کتاب ورزش و ام.اس.

کتاب ورزش و ام. اس. نوشتۀ زهره شانظری و سید محمد مرندی و بهجت قریشی نژاد است. این کتاب را انتشارات یاروین منتشر کرده است.

درباره کتاب ورزش و ام اس

بیماری ام. اس. از ۴۰۰ سال پیش در نوشته‌های باقی‌مانده از پزشکان در کشورهای اروپایی شرح داده شده است. در ایران نیز اولین گزارش‌های علمی مربوط به ام. اس. از سال ۱۳۵۶ به بعد نوشته شده است؛ گرچه موارد کمی از این بیماری در سال‌های قبل از آن نیز گزارش شده و از سال ۱۳۳۰ به بعد در دانشکده‌های پزشکی تهران و اصفهان موردبحث قرار گرفته است. در سال‌های گذشته، شیوع بیماری در ایران بسیار چشمگیر بوده است؛ به‌نحوی‌که آخرین مقالات منتشرشده دربارهٔ شیوع بیماری در سال ۱۳۸۹ در تهران، ۵۲ در ۱۰۰هزار نفر و در سال ۱۳۹۰ در اصفهان، ۷۲ در ۱۰۰هزار نفر را گزارش کرده است که بیانگر شیوع بالای بیماری در ایران است.

در اوایل قرن حاضر، سازمان بهداشت جهانی موضوع جمعیت سالم را تا سال ۲۰۱۰ شعار خود قرار داده که ۲ هدف عمده را دنبال می‌کند: ۱- پیشرفت وضعیت سلامت و بهبود زندگی طبیعی، ۲- پیشگیری از ناتوانی و پیشرفت عملکرد افراد. این سازمان موفقیت این اهداف را بر انتخاب شیوهٔ زندگی بهداشتی و درمان‌های اثربخش متکی می‌داند.

خواندن کتاب ورزش و ام اس را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

افرادی که با این بیماری دست‌وپنجه نرم می‌کنند و یا کسی از اطرافیانشان به این بیماری دچار است، می‌توانند از مخاطبان این کتاب باشند.

بخشی از کتاب ورزش و ام اس

«میلین دستگاه عصبی مرکزی مغز و نخاع را سلول‌های خاصی بـه نـام اولیگودندروسیت‌ها می‌سازند در بیماری ام. اس. هم‌سلول‌های سازندۀ میلین و هم خود میلین دچار آسیب می‌شوند که این آسیب بر اثر عوامل التهابی ایجاد می‌شود. با وجود این آسیب‌ها گاهی آکسون زیر آنها نیز دچار تخریب می‌شود. با پیشرفت بیماری اولیگودندروسیت‌ها از بین می‌رود میلین آسیب می‌بیند سفت می‌شود و خود را به‌صورت لکه یا پلاک نشان می‌دهد که این مناطق التهاب و تخریب میلین، از طریـق تصاویر ام. آر. آی. قابل تشخیص هستند. تخریب روکش میلـیـن عصـب، سبب انتقال نابجا اتصال کوتاه یا اتصالی و کندی جریان عصبی در مسیر عصب می‌شود. درصورتی‌که التهاب به طور مکرر در یک منطقه رخ دهد، عوامل ترمیم‌کننده قـادر بـه ترمیم ضایعه نبوده و بنابراین آسیب دایمی عصبی بر جای می‌ماند. بیماری. ام. اس باعث صدمه دیدن غلاف محافظ آکسون اعصاب می‌شود. اگرچه ممکن است آسیب‌دیدن غلاف میلین تا حدودی ترمیم شود، اما هرگونه صدمه‌ای که به آکسون اعصاب وارد شود دایمی است. اگر مغز نتواند آسیب مسیر عصبی را خنثی کند، ممکن است فعالیت تحت کنترل آن عصب برای همیشه از دست برود.

ام اس به طور خاص با تخریب پوشش میلین در منطقه‌ای از دستگاه مرکزی شروع شده و به دنبال آن مناطق دیگری به‌صورت غیرقابل‌پیش‌بینی درگیر می‌شوند. بسته به اینکه چه بخشی دچار ضایعه شده یا اندازه پلاک‌های ایجاد شده در مغز و نخاع به چه اندازه باشد فرد مبتلا دچار علایم گوناگونی می‌شود؛ به‌عنوان‌مثال آسیب عصب بینایی به تاری دید منجر می‌شود.

چنانچه آسیب وارده در سلول‌های هیپوکامپ باشد، حافظه، قدرت تمرکز و یادگیری مختل می‌شوند ایجاد ضایعه در منطقهٔ مخچه با نداشتن تعادل در ایستادن و حرکت مشخص می‌گردد و آسیب میلین در نخاع با بروز اختلال حرکتی در اندام‌ها همراه است.»