کتاب زن! سیاست و اضطراب پول

کتاب زن! سیاست و اضطراب پول نوشتهٔ حسین مهدوی و افسانه مهدوی با ویراستاری شهربانو شاکری در نشر نکته چاپ شده است.

درباره کتاب زن! سیاست و اضطراب پول

آنچه در این کتاب آمده است، یک بحث کارشناسی‌شدۀ اقتصادی در حوزۀ فقر و نقد و بررسی آن نیست. موضوع، بررسی یک مولفۀ روان‌شناختی به نام «اضطراب پول» و چگونگی شکل‌گیری آن به‌ویژه در زنان جامعه به واسطۀ سیاست اقتصادی دولت‌ها و رفتار سیاست‌مداران است. سیاست‌هایی که افراد جامعه به‌ویژه زنان، نقشی در شکل‌گیری و جهت‌دهی به آن ندارند؛ یعنی سیاست‌هایی که توسط دولت‌ها و قانون‌گذاران در حوزهٔ اقتصاد رقم می‌خورد و جاری می‌شود. بر‌اساس مطالعات انجام‌شده در گوشه‌و‌کنار دنیا معلوم شده است که زنان بیش از مردان در اجرای بلند‌پروازانهٔ سیاست‌‌های اقتصادی سیاست‌مداران آسیب می‌‌بینند. سیاست‌‌هایی که مبتنی بر انگیزه‌‌های توسعه‌‌طلبانۀ نامتوازن است.

زنان در طول تاریخ به‌عنوان فرد سامان‌‌دهنده به اقتصاد از تفکر انتزاعی خاص و متفاوت از مردان نسبت به پول و موضوع‌‌های مالی برخوردار بوده و هستند. شیوۀ تفکر آن‌ها نسبت به اقتصاد، زمینه‌‌ساز شکل‌‌گیری «اضطراب پول» شده است. آثار این اضطراب در سبک زندگی زن، خانواده‌‌اش و نظام زناشویی‌‌اش تأثیر‌گذار بوده و هست. چگونگی این تأثیر در این کتاب زن! سیاست و اضطراب پول تا‌حد‌امکان از دریچۀ روان‌‌شناسی سیاسی بررسی شده است.

کتاب زن! سیاست و اضطراب پول را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به علاقه‌مندان به علم اقتصاد و روان‌شناسی پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب زن! سیاست و اضطراب پول

«اقتصاد پس از فرهنگ در شکل‌گیری تمدن از اهمیت بسزایی برخوردار است. هر‌چقدر سالم‌تر، پویاتر و عادلانه‌تر شکل بگیرد، بادوام‌تر است.

اقتصاد در نفس خود، موضوعی انتزاعی است که از دریچهٔ روان‌شناسان شناختی ابزاری فوق‌العاده در نحوۀ پردازش شناختی فرد است و در این بستر می‌توان به شکل متفاوت به تأثیر مؤلفۀ «پول» در نحوۀ پردازش شناختی فرد نسبت به آن پی برد.

این سیاستمدار و انگیزه‌های سیاسی اوست که به اقتصاد جریان می‌دهد و شکلی عملی به آن می‌بخشد.

اندیشمندان علاقه‌مند به حوزهٔ اقتصاد، رخدادهای تبادلی جوامع را پیرامون موضوع‌های مالی و پولی که متناسب با فرهنگ هر اقلیم سیاسی شکل گرفته است، الگوبرداری کرده؛ سپس قالب‌بندی و ایده‌پردازی نموده و از پرداخته‌های خود مکتب ساخته‌اند.

سیاست‌مداران در پیروی از این قواعد و اصرار در اجرای آنها بسیاری از متغییرها و مولفه هایی را نادیده می گیرند که خلاف عدالت و عدالت خواهی است و نامتناسب با رفتار و شاخص های اقتصادی اقلیم های حکومتی شان است.

آنها با نگاه تنگ نظرانه و دالانی خود، آثار سیاستهای اقتصادی شان را روی گروه های اجتماعی، طبیعی می پندارند و در نهایت شیفتۀ کارهای بزرگی که نتیجۀ انگیزه های سیاسی شان است، می شوند. آنها بار بلند پروازی های خود را بر دوش فقرا، درماندگان و نابرخورداران جامعه می گذارند.»