کتاب درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT)

کتاب درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد ACT نوشتهٔ گریس دیویس با ترجمهٔ رضا رحیمی در انتشارات آذرفر چاپ شده است.

درباره کتاب درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد ACT

این کتاب راهنمایی برای کمک به ما ارائه می‌دهد که به فراتر رفتن از شخصیت منفی و پذیرش شفقت به خودمان کمک می‌کند. این مهم با درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد امکان‌پذیر می‌شود. اکثر ما همچنین تصوری داریم که تنها زمانی می‌توان شاد بود که به‌کلی از دست غم و بدبختی رها شویم؛ اما شاید رمز و راز شاد زیستن در راهی متفاوت باشد. کتاب درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد ACT به ما می‌آموزد به‌جای تعقیب شادی، سعی کنیم زندگی خود را هدفمند و معنادار کنیم، آنگاه شادی خودش ما را تعقیب خواهد کرد.

کتاب درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد ACT را به چه کسانی پیشنهاد می‌‌کنیم

این کتاب به علاقه‌مندان به کتاب‌های توسعهٔ فردی پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد ACT

«ACT از تاکتیک‌های تعهد و تغییر رفتار استفاده می‌کند تا به افراد کمک کند اقداماتی به‌سوی آنچه برای آنها معنادار و قابل‌توجه است انجام دهند در این صورت فرد متعهد به تعامل با دیگران می‌شود؛ زیرا برای آنها معنادار و حیاتی است.

این سخن، زمانی را به تصویر می‌کشد که افراد به‌جای اینکه خود را همان‌طور که هستند ببینند به ایده‌های خود اعتماد می‌کنند. وقتی افراد روایتی را که ذهنشان به آنها می‌گوید می‌پذیرند، تفکری بسیار سفت‌وسخت غیرقابل‌تنظیم و انعطاف و همچنین رفتاری به همان اندازه محدود پیدا می‌کنند. در نتیجه افراد از رفتن به سمت چیزهایی که برای خود می‌خواهند دست می‌کشند که ممکن است منجر به رضایت بیشتر شود. اگر واقعاً احساس کردید که «من جالب نیستم و هیچ‌کس نمی‌خواهد دوست من شود یا به من علاقه‌مند باشد به‌احتمال زیاد زمان زیادی را به‌تنهایی خواهید گذراند که فقط شما را در دام این فکر نگه می‌دارد؛ اما لازم نیست آنچه را که فکر می‌کنید باور کنید. همچنین لازم نیست اجازه دهید ایده‌های شما بر اعمال شما حاکم باشد. می‌توانید در همان حال که از نظر اجتماعی، فعال هستید، این فکر را به‌عنوان رویدادی ذهنی تصدیق کنید؛ این کار منجر به وجودی غنی‌تر و معنادارتر می‌شود، همان‌طور که در اینجا نشان‌داده‌شده است.

همچنین می‌توان پارادایم ACT را با استفاده از استعاره معروفی به نام: مسافران در اتوبوس نشان داد. شما اتوبوسی هستید که در زندگی سفر می‌کند و مسافران مختلفی را به خود می‌بیند. همه این مسافران مؤدب نیستند. ممکن است مسافرانی مانند شــرم یابی کفایتی را جابه‌جا کنید. ممکن است مسافر «تو به‌اندازه کافی خوب نیستی» یا مسافر «ناامیدی» را سوار کنی که از عقب اتوبوس فریاد می‌زند اصلاً برای چه تلاش می‌کنی؟ ممکن است مسافر «مضطربی داشته باشید که به شما توصیه کند اصلاً رانندگی نکنید. ایده این است که آن‌ها فقط در حال عبور هستند. آنها مسئول اتوبوس نیستند شما راننده اتوبوس هستید و می‌توانید انتخاب کنید که به کجا سفر کنید. مجبور نیستید اجازه دهید مسافرانی که سوار کرده‌اید به شما حکومت کنند یا زندگی شما را تعیین کنند. حتی اگر نمی‌توانید ذهن خود را تغییر دهید یا از شر مسافران خود خلاص شوید، چرا یاد نمی‌گیرید که چگونه آن‌ها را فریب دهید؟»