کتاب صوتی جنین هم خاطره دارد

کتاب صوتی جنین هم خاطره دارد نوشته دیوید بی. چمبرلین مدعی است، نوزاد نه‌تنها تولد، بلکه زندگی درون رحم و حتی زندگی‌های پیشین خود را به یاد دارد. او می‌تواند همه چیز را از درون رحم درک کند، محبت‌ها، دعواها و نزاع‌ها، خشم و اندوه‌ها. کتاب جنین هم خاطره دارد روایت عجیبی از زندگی است.

درباره کتاب جنین هم خاطره دارد

کتاب صوتی جنین هم خاطره دارد مدعی است نوزاد نه‌تنها تولد، بلکه زندگی درون رحم و حتی زندگی‌های پیشین خود را به یاد دارد.

بدون شک مباحثی در این کتاب وجود دارد که برای اکثریت ما باورکردنی نیست. اما به نظر من اهمیت این کتاب در این است که ما را به تفکر وادارد. اگر این مباحث حقیقت داشته باشد چه؟ آیا بهتر نیست از بدو تشکیل نطفه جنین را موجودی باشخصیت تصور کنیم، با او حرف بزنیم، برایش موسیقی پخش کنیم، در هنگام تولد او را بی‌جهت آزار ندهیم و پس از تولد او را از مادر جدا نکنیم؟ باور کنیم که این موجود کوچک بیش از آنچه تصور می‌کنیم دارای احساس و ادراک است و ذهن او مانند یک نوار خالی آمادهٔ درک و احساس و ضبط هر آن چیزی است که دریافت کند؟ در این صورت آیا بهتر نیست این نوار را از همان آغاز با اصوات شفاف و حتی‌المقدور بدون پارازیت پر کنیم؟

شنیدن کتاب جنین هم خاطره دارد را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به درک هستی پیشنهاد می‌کنیم

بخشی از کتاب جنین هم خاطره دارد

بعضی از پرستارها و پزشکان هنوز هم مدعی‌اند که نوزادان در واقع چیزی احساس نمی‌کنند و هنگامی که تحت درمان قرار می‌گیرند دردی حس نمی‌کنند. یا اینکه اگر آنها را به مهد کودک بسپارند، دلشان برای مادر تنگ نمی‌شود. بی‌هوش کردن نوزادانی که تحت عمل جراحی قرار می‌گیرند، ضرورت محسوب نمی‌شود. طراحی اتاق‌ها و وسایل زایمان و جریان عادی پزشکی، جملگی برای دورانی خوب است که تصور می‌شد نوزاد احساس نمی‌کند و لذا آسایش نوزاد در آن مورد نظر نیست. اتاق‌ها سرد، نور اتاق‌ها کورکننده، سطوح میزها سخت و صاف، فضا پرسر و صدا و طریقهٔ جابه‌جا کردن نوزادان بسیار غم‌انگیز است. نوزادان به‌طور عادی مجروح و مصدوم می‌شوند. تنها فرض من این است که والدین بر مبنای این اعتقاد غلط که: نوزاد نمی‌فهمد که دارد شکنجه می‌شود، حاضر به قبول این جراحات و صدمات می‌شوند. نوزاد می‌فهمد.

نوزادانی که بی‌احساس به حساب می‌آیند، به‌سادگی قربانی می‌شوند: آنها به افرادی مادون بشری تبدیل می‌شوند که از حداقل حقوق انسانی برخوردارند. این نحوه تفکر مرگ‌بار، نوزادکشی (عموماً نوزادان مؤنث) را که در طول تاریخ بشر وسیعاً اعمال می‌شده است، توجیه می‌کند. زمانی سوءاستفاده از کودکان محرمانه تلقی می‌شد تا خشونت والدین را بپوشاند. در عصر نوین این حقیقت افشاء شده است. شاید نوزادان آخرین خیل انسان‌هایی باشند که مورد سوءتفاهم، تبعیض و سوءاستفاده قرار می‌گیرند. در سال ۱۹۷۵، فردریک لوبوایه، پزشک فرانسوی متخصص زایمان، پزشکان را به نوعی زایمان بدون اعمال خشونت فراخواند. همکاران او تغییر شیوهٔ معمول زایمان را غیرضروری دانستند و بی‌حس بودن نوزادان را یادآور شدند. اکتشافات جدید نشان می‌دهد که نوزادان همهٔ حواس را دارند و درست مانند ما از آنها استفاده می‌کنند. فریادی که از سر درد می‌کشند، درست و معتبر است. نوزادان «بی‌حس» نیستند، این ما هستیم که «بی‌احساس» بودیم.