کتاب برنامه ریزی در جوامع رو به پیری

کتاب برنامه ریزی در جوامع رو به پیری نوشته تزویوان اس تی سا چائو است و با ترجمه سمیه رسول نازی در انتشارات شهرسازی منتشر شده است. 

درباره کتاب برنامه ریزی در جوامع رو به پیری

تحقیقات در ارتباط یا برنامه‌ریزی و طراحی شهرهای دوستدار سن نشان می‌دهد که چگونه برنامه‌ریزی و طراحی شهرهای مدرن به عنوان نیروی مثبتی برای پیری جمعیت عمل می‌کند و این چالش‌ها را از دیدگاه عمل‌گرا در نظر می‌گیرد. اگرچه برنامه‌ریزی برای شهرهای رو به پیری اغلب با مفاهیم «شهر سالم» مرتبط است، اما زمینه‌های شهرها و جوامع دوستدار سن (AFCC) تا اوایل سال ۲۰۰۰ مورد تأکید قرار نگرفت. برنامه‌ریزی برای شهرهای رو به پیری اولین کتابی است که تحقیقات بنیادی و پیشرفته را گرد هم آورده و ابعاد شهرهای دوستدار سن را در مقیاس‌های مختلف فضایی بررسی می‌کند. فصل‌های این کتاب شرایط و چالش‌های پیری در شهرها، جوامع و مناطق روستایی را از نظر برنامه‌ریزی کاربری زمین، طراحی شهری، برنامه‌ریزی حمل و نقل، مسکن، تاب‌آوری در برابر بلایا و مدیریت و توانمندسازی، با مطالعات موردی بین‌المللی و نتایج تحقیقات تجربی محیط دوستدار سن بررسی می‌کنند.

خواندن کتاب برنامه ریزی در جوامع رو به پیری را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به حوزه جامعه‌شناسی پیشنهاد می‌کنیم. 

بخشی از کتاب برنامه ریزی در جوامع رو به پیری

صحبت از حرکت به سمت شهری پایدارتر در آینده، پیش‌بینی‌های جمعیتی یکی دیگر از مناطق مهمی است که برنامه ریزان از منظر برنامه ریزی کلی به آن توجه می‌کنند. سازمان جهانی بهداشت و سازمان ملل متحد همچنین درباره روند پیری جمعیت جهان و تاثیرات احتمالی آن هشدار داده اند. جامعه‌ای پیر خواهد بود که با سرشماری جهانی و محلی تأیید می‌شود. یک نگرانی قابل پیش‌بینی افزایش سریع تقاضای پزشکی و بارهای احتمالی مالی رفاهی در سراسر جهان وجود دارد. مسئله بیشتر نگران کننده برای برنامه‌ریزان شهری تصور این است که چه زمانی جمعیت جهان بالای ۶۵ سال تا سال ۲۰۶۰ حدود ۴۰ درصد از کل جمعیت جهان را تشکیل می‌دهد و امید به زندگی به ۱۰۰ سال نزدیک می‌شود .چه نوع زندگی شهری را می‌توان تصور کرد؟ آیا افراد مسن می توانند دقیقاً مانند جوانان زندگی کنند؟ آیا آن اصول طراحی که ما در ایجاد مکان‌های خوب به کار می‌بریم می‌تواند تا آن زمان جواب دهد؟ شهرهای جهانی دوستدار سن-یک راهنما، که توسط سازمان بهداشت جهانی (WHO) در سال ۲۰۰۷ منتشر شد، سعی کرد بر اساس یک پروژه تحقیقاتی جهانی و به دنبال آن جنبش شهرهای دوستدار سن (AFC) در سال ۲۰۰۹، پاسخ‌های احتمالی این گونه سوالات را ارائه دهد. این راهنما پیام واضحی ارسال کرد که چالش پیری و اثرات سرریز آن بیشتر از آن چیزی است که هر یک از ما تصور می‌کردیم، و برای مقابله با آن باید حداقل در سطح شهر تلاش‌های فراوانی صورت گیرد. ایده اصلی این است که اگر آستانه ناتوانی افراد مسن را از هر جنبه‌ای در زندگی روزمره خود کاهش دهیم، افراد مسن می‌توانند تا زمانی که ممکن است مستقل بمانند و سالم بمانند. بر این اساس ،سازمان بهداشت جهانی (WHO) هشت حوزه را که اکثر شهرها هنگام ورود به جامعه سالمند با چالش‌های مشترک روبه‌رو می‌شوند، از جمله فضاهای بیرونی و ساختمان‌های عمومی، مسکن، حمل و نقل، مشارکت اجتماعی، احترام و شمول اجتماعی، مشارکت مدنی و اشتغال، ارتباطات و اطلاعات، و پشتیبانی و خدمات بهداشتی جامعه پیشنهاد کرد.