کتاب تاریخ راک اند رول

کتاب تاریخ راک اند رول نوشتۀ آدام ووگ با ترجمۀ آرش عزیزی در گروه انتشاراتی ققنوس به چاپ رسیده است. راک اند رول، موسیقی غالب در قرن بیستم میلادی بوده است و این کتاب، تاریخ تکامل آن، نفوذ و شاخه‌هایش را بررسی می‌کند.

درباره کتاب تاریخ راک اند رول

راک اند رول یکی از شاخه‌های موسیقی قرن بیستم است که از آن با عنوان مادر موسیقی راک یاد می‌شود. زمانی که این سبک تازه به بازار آمده بود در صنعت موسیقی کسی جدی‌اش نمی‌گرفت. شرکت‌های ضبط و پخش، برگزارکنندگان تورهای کنسرت و حتی مدیران رادیو آن را هوسی احمقانه می‌نامیدند که خیلی زود از صحنه محو خواهد شد؛ اما آن‌ها اشتباه می‌کردند. راک اند رول که بعدها به راک معروف شد، در قرن بیستم موسیقی غالب بود. هم‌اکنون نیز در سراسر جهان وزن و نفوذ زیادی دارد و با زندگی روزمره درآمیخته است.

 اولین بار در ۱۹۴۶ عنوان راک اند رول در یکی از مجله‌های موسیقی به کار رفت. راک اند رول سبک‌های مختلفی را در خود جای داده است: از بلوز تا گاسپل، از پاپ تجاری تا بلوگرس. تاریخ تکامل راک، نفوذش و شاخه‌هایش پیچیده است و کتاب تاریخ راک اند رول به بررسی آن پرداخته است. اولین بار در دهۀ ۱۹۵۰ بود که راک اند رول حیات یافت، زمانی که گروهی کوچک از نوازندگان مستعد و شورشی، صحنۀ موسیقی پاپ را بر هم زدند. بعد از آن بود که لرزه‌هایی پی‌درپی از این سبک می‌آمدند.

خواندن کتاب تاریخ راک اند رول را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

به دوستداران تاریخ جهان و تاریخ موسیقی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب تاریخ راک اند رول

«در اولین روزهای آمریکا جریان‌های مختلف موسیقی مردم‌پسند، مانند خود آمریکایی‌ها، از نقاط مختلف دنیا می‌آمد. بردگان سیاه ترانه‌های آفریقایی آوردند، مهاجران ایرلندی و انگلیسی، جینگز اند ریلز آوردند و آلمانی‌ها و لهستانی‌ها پولگاهایشان را. موسیقی برای تمام این مردمان یادآور قدرتمندی از وطن دوردستشان بود. سبک‌های موسیقی عموماً با مرزهای نژادی، اجتماعی و مذهبی از هم جدا می‌شدند. مذهبی‌ها به موسیقی مذهبی گوش می‌دادند و کسانی را که «موسیقی شیطانی» گوش می‌دادند نکوهش می‌کردند. طبقات بالا موسیقی کلاسیک یا کلاسیک سبک را ترجیح می‌دادند و موسیقی مردم‌پسند پر از دشنام را تحقیر می‌کردند. اما احتملاً قوی‌ترین مرزها، مرز نژادی بود: مخاطبان سفیدپوست تقریباً فقط موسیقی نوازندگان سفید در مدل‌های معمول اروپایی گوش می‌دادند؛ سیاهان به همین‌گونه تقریباً فقط به نوازندگان سیاه در سبک‌های آشنای آن‌ها گوش می‌کردند.»