کتاب تا طلاق نگرفتند ننوشتند

کتاب تا طلاق نگرفتند ننوشتند نوشتهٔ فردین علیخواه است. نشر هنوز این کتاب را منتشر کرده است. نویسنده در این کتاب تحلیل‌هایی از جامعهٔ ایران ارائه کرده است.

درباره کتاب تا طلاق نگرفتند ننوشتند

کتاب تا طلاق نگرفتند ننوشتند دربرداندهٔ مجموعه‌ای از یادداشت‌ها فردین علیخواه دربارهٔ جامعهٔ ایران است. او در این نگاهی ویژه به پدیده‌هایی دارد که گمان می‌رود ساده هستند. زندگ روزمره ایرانیان در این اثر مورد بررسی و تحلیل قرار گرفته است. نویسنده این اثر را با لحن و زبانی ساده نگاشته است که همین ویژگی خواندن این اثر را برای همه ممکن کرده است. عنوان برخی یادداشت‌های این مجموعه عبارت است از «االله، علی (ع)، آقاجون: ما و قصۀ عکس‌های‌مان»، «از کاسۀ توالت تا دیوارهای بی‌حیای امروزی!»، «وقتی عکس همسرم را زیر سینی چای پنهان کردم!»، «آشپزخانه در حال بلعیدن اتاق پذیرایی است»، «درِ دیزی باز است و دیگر حیایی برای گربه نمانده»، «می‌خواهم تک‌ستارۀ صحنه باشم»، «مجیدِ سمیعی جاودان یا تورانِ میرهادی شادروان؛ به بچه‌هامون چی بگیم؟»، «فحش و مشت، آسان‌ترین شیوۀ حل اختلاف» و «و من مدام تصمیم می‌گرفتم و صدایی در گوشم می‌پیچید».

خواندن کتاب تا طلاق نگرفتند ننوشتند را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران حوزهٔ جامعه‌شناسی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب تا طلاق نگرفتند ننوشتند

«حکومت کمونیستی اتحاد جماهیر شوروی سابق در برهه‌هایی شلوار جین را کالایی غربی و ساختۀ دشمنان شوروی نامید. آن‌ها معتقد بودند «جوانانی که امروز شلوار جین بپوشند فردا سرزمین مادری‌شان را خواهند فروخت». در برهه‌هایی ممکن بود فرد با پوشیدن شلوار جین از نهادهای آموزشی یا اداری اخراج شود. این واکنش باعث شد تا این نوع شلوارها در شوروی بسیار گران شوند. اگر مبنا را بر این بگذارید که حقوق متوسط یک کارمند ۲۰۰ روبل بود، قیمت شلوار جین تا ۲۵۰ روبل هم می‌رسید. مواجهۀ حکومت با شلوار جین باعث شد کسانی که شلوار جین می‌پوشیدند آدم‌های متمول یا معترض قلمداد شوند.

پوشیدن شلوار جین یا نشانۀ ثروت بود یا جرئت! در حالی که در واقعیت ممکن بود فردِ جین‌پوش اصلاً معترض نباشد و فقط دلش شلوار جین بخواهد. ولی تبلیغات حکومت کمونیستی شلوار جین را به کالایی سیاسی تبدیل کرد. جالب آن‌که این شلوارها را عمدتاً خود دیپلمات‌ها و سربازانی به شوروی می‌آوردند که برای حفاظت از آن نظام به مأموریت‌های خارج از کشور می‌رفتند. در دورۀ حاکمیت کمونیسم، دو نفر به نام‌های روکوتوف و فایبیشنکو به دلیل قاچاق اقلام و کالاهای غربی و به ویژه شلوار جین اعدام شدند.

البته حکومت شوروی با تناقضی هم درگیر بود. شلوار جین یکی از لباس‌های اصلی طبقات کارگر در جهان بود، طبقه‌ای که نظام شوروی همواره خود را مدافع آنان می‌دانست. «تبِ جین» در این کشور پس از فستیوال جهانی جوانان و دانشجویان در سال ۱۹۵۷ در مسکو بالا گرفت. حکومت اتحاد جماهیر شوروی برای آن‌که در بین مردم نسبت به آمریکا نگاه منفی ایجاد کند مدام کارتن‌خواب‌های شهرهای آمریکا را به تصویر می‌کشید و از فقر حاکم بر این کشور خبر می‌داد. ولی مردم شوروی با دیدن این تصاویر می‌گفتند: «حتماً یک جای کار اشکال دارد! سؤال آن‌ها این بود که آخر چرا همۀ فقرای آمریکا شلوار جین پوشیده‌اند؟! این در حالی است که ما که از نظر حکومت‌مان در کشوری خوشبخت زندگی می‌کنیم و الگوی جهان هستیم، باید حقوق یک ماه‌مان را بدهیم بابت یک شلوار جین! ما فقیریم یا آن‌ها؟!» تب جین آن‌قدر در نظام کمونیستی شوروی بالا بود که در سال ۱۹۶۵ یک زن از آلمان شرقی (حوزۀ حکومت شوروی) به آلمان غربی فرار کرد چون پدر کمونیستش اجازه نمی‌داد شلوار جین بپوشد. جالب آن‌که با اولین پولی که آن زن در آلمان غربی به دست آورد شلوار جین خرید. حتی بعد از فروپاشی نظام کمونیستی در سال ۱۹۸۹، در بلاروس، پیراهن و شلوار جین نماد مقاومت و ایستادگی در مقابل لوکاشنکو می‌شود که از سال ۱۹۹۴ قدرت را در این کشور در دست دارد»