کتاب از هفت سنگ تا کال آف

کتاب از هفت سنگ تا کال آف نوشتهٔ مرتضی جمشیدی و سمیه دقاغیان است. نشر مهرستان این کتاب راهنما را روانهٔ بازار کرده است.

درباره کتاب از هفت سنگ تا کال آف

کتاب از هفت سنگ تا کال آف حاوی راهنمای کاربردی برای والدین در دنیای دیجیتال و بازی‌های رایانه‌ای است. این کتاب کوشیده والدین را به دنیای فرزندان نزدیک‌تر کند تا از این رهگذر، بخشی از مشکلات میان والد و فرزند در حوزهٔ بازی‌های رایانه‌ای در مسیر صحیح حل‌شدن به‌صورت کاربردی قرار بگیرد. مرتضی جمشیدی، نویسندهٔ این کتاب در حوزهٔ بازی‌های رایانه‌ای بی‌تجربه نبوده و سوابقی همچون فعالیت در مرکز تحقیقات بنیاد ملی بازی‌های رایانه‌ای، میز بازی کلینیک سواد فضای مجازی سراج، سردبیری مجلۀ بازی‌بان، مشاور بخش بازی زیست‏بوم درسا، داوری بخش بازی جشنوارۀ فرهنگی - هنری فردا، دبیری کلاس سواد دیجیتال در مدرسه، برگزارکنندۀ کارگاه‌های آموزشی متعدد سواد بازی در سراسر کشور و... را در کارنامهٔ حرفه‌ای خود داشته است. این نویسنده معتقد است که همراهی والد با کودک در دنیای دیجیتال و بازی‌ها‌ی رایانه‌ای چیزی فراتر از کنترل‌گری، تعیین زمان استفاده از فضاهای دیجیتال و محروم‌کردن آن‌ها از این فضاها است. واقعیت آن است که وقتی بازی‌کردن بچه‌ها برای والدین مهم باشد، به آن توجه می‌کنند و این چیزی فراتر از نصب نرم‌افزار کنترل روی تلفن همراه، تبلت و رایانه است. در این مسیر والدین بایستی به فرزند خود به‌عنوان انسانی نگاه کنند که خداوند او را آفریده و آن‌ها وظیفهٔ تربیت او را دارند؛ نه کنترل و اعمال محدودیت بر او.

خواندن کتاب از هفت سنگ تا کال آف را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران حوزهٔ تقویت و بهبود سواد رسانه پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب از هفت سنگ تا کال آف

«کنترل فضای مجازی، کنترل میزان استفادۀ از شبکه‌های اجتماعی و کنترل بازی‌کردن بچه‌ها، همه صورت‏‌مسئلۀ والدینی است که دل‌نگران هستند. آن‌ها دل‌نگران فرزندانی هستند که زمان زیادی را پای بازی‌هایی می‌نشینند که از نظر آن‌ها فقط بازی است و هیچ ارزش دیگری ندارد. والدین نگران‌اند بازی‌های رایانه‌ای در مسیر رشد صحیح فرزندانشان خلل ایجاد کند. آن‌ها هراس دارند محتوای نامطلوب بازی‌ها تربیت و گرایش‌های فرزندانشان را به بیراهه ببرد. والدین نگران‌اند فرزندانشان زندگی را سَرسری گرفته و به‏مانند بازی با آن مواجه شوند و در آینده نتوانند در مقابل مشکلات آن ایستادگی کنند. همچنین، آن‌ها نگران‌اند از اینکه بچه‌ها وقت زیادی را به بازی‌های رایانه‌ای اختصاص می‌دهند و می‌ترسند فرزندانشان دچار اُفت تحصیلی شوند.

در مقابل، فرزندان آن‌ها، یعنی همان نسل جدید، رویکردی کاملاً متفاوت به بازی‌های رایانه‌ای دارند. هرچند بخشی از آن‌ها بازی را فقط ابزار سرگرمی می‌دانند، برخی دیگر، به بازی‌های رایانه‌ای به‏ عنوان مجوزی برای ورود به جمع هم‌سالان نگاه می‌کنند. بخشی دیگر نیز به‏ عنوان آیندۀ شغلی به بازی‌های رایانه‌ای نگاه می‌کنند. پدیدۀ ورزش‌های الکترونیک و گیم‌استریم و تولید محتوای بازی و حتی بازی‌سازی، جزء علایق شغلی نسل جدید است. با این توصیفات به نظر می‌رسد شکاف دیجیتال میان والد و فرزند، در سرزمین بازی‌های دیجیتال، به‏‏ مراتب، عمیق‌تر از سایر بخش‌های فضای مجازی است.»