کتاب مجالی با مولانا

کتاب مجالی با مولانا؛ تفسیر ابیاتی از مثنوی معنوی نوشتهٔ علی منهاج است و نشر نظری آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب مجالی با مولانا

این کتاب دَمی همنشینی با بزرگ‌ترین عارفِ ایرانی/اسلامی همۀ قرون و اعصار، مولانا جلال‌الدیّن محمد بن محمد بن حسین بلخی رومی از طریق دریای عظیم کتابِ جاودانِ او، مثنویِ معنوی، است.با خواندن این کتاب، گوهرهایی از صدفِ معرفت و عشقِ بی‌پایان این دریا را نصیب می‌برید و از طریقِ این مجال، آن را بسان تحفه‌ای درویشانه و مخلصانه، به دیگران نیز پیشکش می‌‌کنید. بی هیچ شک و شبهه و تردید، عظمت این دریای ژرف بر کسی پوشیده نیست و نه تنها ایرانیان، که جهانیان نیز بر گران‌سنگ بودنِ این اثر معترف‌اند و به یقین، تا به امروز و تا این دقیقه از تاریخ عرفان، کسی را توان پهلو زدن با آن را نبوده است و اگر گاه کسانی به خیالی و توهّمی خام بر این ناممکن سعی نموده‌اند، جز تلخی و خجل‌زدگی طرفی نبسته‌اند.

آنچه در این مجموعۀ خُرد آمده است، تنها قطره‌ای است از آن دریای بی‌کران و جهدی است در عیان کردن دُرهایی در صدفِ مثنوی معنوی، تا مگر صیدی در شستِ خوانندۀ طالبِ معرفت افتد و حظّی از آن برد. بر این قصد، در حد توان و امکان، و در هیأتی ساده و گاه عامیانه، بر مصراع، بیت یا ابیاتی، توضیح یا تفسیری رفته است. توضیح و تفسیری که نه ثابت است و بی‌چون و چرا و نه بهترین و کامل‌ترین. لذا نیاز به تذکار نیست که به قول مرحوم استاد دکترعبدالحسین زرِین‌کوب، کدام شارح و منتقد مثنوی هست که هر چند بارها این کتاب عظیم بی همال را با شرح‌های گونه‌گونش خوانده باشد و سال‌ها در باب مآخذ و مسائل آن تامّل و تحقیق کرده باشد، هنوز در یک مطالعۀ مجدّد آن با مسائل تازه مواجه نگردد و از برخورد با نکته‌هایی که در مطالعات مستمر سالیان با آن برنخورده بود در غرقاب حیرت و دهشت خویش مثنوی را کتابی احاطه‌ناپذیر، گریزان و نادست‌یافتنی نیابد؟ و آیا این از کراماتِ مولانایِ بزرگوار نیست که با هر بار خواندنِ این کتاب، نکته‌ها و مفاهیمی بدیع در شستِ معرفتِ خوانندۀ تیزبین و دُریاب می‌افتد و او را مسحور و مبهوتِ آن زیبایی‌ها و معانی می‌کند؟ لذا در این مجموعه، روش انتخابِ ابیات، روشی تفال‌گونه بوده است. بدین معنا که تورقّی بر مثنوی شده است و ابیاتی بدون هیچ‌گونه نیّت خاص و یا هدفی از پیش تعیین شده برگزیده شده است. اما اگر نیت یا هدفی می‌بایست متصور بود، فقط تنی به آب زدن و صرفا تر شدنی در این دریای عظیم عشق و معرفت بوده است و نیز استشمام عطری که چون نسیمی همواره و هر دم بر آن می‌گذرد.

خواندن کتاب مجالی با مولانا را به چه کسانی پیشنهاد می‌‌کنیم

این کتاب را به دوستداران اشعار جلال‌الدین مولانای بلخی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب مجالی با مولانا

عالَم در عالَم

این عالَم در دلِ عالَمی دیگر جای دارد. عالَمِ دیگر همان عالمی است که آدمی پس از مرگ به آن وارد می‌شود. یعنی در واقع تولّد آدمی وقتی است که می‌میرد. مرگ، در واقع به دنیا آمدن است و نه از دنیا رفتن. این نوع نگاه به آدمی نه تنها ترسِ از مرگ را نمی‌دهد بلکه به او شوقِ ادامۀ زندگی جدید را می‌دهد و نیز او را در این دنیا مهیای زندگیِ دیگر می‌کند. مولانا از مثال میوه و شاخ و برگ استفاده می‌کند و می‌فرماید همان‌طور که میوۀ درخت در لابه‌لای شاخ و برگ‌های آن پنهان است، عالمِ دیگر هم در دلِ این عالم پنهان است. و لذا چون دیده نمی‌شود، ساده‌اندیشان آن را باور نمی‌کنند و گمان می‌کنند که مرگ، آخرِ همه چیز است. نگاه این افراد، نگاهی جسمانی است. یعنی چون جسم را در انتها نابود شده می‌بینند، نمی‌توانند به عالم دیگر و زندگی دیگر معتقد شوند.

میوۀ شیرین نهان در شاخ و برگ

زندگیّ جاودان در زیر مرگ