کتاب تربیت مثبت

کتاب تربیت مثبت به‌قلم رایحه مهدوی نژاد و مینا منوچهری را انتشارات نمای علم منتشر کرده است. این کتاب می‌کوشد به ارائهٔ راهکارهایی برای تربیت مؤثر کودک و نوجوان بپردازد.

درباره کتاب تربیت مثبت

تربیت انسان یکی از سخت‌ترین کارهای جهان است. زیرا انسان موجودی پیچیده با ابعادی گوناگون است که باید در راستای آموزش و تعلیم او به پیچیدگی‌‌ها و ظرافت‌های رفتاری‌اش توجه شود. کتاب پیش رو می‌کوشد در قالب روان‌شناسی مثبت‌گرا به بیان راهنمایی‌ها و راهکارهایی برای تربیت مؤثر و ارزش‌آفرین بپردازد تا به مخاطب برای اتخاذ رویکرد صحیح ارتباطی یاری دهد.

خواندن کتاب تربیت مثبت را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

روان‌شناسان، روان‌درمانگران و نیز والدینی که دغدغه‌ی تربیت فرزندانشان را دارند از خواندن این کتاب سود خواهند برد.

بخشی از کتاب تربیت مثبت

«خانواده به‌عنوان مبنای جامعهٔ انسانی و به مانند سلولی است که مبنای پیکرهٔ انسانی را تشکیل داده است. جامعه را می‌توان تشکیل شده از سلول‌هایی به نام خانواده دانست به طوری‌که هر خانواده یکی از سلول‌های پیکرهٔ اجتماع و بدنهٔ اجتماع را شامل می‌شود. زمانی که سلول‌های این پیکره سالم بوده و رفتاری درست ارائه دهند، بدنهٔ جامعه نیز جامعهٔ سالم خواهد ماند. خانواده نخستین پایگاهی است که پیوند بین کودک و محیط اطراف او را به وجود می‌آورد. کودک در خانواده پندارهای اولیه دربارهٔ جهان و همچنین شیوه‌های سخن گفتن و هنجارهای اساسی رفتار را فرا گرفته و نگرش‌ها، اخلاق و روحیات خود را شکل می‌دهد و به‌عبارتی اجتماعی می‌شود. محیط خانه، نخستین و بادوام‌ترین عاملی است که در رشد شخصیت کودکان تأثیر می‌گذارد و افراد خانواده نقش بسیار مؤثری را در آشنا کردن کودکان به زندگی جمعی و فرهنگی جامعه دارند. خانواده بر اندیشه و باورهای کودکان و شیوهٔ برخورد آن‌ها با دیگران تأثیر می‌گذارد. معمولاً پدر و مادر انتظارات خاصی از فرزندان خود دارند گاهی این انتظارات با واقع‌بینی همراه است و اختلالی در رفتار کودک به وجود نمی‌آورد و در موارد مختلف به‌عنوان محرک اساسی، فرزندان را به فعالیت و عمل وا می‌دارد و گاهی نیز والدین بدون توجه به توانایی‌های فرزندان خود انتظارات خود را بر آن‌ها تحمیل می‌کنند. روابط والدین و فرزندان یا به‌عبارت‌دیگر شیوه‌های فرزندپروری در بین گروه‌های اجتماعی ابعاد مختلفی دارد و فقط شامل تعبیرات یکنواخت نمی‌شود. به‌طوری‌که ممکن است والدین هم فرزندان خودشان را دوست بدارند و هم اینکه آن‌ها را طرد نمایند یا اینکه در حین دوست داشتن آنان  در انضباط نیز سخت‌گیری کنند. پاسخ طفل نیز صرفاً به یک جنبه از رفتار والدین یا شخصیت آن‌ها ارتباط پیدا نمی‌کند بلکه ماحصل ترکیب عوامل مختلفی می‌باشد هرچند پیش‌بینی ویژگی‌های شخصیتی بعدی بر مبنای روش‌های خاص فرزند‌پروری بسیار دشوار است.»