کتاب ضرورت های منابع انسانی

کتاب ضرورت های منابع انسانی نوشتۀ دیو یانگ و ترجمۀ علی شیدا و مهدی سبک رو و حمیدرضا نامجو فرد است و  انتشارات دیده بان قلم فرتاک آن را منتشر کرده است. این کتاب بر موضوعاتی پیرامون مدیریت کارکنان و برنامه‌ریزی منابع انسانی تمرکز دارد و توانایی برنامه‌ریزی را آموزش می‌دهد.

درباره کتاب ضرورت های منابع انسانی

یک سازمان برای رشد و بقا در بازار، باید برنامه‌ریزی استراتژیکی داشته باشد و منظور از برنامه‌ریزی استراتژیک، یعنی طرحی بلندمدت که برای موفقیت سازمان در آینده کار می‌کند. متاسفانه همۀ سازمان‌ها دارای این استراتژی نیستند، چرا که نمی‌دانند در 20 سال آینده می‌خواهند به کجا برسند. در این شرایط، مدیریت منابع انسانی باید ابتکار عمل را به دست بگیرد و به سازمان کمک کند تا در مسیر درستی قرار بگیرد. مدیریت منابع انسانی، فرایند مدیریت افراد درون یک سازمان است. این فرایند شامل استخدام، آموزش، توسعه و به نتجه رساندن افراد است. مدیریت منابع انسانی وظیفه دارد تا محیط کاری را به یک محیط مثبت برای کارکنان تبدیل کند.

مدیریت منابع انسانی بخش مهمی از هر کسب‌وکار است و شاید برای یک سازمان کوچک، بسیار مهم‌تر از یک سازمان بزرگ باشد؛ چرا که مدیریت منابع انسانی در یک تجارت کوچک، یعنی کل ساختار آن سازمان. تمام تصمیماتی که در مدیریت منابع انسانی گرفته می‌شود باید براساس منافع سازمان باشد. در سازمان‌های امروزی، مدیریت منابع انسانی مسئولیت همه‌چیز را برعهده دارد؛ از استخدام تا توسعۀ کارکنان و مدیریت عملکرد. کتاب ضرورت های منابع انسانی به مدیریت کارکنان و برنامه‌ریزی منابع انسانی می‌پردازد و توانایی برنامه‌ریزی درست برای مدیریت کارکنان را آموزش می‌دهد. 

خواندن کتاب ضرورت های منابع انسانی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به صاحبان مشاغل کوچک یا مدیرانی که می‌خواهند کارکنان خود را به بهترین شکل مدیریت کنند و همچنین دانشجویانی که به حرفۀ مدیریت علاقه دارند، پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب ضرورت های منابع انسانی

«با به وجود آمدن اشتغال موقت، نیاز به متخصصان ماهر نیز نمایان شد. این همان نقطه‌ای است که منابع انسانی وارد کار شد؛ چراکه می‌توانست افرادی را با قراردادهای کوتاه‌مدت استخدام کند و سپس با ارائۀ موقعیت‌های بهتر آن‌ها را نگه دارد تا کار خود را ترک نکنند. با افزایش منابع انسانی، تقاضای مدیریت منابع انسانی نیز زیاد شد؛ چراکه می‌بایست از درون سازمان، استعدادهایی را پیدا کنند و آن را توسعه دهند. در این زمان بود که مهارت‌های منابع انسانی جدیدی به وجود آمد. پیش از این، افراد بدون هیچ مهارت یا تحصیلاتی در زمینۀ منابع انسانی مشغول به کار می‌شدند. آن‌ها فقط مهارت خوبی در برقراری ارتباط، داشتند. وجود این مهارت به آن‌ها کمک می‌کرد با کارکنان، خوب برخورد کنند. پیچیدگی این نقش‌ها باعث شد متخصصان به دانشگاه بروند و در زمینۀ شغلی خود آموزش ببینند. انجمن‌های تخصصی مانند موسسۀ منشور پرسنل و توسعه در این زمان، شکل گرفت. بسیاری از افراد وارد این موسسه شدند؛ چراکه می‌خواستند در حین کار به‌عنوان متخصص منابع انسانی از یک موسسۀ معتبر، مدرک اخذ کنند. هرچه سازمان‌ها متخصصان منابع انسانی بیشتری را استخدام کردند، تمرکز بر آموزش و توسعۀ کارکنان نیز بیشتر شد.»