کتاب دو نمایش نامه نو

کتاب دو نمایش نامه نو و درآمدی بر درام نو نوشتهٔ دانلد کین با ترجمهٔ مقداد جاوید صباغیان در انتشارات دانشگاه دامغان به چاپ رسیده است. 

درباره کتاب دو نمایش نامه نو

گونه های گوناگون درام را به‌دشواری می‌توان تا به‌تنهایی در کلام به‌وصف آورد. به‌ناگزیر قسمت مهمی از اثرگذاری درام بسته است به دریافت‌های حسانی و بدنی - نماها یا نزدیکی به سایر تماشاگرانی که آواهایی که گوش یا چشم را برمیخورند و یا حتی صرفا در تجربه‌ای مشابه سهیم هستند. آهنگ ادای کلمه یا عبارتی به‌توسط بازیگر؛ حرکات و حالات نه‌چندان‌ محسوس اما اثرگذار و بیانگر اندام، که ادای کلمات را همراه می‌شود و یا فاصلهٔ گذشت زمان میان صدای کوبهٔ در تا لحظه‌ای که آگاه می‌شویم چه‌کس در سوی دیگر ایستاده است؛ هر یک قادر هستند میزان و چگونگی توفیق یک نمایش را تعیین کنند و تعین بخشند.

کتاب دو نمایش نامه نو را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به علاقه‌مندان به هنرهای نمایشی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب دو نمایش نامه نو 

اشاراتی که در نظر مترجم دشوار می‌نمایند، حتی در منظر مخاطبان نخستین هم به تمامی روشن و گویا نبوده‌اند؛ نمایش‌نامه‌نویسان این اشارات را به‌کار گرفته‌اند تا با بهره یافتن از مفاهیم برآمده از اشعار پیشین، متون خویش را غنا بخشند. نیز الگوهای صور خیال نه فقط نمودی از استادی و مهارت که کوششی آگاهانه بوده‌اند از برای خلق جلوه‌ای یکه و واحد به هنگام اجرا. صور خیال اغلب عمیقاً اثرگذار هستند؛ حتی در ترجمه، احساساتی ناب و سره برانگیخته می‌شوند، که دامنه آن‌ها از زمان‌ها و از ممالک درمی‌گذرد. به یقین درام کابوکی واقع‌پردازتر است تا درام نو، و از جهات بسیار می‌توان آن را به درام اروپایی نزدیک‌تر دانست، و لکن در پیوند نهادین با موقع خاص عصر خویش، کابوکی کم‌تر قادر است تا به خلوص و راستی درام نو در مصور نمودن وضعیت انسانی دست یازد و البته ما را یارای آن نیست تا کابوکی را آن‌گونه به ارزیابی نشینیم که مخاطبان آغازین آن. از دیگر سوی، یک نمایش نامه نو به مانند ماتسوکازه، به تقریب نزد ما همان معنایی را صادر می کند، که به احتمال مخاطبان ژاپنی قرن چهارده از آن درمی‌‌‌یافته‌اند. چه اجرایی از آن را به نظاره نشینیم، یا که تنها بخوانیمش، تجربه‌ای است ازیادنرفتنی، اگر حتی نتوانیم آن را به تمامی ادراک کنیم.

شاید این کار صاحب نظران و متن شناسان نمایش نو است که تعالی و والایی ماتسوکازه و یا هر نمایش‌نامه دیگر را تحلیل و وارسی نمایند و به توصیف بیان دارند که از چه روی این نمایش‌نامه همچنان ما را اینگونه می‌انگیزد، اکنون که پنج یا شش سده از نوشتن آن می‌گذرد و بر ما ترسیم سازند تا چگونه است که این متن، چونان که خود ما، در اجتماعی کاملاً دیگرگون از دربار شُگان های آشیکاگا، که این متون بدان‌جای اجرا می‌شدند، زنده است و زیست می‌کند. لیکن علیرغم مراقبت و توجه فراوان در تحکیم نمودن و تثبیت جایگاه این متون و تشریح اشارت‌های آن‌ها، پژوهندگان غربی تاکنون هیچ نوشتاری نظیر تحلیل‌ها و بررسی‌های ادبی معمول در باب آثار درام‌نویسان اروپایی، به‌دست نداده‌اند.