کتاب مسئولیت پذیری کودکان

کتاب مسئولیت پذیری کودکان نوشته فاطمه صالحی شهرابی است. این کتاب به یکی از مهم‌ترین مسائل تربیتی کودکان می‌پردازد و اهمیت مسئولیت پذیری در کاهش اختلالات ارتباطی و یادگیری را بررسی می‌کند.

درباره کتاب مسئولیت پذیری کودکان

شاید بزرگ‌ترین دغدغه برخی والدین، درس خواندن کودکان باشد. گرچه اهمیت این موضوع یعنی موفقیت در تحصیل بر کسی پوشیده نیست، اما باید بپذیریم که درس خواندن همه زندگی فرزندان نیست و آن‌ها باید بتوانند در هردوره‌ای از زندگی و در مواجهه با هر موقعیت و بحرانی به خوبی از پس بحران‌ها و چالش‌های اساسی زندگی برآیند، اما برای این که فرزندانمان بتوانند به خوبی از پس مسئولیت‌های خود در زندگی برآیند باید از دوران کودکی حس مسئولیت‌پذیری را در آنان تقویت کرد.

مسئولیت یا مسئولیت‌پذیری به تنهایی اشاره به حس وظیفه‌شناسی، پاسخگو بودن و تعهد دارد. از آن جا که مسئولیت‌پذیری یک ویژگی ذاتی نیست و قابل ارتقاست، بهتر است این ویژگی از کودکی در افراد پرورش یابد تا اثربخشی بیشتر داشته باشد. یکی از مهم‌ترین عوامل مؤثر در بروز رفتار مسئولیت‌پذیر در کودکان، خانواده است. خانواده به‌عنوان اولین واحد اجتماعی و جامعه‌ای کوچک که هدف آن توسعه و رشد اجتماعی کودکان است در پرورش مسئولیت‌پذیری مورد تاکید قرار گرفته است . این کتاب سعی دارد به والدین و مربیان و معلمان کمک کند بتوانند مسئولیت پذیری کودکان را ارتقا دهند.

خواندن کتاب مسئولیت پذیری کودکان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام والدین و مربیانی که نگران تربیت کودکان هستند و دانشجویان روان‌شناسی و مشاوره پیشنهاد می‌کنیم

بخشی از کتاب مسئولیت پذیری کودکان

تعریف مسئولیت‌پذیری

اصطلاح مسئولیت‌پذیری از نظر لغوی به معنای موظّف بودن به انجام دادن امری است. در معنای عام حقوقی نیز مسئولیت به مفهوم متعهد و موظف بودن شخص به انجام یا ترک عملی است (شهیدی، ۱۳۸۶).

مسئولیت‌پذیری یعنی قابلیت پذیرش و به عهده گرفتن کاری که از کسی خواسته شده است، البته مسئولیت با وظیفه تفاوت دارد. وظیفه کاری است که یک نفر به دیگری محول می‌کند و باید حتماً انجام بگیرد. اما وقتی از کسی خواسته می شود مسئولیتی را بپذیرد، باید برای او کاملاً مشخص شود موضوع درخواست چیست و در برابر به عهده گرفتن آن، چه چیزی به دست می‌آورد.

مسئولیت: آنچه انسان عهده‌دار و مسئول آن باشد از وظایف، اعمال و افعال (عمید، ۱۳۹۳).

به علاوه، صاحب‌نظران و متخصصان مختلف نیز برداشت‌ها و تبیین‌های خاصی را در مورد معنا و مفهوم مسئولیت پذیری ارائه کرده‌ا‌ند.

ناکامورا و واتانابه- مورائوکا (۲۰۰۶)، نیز تأکید می‌کنند که مسئولیت‌پذیری از آن رو که بر ایدة دموکراسی و جامعۀ دموکراتیک تأثیر می گذارد، دارای ارزش والایی است و اصولاً محور وکانون اصلی مسئولیت‌پذیری، نوع‌دوستی و احترام به دیگران است. مرگلر، اسپنسر و پاتون (۲۰۰۷)، معتقدند که مسئولیت‌پذیری در معنای توانایی نظم دادن به تفکر، احساسات و رفتار فردی همراه با اراده و قدرت انتخاب‌گری خود به عنوان مسئول و پاسخگوی اصلی پیامدهای فردی و اجتماعی آن است. کلب (۲۰۱۲)، معتقد است مسئولیت‌پذیر به کسی می‌گویند که اراده قوی برای کنترل خواسته‌های خود و پاسخ به نیازهای دیگران داشته باشد. توجه به نیازهای دیگران و حساس بودن در قبال نیازهای آنان فقط یک جنبه از مسئولیت‌پذیری است. جنبه دیگر آن توجه به نیازهای خود و حساسیت در قبال سلامتی جسمانی و روانی خود فرد است. همچنین بلانکتس (۲۰۰۳)، معتقد است که مسئولیت‌پذیری از خانواده یعنی جایی که والدین پاسخگوی اعمال و رفتار خود و کودکانشان می‌باشند و مسئولیت زندگی آن‌ها را بر اساس یک سری معیارها و استانداردها پذیرفته‌اند، آغاز می‌شود و بعد به اطرافیان و همسایگان می‌رسد و در این حالت فرد علاوه بر اینکه مسئولیت دارد امنیت و آرامش اطرافیان و همسایگان را تهدید نکند، مسئولیت‌پذیری به اجتماع ختم می‌شود.