کتاب چالش های ورود به مقامات اداری در ایران

کتاب چالش های ورود به مقامات اداری در ایران نوشته علی‌اکبر نیکواقبال است. این کتاب را  انتشارات چاپ و نشر بازرگانی منتشر کرده است. 

درباره کتاب چالش های ورود به مقامات اداری در ایران

دکتر علی اکبر نیکو اقبال اقتصاددان و عضو هیات علمی دانشگاه تهران است. او از دبیرستان البرز در سال ۱۳۴۱ فارغ‌التحصیل شد.  پدرش یک کارمند اداری و بسیار مقید بود و یک نظام خانوادگی پدرسالار در خانواده‌اش حکمفرما بود. همین رفتار  پدر برای بیرون آمدن از تنگنای سختگیری و بهره‌گیری از آزادی بیشتر مصمم شد به خارج از کشور برود. در امتحانات کنکور برای ورود به دانشگاه‌های کشور شرکت نکرد و وقتی پدرش از من نتایج کنکور را پرسید، گفت که قبول نشده است. در سال ۱۳۴۲ به کشور آلمان رفت و یک دوره یکساله پیش‌دانشگاهی را در شهر دارمشتات گذراند. طی این دوره مطالب دبیرستانی را به زبان آلمانی فرامی‌گیرد، از دانشگاه‌های مختلف آلمان، در رشته فیزیک و اقتصاد صنعتی و رشته‌های دیگر پذیرش گرفت ولی پس از مشاوره‌های دانشگاهی و تأکید مشاوران که اقتصاد صنعتی برای کشورهای جهان سوم بسیار مفید و مناسب است، از تحصیل در رشته فیزیک صرف‌نظر کرد و در سال ۱۹۶۳ وارد دانشگاه کارلسروهه شد و رشته اقتصاد فنی (اقتصاد صنعتی) را در دوره‌های لیسانس و فوق‌لیسانس تا سال ۱۹۷۰ به پایان رساند.

پس از اتمام دوره و کارآموزی در پاییز سال ۱۳۵۷ برای تکمیل زبان انگلیسی‌ام یک دوره سه‌ماهه را در انگلیس گذراند و اوایل سال ۱۳۵۸ به تهران برگشت. او یکی از فعالان دنیای اقتصاد است و در این کتاب خاطرات و تجربیاتش را در اختیار جوانان قرار می‌دهد. 

خواندن کتاب چالش های ورود به مقامات اداری در ایران را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

بخشی از کتاب چالش های ورود به مقامات اداری در ایران

بخشی از کتاب چالش های ورود به مقامات اداری در ایران

الف) اکنون که مشغول نوشتن خاطراتم از ۴۰ سال یا نزدیک به نیم‌قرن گذشته هستم، خود را در مقابل این مسئله می‌بینم که این خاطرات باید منطبق با وقایع و یا دارای صداقت و راستی‌آزمایی باشند. لذا ضرورت پیدا می‌کند که وقایع با ذکر نام مخاطبان، افراد حاضر در صحنه و با شواهد مکتوب و مستندات مربوطه همراه باشد تا خوانندگان، حسابرسان، محققان، تاریخ‌نویسان و دادرسان امور قضایی بتوانند راستی‌آزمایی کنند و از مطالب و نوشتار مستند تاریخی بهره بگیرند. شایان ذکر است، بسیاری از سوابق و شواهد به صورت مکتوب و مستند وجود دارند و حتی ممکن است افراد و شواهد دیگری نیز وجود داشته باشند که همین مطالب را کم و بیش، مکتوب و مستند کرده باشند که به این ترتیب، وقایع قابل پیگیری و راستی‌آزمایی بیشتری می‌شود.

به نظر من اگر نویسنده و خاطره‌نویس صادق باشد، خوانندگان متوجه صداقت نویسنده و مطابقت خاطرات با وقایع می‌شوند؛ زیرا سخن کز دل برون آید، لاجرم بر دل نشیند.

ب) این خاطرات را به نسل جوان کشورمان تقدیم کرده‌ام زیرا آنان بیش از هر کسی در جامعه استحقاق داشتن آگاهی و خودآگاهی را دارند. آنان کم و بیش با مشکلات، سردرگمی‌ها و اضطراب‌هایی در گیر هستند که آنها را ناشی از نسل‌های پیش از خود می‌دانند. این دوگانه‌گرایی‌ها، تفرقه‌ها، صدمات و یا ضربه‌های روحی و روانی، محصول روندهای تاریخی و تحولات مردم‌شناسانه و فرهنگی، سیاسی و اجتماعی از گذشته‌های بسیار دور تا نزدیک و تاکنون بوده است. خاطرات این نگارنده و حتی همه خاطرات نوشته و تبیین‌شده هم قادر نیستند به طور کامل و جامع، پاسخگوی همه این سؤالات و اتفاقات باشند.

ج) معتقدم کلمات، جملات، زبان و نوشته‌ها به‌سختی قادرند کنهِ مسائل و مفاهیم عمیق را تفهیم کنند و حتی ممکن است معانی را پیچیده‌تر و معکوس هم بکنند. نگاه کنید به جمله «اعدام لازم نیست آزادش کنید». اگر پس از اعدام مکث کنیم جمله به این شکل درمی‌آید: اعدام، لازم نیست آزادش کنید. پس این فرد باید اعدام شود و برعکس اگر مکث پس از اعدام لازم نیست، باشد، در این صورت، فرد باید آزاد شود. گاهی این مطلب در مورد این شعر معروف سعدی هم عنوان می‌شود:

تن آدمی شریف است به جان آدمیت

نه همین لباس زیباست نشان آدمیت