کتاب حیات سری اعداد

کتاب حیات سری اعداد نوشتهٔ گئورگه اسپیرو و ترجمهٔ سعید کریم پور است. انتشارات سبزان این کتاب را روانهٔ بازار کرده است. این اثر حاوی مباحثی دربارهٔ نگرش و طرز فکر ریاضی‌دان‌ها است.

درباره کتاب حیات سری اعداد

گفته شده است که ریاضی‌دان‌ها در تصور ذهنی بیشتر ما، افرادی هستند که پای تخته‌سیاه با مشقت کار می‌کنند و درحالی‌که زیر لب غرولند می‌کنند، با سرعتْ اعداد و نمادهای مبهم را پشت سر هم ردیف می‌‌کنند. سرک‌کشیدن به دنیای واقعی ریاضیدانان، این کلیشه را برعکس می‌کند. بیشتر مردم از اینکه ریاضیدانان چه می‌کنند یا چگونه فکر می‌کنند، اطلاع اندکی دارند و درک اینکه ببینیم چگونه ظاهر رازآلود و سرّی آن‌ها در زندگی هر روزهٔ ما کاربرد دارد، کمی مشکل است. ریاضی جذابیت خاصی برای بیشتر افراد دارد. بیشتر ما به‌سمت زیبایی ذاتی آن کشیده و مجذوب پیچیدگی آن می‌شویم، اما در بیشتر موارد مرعوب سخت‌بودن احتمالی آن هم می‌شویم.

کتاب حیات سری اعداد چشم‌های ما را به‌روی لذت‌‌های ریاضیات می‌گشاید و ما را با بخش غریب ولی جذاب آن آشنا می‌کند. این کتاب با تقسیم ریاضیات به قسمت‌های متعدد، به جنبهٔ مطبوع تاریخی ناشناخته، جذاب و وسیع آن نظر می‌افکند و پژوهشگران علم ریاضی را معرفی می‌کند؛ برخی از مهم‌ترین حدس و گمان‌های حل‌نشده را توضیح می‌دهد و مسائل و معماهایی را که در حال حاضر حل شده‌اند، تشریح می‌کند. این کتاب شامل مجموعه‌ای از ۵۰ موضوع جالب و هیجان‌‌انگیز است و داستان‌ها و حکایت‌های سرگرم‌کننده فراوانی دارد. حیات سری اعداد به ما نشان می‌دهد که چگونه ریاضیات واقعاً در جنبه‌های گوناگون زندگی اثر می‌گذارد؛ از حقوق گرفته تا جغرافیا، از انتخابات تا گیاه‌شناسی و ما با مطالعه آن، بر آن می‌شویم که شعف و لذتی را که ریاضی برای همهٔ ما دارد، ستایش کنیم و ارج بنهیم.

خواندن کتاب حیات سری اعداد را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران مطالعه درمورد افکار ریاضی‌دان‌ها پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب حیات سری اعداد

«اگر در جستجوی ارباب بزرگ ریاضیات سوئیس هستید، نام بِنو اِکمَن به ذهن خطور می‌کند. اِکمن ۸۷ ساله، پرمراجعه‌ترین استاد در دانشکده صنعتی فدرال است. او با آنکه ۲۰ سال قبل بازنشسته شده، به اندازه همیشه فعال است.

اِکمن در شهر برن، پایتخت سوئیس، پرورش یافت. او کودک شادی بود که زندگی دوره مدرسه برایش آسان می‌گذشت، اما خودش از دروس ریاضی بیش از بقیه لذت می‌برد. با این حال، او تا وقتی که هنوز پسری جوان بود، هیچ نشانی از اینکه بخواهد ریاضی را حرفه خود قرار دهد نشان نمی‌داد. در واقع، آموزگاران او توصیه‌ای غیر از این به او می‌کردند، چرا که از نظر آنان، هر چیزی که امکان کشف آن در ریاضیات وجود داشت تا آن موقع کشف شده بود. بالاتر از همه اینکه، به اکمن جوان گفته می‌شد که ریاضیات، آینده شغلی ضعیفی خواهد داشت.

با وجود این هشدارها، اکمن در سال ۱۹۳۵ تصمیم گرفت به دنبال خواسته دل خود برود و از همین رو، در رشته‌های فیزیک و ریاضی دانشکده صنعتی فدرال زوریخ نام‌نویسی کرد. ناگهان دنیای جدیدی در برابر او گشوده شد. اینجا، در یکی از پیشرفته‌ترین مؤسسات علمی جهان، بعضی از مشهورترین دانشمندان، کرسی استادی داشتند. از جمله آنها، ولفگانگ پائولی، که بعداً برنده جایزه نوبل فیزیک شد، و هاینز هوپف، ریاضی‌دان آلمانی، بودند. آنها مراقبت از گروه کوچکی از ریاضی‌دانان را رسالت خود می‌دانستند. هوپف که در سال ۱۹۳۱ از آلمان مهاجرت کرده بود، در رأس ریاضی‌دانانی قرار داشت که سرگرم تحقیق در حوزه توپولوژی بودند؛ حوزه‌ای که به ساختارهای فضاهای با ابعاد بالا می‌پرداخت و آن موقع هنوز رشته علمی نوپایی بود. اکمن از فرصتی که برایش پیش آمده بود، آگاهی داشت و با تمام وجودش قدر آن را دانست. او از آن ریاضی‌دان بزرگ درخواست کرد وی را تعلیم داده و در نوشتن پایان‌نامه دکترایش یاری دهد. موضوع پایان‌نامه، حتی وقتی با معیارهای کلان مؤسسه فدرال تکنولوژی مورد سنجش قرار گرفت، کاملاً حیرت‌آور دانسته شد و از همین رو، جایزه‌ای به اکمن داده شد.»