کتاب روانشناسی سالمندی

کتاب روانشناسی سالمندی نوشتهٔ کن لیدلاو، لری و تامسون، لدیک سیسکین و دولورس گالاگر-تامسون با ترجمهٔ فریبا زرانی، طیبه فردوسی، رضا باقریان سرارودی، حمید پورشریفی، حیدر اسلامی شهر بابکی و ناصر گودرزی در انتشارات اژدهای طلایی چاپ شده است. نگاه به افراد سالمند به مثابه انسان‌های ناتوان و درمانده می‌تواند مانع ارائه راهبرد‌های درمانی اثربخش، توسط درمانگران به آن افراد شود. مؤلفین این کتاب بر اساس تجربه‌های بالینی ارزشمند خود به فراهم نمودن راهنمای عملی و جامعی با کاربرد CBT برای کمک به این افراد سالمند اقدام نموده‌اند.

درباره کتاب روانشناسی سالمندی

آنچه در این کتاب می‌خوانید، عبارتند از:

یک مدل جدید CBT برگرفته از اصول اساسی CBT مطرح شده توسط آرون یک برای افراد سالمند.

ارائه مثال‌های بالینی در کار‌آمدی روش درمان CBT برای درمان افسردگی، اضطراب، نگرانی مراقبین و آشفتگی خواب. 

ارایه توصیه‌هایی به منظور درمان افسردگی، همراه با مشکلات پزشکی شایع در افراد سالمند شامل: سکته مغزی، پارکینسون، زوال عقل و آتریت.

ارایه توصیه‌های ویژه به منظور گشایش تنگناهای بی‌نظمی و کمک به افرادی که در معرض خطر خودکشی قرار دارند.

ارایه ضمیمه‌هایی که شامل فرم‌های مورد استفاده در متن: کتاب‌های برای مطالعه بیشتر و سایت‌های اینترنتی برای مراجعه.

کتاب روانشناسی سالمندی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

مطالعه این کتاب برای روانشناسان بالینی، روانپزشکان و سایر متخصصان بهداشت‌روانی که با افراد سالمند در ارتباط هستند امری ضروری است

بخشی از کتاب روانشناسی سالمندی 

سالمندی زمان کاهش درآمد و از دست دادن عزیزان و همراهان خود

از آن جا که امروزه سالمندان با افزایش اوقات فراغت خود به دلیل افزایش طول عمر با چالش‌ها و فرصت‌های بیشتری روبه‌رو می‌شوند، بنابراین نسبت به نسل‌های گذشته تجربیات بیشتری نیز کسب می‌کنند. با تغییراتی که در طول عمر (انسان‌ها) پیش آمده، شغل‌های درآمدزا کاهش یافته و به جای این مشاغل نیز فعالیت‌های داوطلبانه و اختیاری جایگزین نشده است. متأسفانه امروزه سالمندان در دوران بازنشستگی خود منفعل هستند (گودر و اسمیدینگ، ۲۰۰۲). میدوینتر (۱۹۳۱) شواهد و مدارکی به دست آورد با این مضمون که بیشتر سالمندان از دوران بازنشستگی، به عنوان یک چالش جدید یاد می‌کنند. او همچنین گزارش کرد که ۲۷ درصد از سالمندان از زندگی کنونی خود بیشتر از گذشته لذت می‌برند. در حالی که ۳۰ درصد از آنها رغبت کم‌تری به زندگی دارند. بنابراین با وجود این که حداقل ۱.۳ از سالمندان، افزایش سن را چالش بزرگی می‌پندارند، اما اکثر آنها از دوران بازنشستگی به اندازهٔ سایر دوران زندگی خود و حتی بیشتر از آن لذت می‌برند. درمانگری سالمندان نیاز به نگرش روشن دربارهٔ مراحل مختلف سالمندی دارد. عدم رضایت از زندگی به طور مستقیم با عواملی همچون بیماری، تنهایی و درآمد کم مرتبط است. بنا بر اظهارات میدوینتر (۱۹۹۲)، با وجود این که در یک گروه نمونه انجام شده است، ۸۲ درصد از سالمندان بازنشسته تنهایی را مشکل مشترک این دورهٔ سنی ذکر کرده‌اند و فقط ۲۲ درصد آنها از تنهایی به عنوان یک مشکل شخصی یاد می‌کنند. اما اغراق‌آمیز است که به دوران سالمندی، لقب دوران تنهایی بدهیم. میدوینتر (۱۹۹۲) توجه جهانیان را به این نکته جلب کرد که ۲۰ درصد مردم سراسر جهان مشکلی به نام تنهایی دارند و این معضل در سالمندان بغرنج‌تر از سایر اقشار جامعه نیست.