کتاب برایش آواز بخوان

کتاب برایش آواز بخوان (Sing to It: New Stories) نوشته امی همپل، ترجمه علی ستارزاده و مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه آمریکایی است که نشر هیرمند آن را منتشر کرده است. این اثر با تکه‌هایی فشرده، دقیق و گاه تکان‌دهنده از زندگی آدم‌ها پیش می‌رود؛ از سوگواری و تنهایی تا مراقبت، خشونت، دلبستگی و لحظه‌هایی که در ظاهر کوچکند، اما بار عاطفی بسیاری دارند. در بسیاری از داستان‌ها یک تصویر یا یک جمله کافی است تا جهان شخصیت‌ها روشن شود و رابطه‌ی آن‌ها با فقدان، حافظه و نجات‌دادن شکل بگیرد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب برایش آواز بخوان اثر امی همپل

کتاب برایش آواز بخوان نوشته‌ی امی همپل و مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه آمریکایی است که بر لحظه‌های فشرده، خاطره‌های ناتمام و رابطه‌های شکننده تمرکز دارد. جهان این داستان‌ها از اتفاق‌های بزرگ و پرهیاهو ساخته نشده است؛ بلکه از جزئیاتی سرچشمه می‌گیرد که ناگهان معنای عمیقی پیدا می‌کنند؛ یک گفت‌وگوی کوتاه، یک حیوان زخمی، یک تماس تلفنی، یک سفر یا تصویری که از گذشته در ذهن مانده است. امی همپل شخصیت‌هایی را پیش چشم می‌گذارد که اغلب با فقدان، اضطراب، دلبستگی و نوعی ناتوانی در توضیح‌دادن احساساتشان دست‌وپنجه نرم می‌کنند. در این فضا سکوت به‌اندازه‌ی کلمات اهمیت دارد و بسیاری از معناها در فاصله‌ی میان جمله‌ها شکل می‌گیرد.

مجموعه داستان برایش آواز بخوان از زاویه‌های گوناگون به آسیب‌پذیری انسان و پیوند او با جهان اطراف نگاه کرده است. در یک داستان مراقبت از سگ‌های پناهگاه به روایتی در باب شفقت، فرسودگی و مقاومت تبدیل می‌شود و در داستان‌های دیگر روابط عاطفی، خاطره‌ی مرگ، حس گناه یا میل به نجات‌دادن کسی یا چیزی در مرکز اثر قرار می‌گیرد. این مجموعه از نظر فضا و موقعیت متنوع است، اما نخ مشترک آن در نگاه تیزبین نویسنده به زخم‌های پنهان زندگی روزمره نهفته است.

خلاصه کتاب برایش آواز بخوان

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از برخی داستان‌ها را فاش می‌کند!
کتاب برایش آواز بخوان مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه درباره‌ی آدم‌هایی است که در موقعیت‌های ناپایدار عاطفی و اخلاقی قرار گرفته‌اند. راوی یکی از داستان‌ها در پناهگاه حیوانات با سگ‌هایی روبه‌روست که میان مراقبت و مرگ معلق مانده‌اند. این وضعیت پرسش‌هایی درباره‌ی دلسوزی، درماندگی و مسئولیت را پیش می‌کشد. در داستان‌های دیگر رابطه‌های عاشقانه‌ی فرسوده، خاطره‌ی از‌دست‌دادن، تنهایی، ترس و میل به حفظ چیزی که در حال محوشدن است، محور اثر می‌شود. این مجموعه داستان کوتاه بیش از آنکه بر حادثه‌های ناگهانی تکیه کند، بر لحظه‌هایی متمرکز است که ناگهان خودشان را نشان می‌دهند.

چرا باید کتاب برایش آواز بخوان را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب برایش آواز بخوان را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• خواننده با موقعیت‌هایی روبه‌رو می‌شود که در آن‌ها سوگ، دلبستگی، ترس و مراقبت بدون توضیح اضافه آشکار می‌شوند.
• داستان‌ها نشان می‌دهند چگونه یک تصویر کوچک یا گفت‌وگویی کوتاه می‌تواند بار عاطفی زیادی را حمل کند.
• برخی داستان‌ها رابطه‌ی انسان و حیوان را به‌عنوان میدان اخلاقی و احساسی مهمی مطرح می‌کنند.
• خواندن این کتاب برای کسانی مناسب است که می‌خواهند با شیوه‌ی روایت مبتنی‌بر ایجاز و حذف آشنا شوند.
• تنوع فضاها و موقعیت‌ها باعث می‌شود مجموعه از یک حال‌وهوای ثابت فراتر برود و هر داستان مسیر جداگانه‌ای را باز کند.

خواندن کتاب برایش آواز بخوان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب برایش آواز بخوان به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به داستان‌های کوتاه آمریکا که از مضامینی چون فقدان، تنهایی و رابطه‌های ناپایدار استقبال می‌کنند.
• کسانی که می‌خواهند نقش جزئیات و سکوت‌های معنادار را در ادبیات داستانی معاصر جدی‌تر دنبال کنند.
• مخاطبانی که به آثار داستانی درباره‌ی مراقبت، آسیب‌پذیری و پیوند انسان با حیوانات علاقه دارند.

درباره امی همپل

امی همپل (Amy Hempel)، متولد ۱۴ دسامبر ۱۹۵۱ در شیکاگو، نویسنده‌‌ی داستان کوتاه و روزنامه‌نگاری آمریکایی است. او در ۱۶سالگی به کالیفرنیا نقل‌مکان کرد؛ بسیاری از داستان‌های اولیه‌اش نیز در همین فضا شکل گرفته‌اند. در میانه‌ی دهه‌ی ۱۹۷۰ میلادی به نیویورک رفت و آنجا با نویسنده و ویراستار شناخته‌شده، گوردون لیش، آشنا شد و رابطه‌ای حرفه‌ای و طولانی را با او حفظ کرد. این نویسنده سابقه‌ی تدریس در دانشگاه فلوریدا، دانشگاه هاروارد و همچنین کالج بنینگتون (در برنامه‌ی MFA با حضور محدود) را دارد. او پیش‌تر در کالج سارا لورنس، دانشگاه دوک، نیو اسکول، کالج بروکلین و دانشگاه پرینستون نیز تدریس کرده است. امی همپل دبیر همکار نشریه‌ی Alaska Quarterly Review نیز بوده است.

امی همپل که از اعضای بنیان‌گذار بنیاد Deja Foundation بوده، شاگرد گوردون لیش بود و نخستین داستان‌هایش را در کارگاه‌های او نوشت. لیش که از آثار امی همپل شگفت‌زده شده بود، انتشار نخستین مجموعه‌اش با عنوان «دلایلی برای زندگی» (۱۹۸۵) را پیگیری کرد؛ مجموعه‌ای که داستان معروف «در گورستانی که آل جولسون به خاک سپرده شده» (نخستین داستانی که همپل نوشت) در آن قرار دارد. این داستان که ابتدا در سال ۱۹۸۳ در نشریه‌ی TriQuarterly منتشر شد، از پرانتشارترین داستان‌های کوتاه معاصر بوده است.

از امی همپل مجموعه‌های داستانی «دروازه‌های قلمرو حیوانات» (۱۹۹۰) «بازگشت به خانه» (۱۹۹۷) و «سگ ازدواج» (۲۰۰۵) و «برایش آواز بخوان» منتشر شده‌ است. نوولای «بازگشت به خانه» به قلم او به‌صورت یک نامه نوشته شده و خود همپل آن را «شخصی‌ترین چیزی که تاکنون نوشته‌ام» توصیف کرده است. حیوانات در آثار او اغلب نقشی احساسی و ارتباطی با آدمی ایفا می‌کنند. امی همپل مقالات، جستارها و داستان‌های کوتاهی نیز برای نشریاتی چون Vanity Fair ،Interview ،GQ ،ELLE ،Harper's Magazine ،The Quarterly و Playboy نوشته است.

امی همپل را در کنار نویسندگانی چون «ریموند کارور» و «مری روبیسون» به‌عنوان نویسنده‌ای مینیمالیست می‌شناسند؛ نویسنده‌ای که شهرتش بر پایه‌ی داستان کوتاه بنا شده است. او معمولاً شخصیت‌هایش را بی‌نام می‌گذارد و در این‌ باره می‌گوید وقتی شخصیت را با نام، سن یا پیشینه محدود نمی‌کنید، امکان بیشتری برای مخاطب وجود دارد که چیزی به او اضافه کند یا چیزی از او بگیرد.

جوایز و افتخارات نویسنده

جایزه‌ی Hobson (۲۰۰۰)، بورس گوگنهایم (۲۰۰۰)، Ambassador Book Award برای داستان‌های گردآوری‌شده (۲۰۰۷)، جایزه‌ی PEN/Malamud برای داستان کوتاه (۲۰۰۹، مشترک با «آلیستر مک‌لاود») و جایزه‌ی «جان ویلیام کورینگتون» برای برتری ادبی (۲۰۱۵) از افتخارات امی همپل هستند.

بخشی از کتاب برایش آواز بخوان

«من رو یاد زمانی انداخت که عاشقانه‌ای به آخرش رسید. این یارو رو مدت زیادی بود که ندیده بودم. بهم پیشنهاد داد توی ایستگاه قطار قرار ملاقاتی بذاریم و قطار آسلا رو سوار شیم و بریم جایی. پس فکر کردم که هر ساعتی می‌تونیم برای رسیدن به قطار اونجا باشیم. بعد، توی ایستگاه سوار شدیم و من رو به‌سمت صندلی‌مون در قسمت کوآیت کار هدایت کرد.

خوشحال بودم که خونهٔ مخروبه‌ای رو برای تابستون اجاره کرده بودم. از ساحل می‌شد با دوچرخه به اون رسید و مالکش بهم اجازه داد اتاق خواب رو به‌رنگ سبز مایل به خاکستری، از رنگ‌های مجموعهٔ آرامش بنجامین موور رنگ کنم. کف پوشیده از شن بود؛ حتی قبل از اینکه بخوام برم ساحل. اونجا استخری نداشت؛ اما احتمالاً بخوام قایقی با الوارهای تخت بخرم که در واقع، یه غول پلاستیکی براقه که شبیه به تکه‌ای هندونه‌ست.»