کتاب ضد سرطان

کتاب ضد سرطان نوشتهٔ داوید سروان شرایبر و ترجمهٔ فرانک شیرزاد است. انتشارات علمی و فرهنگی این کتاب را منتشر کرده است. نویسنده در این اثر روشی جدید برای زندگی سالم ارائه کرده است.

درباره کتاب ضد سرطان

داوید سروان شرایبر در کتاب ضد سرطان روش‌های طبیعی توجه به سلامت و مراقبت از خود را توضیح داده‌ است. این روش‌ها شامل پیشگیری از گسترش سرطان یا سرعت‌بخشیدن به درمان آن بوده و مکمل درمان‌های متداول مانند عمل جراحی و پرتودرمانی و شیمی‌درمانی است. نویسنده تأکید کرده است که این مطالب نمی‌تواند جایگزین نظر پزشک باشند و هدف از آن تشخیص بیماری یا توصیهٔ نحوهٔ درمان نیست. تمامی نمونه‌های بالینی که در این اثر به آن‌ها اشاره شده، حاصل تجربه‌های شخصی نویسنده است؛ به‌جز تعداد معدودی که از مقالات پزشکی دوستان خود برگرفته و از جانب آن‌ها نقل‌قول کرد است. نویسنده اسامی و مشخصات بیماران را به دلایل خاصی تغییر داده‌ است. داوید سروان شرایبر اطلاعات و شناختی را که از سرطان و روش‌های طبیعی مقابله با آن دارد، به زبان ساده در کتاب حاضر بازگو کرده است. 

خواندن کتاب ضد سرطان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران مطالعه در باب سلامت و کسانی که درگیر بیماری‌های سرطانی هستند، پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب ضد سرطان

«در خیابان دارامسالا، محل تبعید دالای لاما در هند، دیدگاهم به پزشکی تغییر کرد. در مأموریتی بشردوستانه به منظور رسیدگی به یتیمان تبتی آموختم که در دارامسالا دو سیستم بهداشتی وجود دارد: اولی در بیمارستان دالاک اجرا می‌شد. یک بیمارستان غربی مدرن، با بخش جراحی مجهز و زیرزمینی برای آزمایش‌های پرتونگاری (رادیوگرافی) و سونوگرافی و معالجات متداول. در اطراف این بیمارستان پزشکانی که در شاخهٔ پزشکی غربی در هند، بریتانیای کبیر و ایالات متحد تحصیل کرده بودند، به طور خصوصی مشغول به کار بودند. در گفت‌وگو با آن‌ها به همان کتاب‌هایی مراجعه می‌کردیم که در دانشکدهٔ پزشکی خوانده بودم. به یک زبان صحبت می‌کردیم و حرف یکدیگر را به خوبی می‌فهمیدیم.

اما در همان شهر یک دانشکدهٔ پزشکی برای آموزش طب سنتی تبتی، یک کارخانهٔ داروسازی گیاهی تبتی و پزشکانی تبتی هم بودند که بیمارانشان را به روشی کاملاً متفاوت ازآنچه من می‌دانستم، درمان می‌کردند. بدن افراد را طوری معاینه می‌کردند که ما خاک باغچه را وارسی می‌کنیم. دنبال علائم بیماری که معمولاً بسیار هم واضح‌اند، نبودند؛ بلکه دنبال نارسایی‌های زمین بودند، دنبال آنچه بدن برای دفاع از خود نیاز دارد. می‌خواستند بدانند که آن بدن بخصوص، آن خاک، چگونه باید تقویت شود که بتواند به تنهایی با مشکلی مقابله کند که بیمار را به کمک‌خواستن واداشته است. هیچ‌گاه این‌طور به بیماری‌ها نگاه نکرده بودم و این دیدگاه مسیر مرا عوض کرد. همکاران تبتی‌ام برای‌اینکه هرچه بیشتر بدنم را قوی کنند، معالجاتی در پیش گرفتند که به نظرم کاملاً مبهم و شاید هم بی‌تأثیر می‌آمدند. آن‌ها دربارهٔ طب سوزنی، مراقبه، دم‌نوش‌های گیاهی و بسیار هم دربارهٔ تصحیح رژیم غذایی گفت‌وگو می‌کردند. از دیدگاه من روشن بود که هیچ‌کدام از این‌ها نمی‌توانستند واقعاً مؤثر باشند. بیشترین کاری که این درمان‌ها انجام می‌دادند، این بود که کمی به بیمار آرامش می‌دادند و با القای اینکه بیمار به خود خوبی می‌کند، سرگرمش می‌کردند.»