کتاب شرح درد اشتیاق (دفتر پنجم و ششم)

کتاب شرح درد اشتیاق (دفتر پنجم و ششم) نوشتهٔ محمدحسین مکارم است و انتشارات به‌نگار آن را منتشر کرده است. این کتاب بازنویسی حکایات مثنوی (دفتر پنجم و ششم) به نثر همراه با دیدگاه عرفانی است. این مجموعه سه جلد دارد و این کتاب سومین جلد از این مجموعه است.

درباره کتاب شرح درد اشتیاق (دفتر پنجم و ششم)

مثنوی معنوی اثر مولانا جلا‌ل‌الدین بلخی جدا از جنبه شعری، از وجوه مختلفی در ادبیات فارسی اثری حائز اهمیت است. یکی از این وجوه وجه تمثیلی آن و حکایت‌هایی است که در این کتاب سترگ آمده است. قصه‌های مثنوی البته همگی ساخته‌و‌پرداخته خود مولوی نیستند و مولوی این قصه‌ها را از منابع مختلف پیش از خود گردآورده است. یکی از این منابع قرآن است. در جابه‌جای مثنوی با قصه‌های قرآن و ارجاع به قرآن برمی‌خوریم و چه‌بسا بتوان گفت که قرآن یکی از متون بنیادینِ سازنده مثنوی مولوی است. به جز این باید از برخی از آثار ادبی کهن نام برد که قصه‌های مثنوی ریشه در آنها دارد که از آن جمله می‌توان به کتاب کلیله‌و‌دمنه اشاره کرد. هدف مولوی البته از آوردن این‌همه حکایت و قصه در مثنوی نفس قصه‌گویی نیست و او این قصه‌ها را به‌عنوان تمثیلی برای بیان اندیشه‌اش به کار می‌برد. مثنوی یکی از منابع برای پژوهش در عرفان و فهم آن است و بدون شک هرکس بخواهد به‌طورجدی از عرفان چیزی بداند، ناگزیر است در کنار دیگر کتاب‌های مهم عرفانی به این کتاب نیز رجوع کند. کتاب شرح درد اشتیاق، بازنویسی حکایات مثنوی (دفتر پنجم و ششم) به نثر همراه با دیدگاه عرفانی است.

خواندن کتاب شرح درد اشتیاق (دفتر پنجم و ششم) را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران شاهکارهای ادبیات کلاسیک ایران و کتاب‌های بازنویسی‌شده پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب شرح درد اشتیاق (دفتر پنجم و ششم)

ای جوانمرد، ما از راهی دور آمده‌ایم، بی‌توشه و بی‌پناهیم. یاری‌مان کن و امشب ما را پذیرا باش. می‌گویند که تو مهمان‌نواز و بسیار کریمی.

این را یکی از میان گروه کافران، در مسجد، خطاب به پیامبر گفت.

ِ پیامبر نگاهی به مسافران خسته و وامانده کرد و نگاهی به یاران خود: «ای شما که همچون منید و خوی من دارید، اینان را میان خود تقسیم کنید.»

هر کدام از اصحاب یکی را برگزید و با او روانهٔ خانه شد و در انتها آن چه باقی ماند پیامبر بود و مردی درشت اندام با شکمی هم چو طبل، که کسی او را پذیرا نشده بود.