کتاب مرض عشق

کتاب مرض عشق نوشته فرانک تالیس است و با ترجمه سعید وهابی منتشر شده است. این کتاب به این موضوع می‌پردازد که آیا عشق یک بیماری روانی است؟

درباره کتاب مرض عشق

عشق در اشکال مختلفی می‌تواند وجود داشته باشد، اما تجلی‌ای از آن از سپیده‌دم تاریخ مکتوب، انسان را مسحور خود کرده است و آن عشق میان دو انسان است، وقتی عاشق هم می‌شوند. عشقی که بیشتر از آن به‌عنوان عشق پرشور یا رمانتیک نام می‌برند. عشق دراین‌معنا جایگاه ویژه‌ای در امور بشری دارد. این عشق همواره مشغله‌ ذهنی همگان بوده است.

در بین حالات گوناگون وجود هستی انسان، حالت وجودی درگیر با عشق اسرارآمیزترین آن‌هاست. این وضعیت، وضعیتی یگانه و گاهی‌اوقات گیج‌کننده است. فرهنگ‌های بسیار متفاوت درطول هزاران سال تلاش کردند تا عشق را درک کنند. در قالب شعر و ترانه و در اشکال بیان هنری، ما مکرراً با سؤالاتی نظیر سؤالات زیر برخورد می‌کنیم: «چرا این احساس به من دست می‌دهد؟» «چه بر سر من می‌آید؟» و از همه دقیق‌تر «عشق چیست؟» این کتاب را به تمام کسانی که می‌خواهند درک بهتری از عشق داشته باشند پیشنهاد می‌کنیم.

خواندن کتاب مرض عشق را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به شناخت بهتر احساسات پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب مرض عشق

اگرچه این اشعار لحظاتی از خوشبختی بزرگ را توصیف می‌کنند، بااین‌حال تجربه‌ی عشق همواره با لایه‌ای از غم و اندوه پوشیده شده است. این شعرای گمنام احساسات شوریده، آشفته و بی‌قرار خود را توصیف می‌کنند. ضربان قلب آن‌ها دیگر عادی نیست: «قلبم به‌سرعت به‌پرواز درمی‌آید، وقتی به‌یاد عشق تو می‌افتم.» زنی قلبش را مستقیماً خطاب قرار می‌دهد و می‌گوید: «چرا این‌قدر دیوانه‌وار رفتار می‌کنی؟ آرام باش.» نشانه‌های مادی دیگری نیز وجود دارند. شاعری جوان می‌نویسد: «اگر لحظه‌ای از او جدا باشم، دلم به‌پرواز درمی‌آید.» اشاراتی هم به غم و حس اسارتی که با عشق بیمارگون همراه است،‌در این اشعار دیده می‌شود: «با موهایش مرا به‌دام انداخت و با چشمانش مرا زمین‌گیر کرد.»

در جالب‌ترین نمونه از این اشعار اولیه، عشق آشکارا به‌عنوان یک بیماری توصیف می‌شود. شاعر که به‌مدت یک هفته از معشوقه‌ی خود جدا مانده است، تمنای شدید و هولناکی را تجربه می‌کند. درنتیجه‌ی غیبت او، شاعر تجربه‌ی‌«بیماری» را از سر می‌گذراند. بدنش «سنگین» می‌شود و از توجه به خود غافل می‌شود. با‌این‌حال، می‌داند که بیماری‌اش با مراقبت پزشکی یا اندرز روحانی خوب نخواهد شد: «نه اطبا اگر داروهای خود را بیاورند دلم را درمان خواهند کرد، و نه روحانیان می‌توانند مرضم را تشخیص دهند.» درواقع، هیچ‌یک از درمان‌های موجود در متون پزشکی که او آن‌ها را «کتب مختصر و پرمغزی» می‌داند، دردهای او را تسکین نخواهد داد. تنها درمان مؤثر برای او تجدیددیدار با معشوقه‌اش خواهد بود. با درنظر گرفتن این نکته که او بهتر نخواهد نشد چون انتظار نمی‌رود معشوقه‌اش زودتر از هفت روز دیگر برگردد، حس کردن هر ساعت که طولانی‌تر و طولانی‌تر می‌شود، کاملاً قابل‌لمس است.

ما چیزی درباره‌ی شعرای اولیه‌ی مصر باستان نمی‌دانیم. آن‌ها گروهی کوچک و گمنام بودند، حلقه‌ی برگزیده‌ای از ارواح که نگهبانی از سرچشمه‌ی سنت ادبی «رمانتیک» را به‌عهده دارند. بااین‌حال، می‌توان نمونه‌هایی از شعر عاشقانه راکه تقریباً هزار سال بعد نوشته شده است در آثار سافو دید. زنی که یاد او به‌درستی به‌عنوان اولین شاعره‌ی بزرگ شعر عاشقانه گرامی داشته می‌شود. نام او همواره مترادف با همجنس‌گرایی بوده است، اما اشعار عاشقانه‌ای از او. هم خطاب به مردان و هم خطاب به زنان دردست است.