کتاب جلوه های معرفت

کتاب جلوه های معرفت نوشتهٔ سیدمحمدمحسن حسینی طهرانی است و انتشارات مکتب وحی آن را منتشر کرده است. موضوع این کتاب بیانات سیدمحمدمحسن حسینی طهرانی در اعیاد سعید فطر و قربان است.

درباره کتاب جلوه های معرفت

کتاب جلوه های معرفت مجموعه‌ای است ارزشمند از بیانات حضرت آیت‌الله حاج سید محمّدمحسن حسینی طهرانی ـ قدس الله سره ـ که به‌صورت مواعظ و منبرهایی در سنوات مختلف در اعیاد و مناسبت‌های مرتبط با معصومین علیهم‌السّلام برای عموم مؤمنین و حضّار ایراد کرده‌اند. کتاب جلوه های معرفت برگرفته از مجالس اعیاد سعید فطر و قربان است که استاد فقید در آن با شرح و توضیح معنا و جایگاه عید فطر و قربان، به اصل مسئلهٔ معرفت می‌پردازند و تبعیت از قرآن و عترت را عامل هدایت بشر و نیل به کمال می‌دانند.

خواندن کتاب جلوه های معرفت را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران و یادگیرندگان آموزه‌های سیدمحمدمحسن حسینی طهرانی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب جلوه های معرفت

«یک ماه از ماه صیام گذشت و از دعوت عام پروردگار یک ماه می‌گذرد. دعوتی که برای همهٔ افراد و همهٔ طبقات بود و اختصاص به یک طبقه دون طبقه‌ای نداشت. این دعوت با دعوت‌های دیگر تفاوت داشت. در این دعوت، مهمانی به جوع و عطش و کفّ‌نفس بود.

در دعوت‌هایی که می‌شود، معمولاً آن مهمانی‌ای پذیراتر است که صاحب بیت، وسائل بیشتری را برای مهمان مهیّا کند و آن مهمانی‌ای بیشتر مورد قبول است که بگویند: این مهمانی با مأکولات و مشروبات بیشتری پذیرایی شده است.

این دعوت عام پروردگار چه خصوصیّتی دارد که برخلاف دعوت‌های عالم مادّه است؟ چرا در این دعوت بر خلاف سایر مهمانی‌ها به گرسنگی دعوت می‌شود؟ چرا در این دعوت به عطش و تعب و کفّ‌نفس از گناهان اصرار می‌شود؟ و چرا در این دعوت، آن کسی که کفّ‌نفس بیشتر و رعایت بیشتری بکند، بیشتر مورد قبول صاحب‌خانه واقع می‌شود؟ این دعوت چه خصوصیتی دارد؟ و مگر خداوند متعال چه بخلی دارد از اینکه همان‌طور که بنی‌آدم در مهمانی‌های خود افراد را به این کیفیّت معهود دعوت می‌کنند، خدا در اینجا خلاف آن را انجام می‌دهد؟!

آیهٔ شریفه می‌فرماید: (أَحَسِبَ ٱلنَّاسُ أَن یترَکوٓاْ أَن یقُولُوٓاْ ءَامَنَّا وَهُم لَا یفتَنُونَ)؛ آیا مردم خیال می‌کنند به‌صرف شهادتین و گفتن أشهدُ أن لا إلهَ إلّا الله و أشهدُ أنّ محمّدًا رسولُ الله مطلب تمام می‌شود و آیا امتحان در پیش ندارند؟! آیا ما آنها را در بوتهٔ امتحان قرار نمی‌دهیم؟! این‌چنین گمان می‌کنند؟!»