کتاب لعن های نامقدس

کتاب لعن های نامقدس نوشتهٔ مهدی مسائلی است و نشر آرما آن را منتشر کرده است. این کتاب دربارهٔ تبیین قوانین و محدودیت‌های تبری است.

درباره کتاب لعن های نامقدس

فاصله‌گرفتن از دشمنان دین و تبری از آن‌ها، یکی از آموزه‌های تاکیدشده در دمین مبین اسلام است که به‌خصوص در نزد شیعیان، ارزش و جایگاهی ویژه دارد. در مکتب تشیع، تبری از دشمنان دین در کنار تولی با دوستان خدا از ارکان دین و از نشانه‌های ایمان واقعی به حساب می‌آید. همین خصوصیت باعث شده است که شیعیان در هر زمان و در هر موقعیتی روحیهٔ ظلم‌ستیزی و طاقوت‌گریزی داشته باشند.

تبری از دشمنان و تولی با دوستان نه یک حکم مولوی شرعی، بلکه ارشادی به حکم عقل است که انسان را در مراحل گوناگون اعتقاد و گفتار و رفتار به انزجار و کناره‌گیری از دشمنان و نیز محبت و تمایل به دوستان ملزم می‌کند. از همین رو، در مکتب تشیع از ما خواسته‌اند تا ضمن اعلام برائت از سلوک اهل باطل و دشمنان ولایت الهی در گفتار، در قلب و باطن نیز از آن‌ها بیزار باشیم. افزون بر این، تشیع حقیقی هنگامی آشکار می‌شود که شیعه از اعمالی که اهل بیت بدان رضایت ندارند نیز کناره بگیرد و رفتاری صالحانه و مؤمنانه داشته باشد. در غیر این صورت، تبری از دشمنان ادعایی بیش نخواهد بود.

کتاب لعن های نامقدس توضیح می‌دهد که:

حقیقت تبری چیست

آیا برای انجام وظیفهٔ تبری لازم است حتما به مقدسات اهل سنت توهین و لعن شود؟

آیا واقعا این تفکر آن‌گونه مظرح می‌شود از ضروریات و لوازم مکتب تشیع است یا چنین نیست و بدون اهانت و لعن به مقدسات اهل سنت نیز می‌توان شیعه بود؟

تفاوت لعن با دشنام چیست؟

آیا لعن در هرجا و به هر صورتی جایز است؟

در این کتاب سعی شده پاسخی علمی و به دور از تعصب به این سوالات داده شود و همچنین به بعضی از شبهاتی که در راستای ایجاد تفرقه میان مسلمانان توسط ناآگاهان یا مغرضان مطرح شده نیز پاسخ داده شود.

خواندن کتاب لعن های نامقدس را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به کسانی که می‌خواهند با «تبری» در دین اسلام آشنا شوند پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب لعن های نامقدس

«از ابتدای اسلام تاکنون طرح متهم ساختن شیعه به توهیم و ناسزاگویی به اصحاب پیامبر و خصوصا خلفای بعد از ایشان، بخش مهمی از فعالیت‌های ضد شیعی را به خود اختصاص داده است. آن‌گونه که گفته‌اند، حکومت هرگاه تصمیم می‌گیرد شیعه‌ای را به دلیل مذهبش تعقیب و مجازات کند از علی (ع) اسمی به میان نمی‌آورد؛ بلکه او را به اتهام توهین به ابوبکر و عمر عقوبت می‌کرد. این مطلبی است که در کتاب المنتظم آمده است.»