کتاب وارثان طبیعت

کتاب وارثان طبیعت نوشتهٔ راسکین باند، ویکوم محمد بشیر و سعادت حسن منتو و ترجمهٔ حسین بهشتی فر و انسیه عسکری است. نشر سیتا این داستان‌های کوتاه هندی - انگلیسی را روانهٔ بازار کرده است.

درباره کتاب وارثان طبیعت

کتاب وارثان طبیعت ۱۰ داستان کوتاه هندی - انگلیسی را که در قرن ۲۰ میلادی نوشته شده‌اند، در بر گرفته است. عنوان برخی از این داستان‌های کوتاه عبارت است از «تمام جان‌داران از ریز و درشت»، «کاپرفیلد در جنگل»، «سگ تیتوال»، «مرگ درختان» و «ببر، ببر، سوزان، تابان».

داستان کوتاه به داستان‌هایی گفته می‌شود که کوتاه‌تر از داستان‌های بلند باشند. داستان کوتاه دریچه‌ای است که به روی زندگی شخصیت یا شخصیت‌هایی و برای مدت کوتاهی باز می‌شود و به خواننده امکان می‌دهد که از این دریچه‌ها به اتفاقاتی که در حال وقوع هستند، نگاه کند. شخصیت در داستان کوتاه فقط خود را نشان می‌دهد و کمتر گسترش و تحول می‌یابد. گفته می‌شود که داستان کوتاه باید کوتاه باشد، اما این کوتاهی حد مشخص ندارد. نخستین داستان‌های کوتاه اوایل قرن نوزدهم میلادی خلق شدند، اما پیش از آن نیز ردّپایی از این گونهٔ داستانی در برخی نوشته‌ها وجود داشته است. در اوایل قرن نوزدهم «ادگار آلن پو» در آمریکا و «نیکلای گوگول» در روسیه گونه‌ای از روایت و داستان را بنیاد نهادند که اکنون داستان کوتاه نامیده می‌شود. از عناصر داستان کوتاه می‌توان به موضوع، درون‌مایه، زمینه، طرح، شخصیت، زمان، مکان و زاویه‌دید اشاره کرد. تعدادی از بزرگان داستان کوتاه در جهان «آنتوان چخوف»، «نیکلای گوگول»، «ارنست همینگوی»، «خورخه لوئیس بورخس» و «جروم دیوید سالینجر» و تعدادی از بزرگان داستان کوتاه در ایران نیز «غلامحسین ساعدی»، «هوشنگ گلشیری»، «صادق چوبک»، «بهرام صادقی»، «صادق هدایت» و «سیمین دانشور» هستند.

خواندن کتاب وارثان طبیعت را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران ادبیات داستانی قرن ۲۰ هندی - انگلیسی و قالب داستان کوتاه پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب وارثان طبیعت

«اگر شکارچی‌ها آن طرف بودند، صدای تفنگ‌هایشان به گوش می‌رسید. چون انسانی که اسلحه دارد نمی‌تواند در برابر وسوسه‌ی شلیک مقاومت کند. فرقی هم بین شلیک به حیوان یا انسان وجود ندارد. تفنگ نماد بی رحمی است.

تفنگ نماد بی‌رحمی است. تفنگ؛ زاده‌ی گناه است. انسان هرگز نباید آن را اختراع می‌کرد...

احترام به حق حیات جانداران و توجه به طبیعت، ریشه در باورهایی کهن در هندوستان دارد. اعتقاد به اصل آهیمسا که به مفهوم ردِ خشونت است در آیین‌های هندوگرایی، بوداگرایی و جِین باعث شده تا هندیان از دوران باستان تاکنون رویکرد مهرورزانه‌ای نسبت به حیوانات داشته باشند. بیشک این توجه و شیوه‌ی برخورد تنها مختص به پیروان این آیین‌ها نبوده است

و کنکاش در ادبیات معاصر هندوستان نشان م‌یدهد که نویسندگان این سرزمین با هر دین و آیینی در نوشته‌هایشان با اشاره به آهیمسا خشونت علیه حیوانات را رد کرده‌اند.»