کتاب صوتی طبقه متروک

کتاب صوتی طبقه متروک نوشته‌ی امیر عربلو مجموعه‌ای از چند روایت تیره، پرتنش و به‌هم‌پیوسته درباره‌ی خشونت، طمع، گناه و فروپاشی درونی انسان‌هاست. نشر طنین ایرانیان آن کتاب را منتشر کرده است و کتاب با گویندگی امیر غفارمنش، علیرضا خندابی، راستین غفارمنش، ستاره روشن و احمد پورخوش به شنونده عرضه شده است. در این کتاب صوتی، فضاهایی از روستا، شهر، عمارت اشرافی و یک ساختمان متروک در هم تنیده شده‌اند و شخصیت‌هایی از طبقات مختلف اجتماعی در موقعیت‌هایی مرزی قرار می‌گیرند. ترکیب چند صدا و حضور گویندگان مختلف، حال‌وهوای چندروایتی و چندشخصیتی آن کتاب را تقویت کرده است.

درباره کتاب طبقه متروک

کتاب طبقه متروک با روایت داستان‌هایی جدا از هم اما هم‌خانواده، به سراغ موقعیت‌هایی می‌رود که در آن‌ها انسان‌ها زیر فشار فقر، قدرت، احساس گناه یا طمع، چهره‌ی پنهان خود را آشکار می‌کنند. امیر عربلو در این کتاب صوتی از یک‌سو به روستایی گرم و ظاهرا آرام سر می‌زند که در آن مسافری سالخورده به امید بهبود تنگی نفس و شاید یافتن گنجی خیالی پا می‌گذارد و در نهایت قربانی طمع و خشونت می‌شود. از سوی دیگر، در داستانی دیگر، راوی در بالاترین طبقه‌ی ساختمانی متروک و دودگرفته زندگی می‌کند و در دل مونولوگ‌های طولانی، گذشته‌ی خود، قتل دوستی قدیمی، آتش‌زدن آغل و کار در کارگاه چیپس‌سازی را مرور می‌کند و از درد جسمی و روانی، احساس شکست و وسواس نسبت به شرافت و گناه می‌گوید. در ادامه‌ی کتاب طبقه متروک، داستان کیومرث خان فضایی اشرافی و سیاسی‌تر دارد؛ خان ثروتمندی که با قاضی و پاسبان‌ها هم‌دست است، روستاییان را استثمار می‌کند و برای تصاحب زمین، حکم مرگ پیرمردی زعفران‌کار را می‌دهد، اما در مسیری به‌سوی روستا، درشکه‌چی جوان که پسر همان پیرمرد است، سرنوشت او را در پل رودخانه رقم می‌زند. در بخش دیگری از کتاب طبقه متروک، روایت فریب کوچک با لحنی امروزی‌تر، به خانه‌ای برمی‌گردد که پدر خانواده «در دره» مرده اعلام شده و رابطه‌ی خواهر و برادر، سکوت‌ها و ابهام‌های مرگ پدر، فضای خفه و پراضطراب خانه را شکل می‌دهد. آن کتاب با کنار هم گذاشتن این روایت‌ها، تصویری تکه‌تکه اما هم‌جهت از خشونت ساختاری، فروپاشی اخلاقی و تنهایی انسان معاصر می‌سازد.

خلاصه داستان طبقه متروک

کتاب صوتی طبقه متروک مجموعه‌ای از چند داستان است که هرکدام از زاویه‌ای به یک مضمون مشترک نزدیک می‌شوند: انسان در لحظه‌های مرزی چه می‌کند و چطور طمع، قدرت، ترس یا احساس گناه او را به خشونت می‌کشاند. در داستان غریبه، پیرمرد مسافری که برای درمان و استراحت به روستایی داغ و کم‌مسافر آمده، با راهنمایی روبه‌رو می‌شود که زیر ظاهر مهربانش قاتلی است که قربانیانش را «گنج» می‌بیند. در روایت طبقه متروک، مردی مفلوک در بالاترین طبقه‌ی ساختمانی رهاشده، با مونولوگ‌های پی‌درپی، قتل دوستش، آتش‌زدن آغل و شکستش به‌عنوان نویسنده را بازگو می‌کند و از درد جسمی و روانی و وسواس نسبت به شرافت حرف می‌زند. داستان کیومرث خان، سازوکار قدرت، تبانی قاضی و خان و انتقام پسر روستایی را در قالب حادثه‌ی سقوط درشکه از پل نشان می‌دهد و فریب کوچک، مرگ مشکوک پدر و سکوت سنگین خانه را به تصویر می‌کشد.

چرا باید کتاب طبقه متروک را بشنویم؟

شنیدن کتاب صوتی طبقه متروک فرصتی است برای مواجهه با چهره‌ی خشن و بی‌پرده‌ی طمع، قدرت و گناه در موقعیت‌های مختلف؛ از روستای دورافتاده تا عمارت اشرافی و ساختمان متروک شهری. آن کتاب برای کسانی که به داستان‌های شخصیت‌محور، فضاهای تیره و روایت‌های اخلاقیِ چندلایه علاقه دارند، می‌تواند تجربه‌ای درگیرکننده و تأمل‌برانگیز باشد.

شنیدن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

شنیدن این کتاب صوتی به علاقه‌مندان داستان‌های تیره و روان‌شناختی، کسانی که به نقد قدرت، فساد و خشونت ساختاری حساس‌اند و مخاطبانی که از مونولوگ‌های طولانی، اعتراف‌گونه و فضاهای بسته و خفقان‌آور لذت می‌برند پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب طبقه متروک

«من مردی مفلوکم. با دستانی سوخته که در بالاترین طبقهٔ ساختمانی متروک زندگی می‌کنم. ساختمانی دود گرفته که در ابتدای کوچهٔ بدون چراغ است و به گمانم صد سال قدمت دارد. شیشه‌هایش شکسته است و در این سرما خود را با کهنه‌هایی که به هم گره زده‌ام گرم می‌کنم. البته بین آجرهایی که پدرم در کودکی یادم داده بود بچینم، آتش درست می‌کنم. بعد نمی‌دانم چه شد که او بعد از مرگ مادرم گم شد. به گمانم مادرم حصبه گرفت و مرد. مبل‌های کهنه پارهٔ اینجا برای خوابیدنم راحت است. باد سرد درون آن نفوذ نمی‌کند ولی بعضی از موجودات ریزی که روی دیوارها و کف زمین هستند، همراه من می‌خوابند. اوایل از آنها می‌ترسیدم ولی حالا نه. ما انسان‌ها به همه چیز از جمله این حشرات و طَمَع، عادت می‌کنیم. این ذات ماست که بدترین بلاها را سر یکدیگر بیاوریم و بعد سرمان را با خیال راحت روی زمین بگذاریم و بمیریم. از چه حرف می‌زنم، نمی‌دانم. فقط می‌دانم که دردی مرموز پشت سرم را احاطه کرده است. دردی نه مثل گاز گرفتن انگشتانم. آخر با زبان ناقص چگونه توضیح دهم. خودتان تجربه‌اش کنید. شاید گمان می‌کنید که من دوست دارم اینجا زندگی کنم. باید بگویم که درست می‌گویید. من دوست دارم اما می‌ترسم. از بودن در دنیای بیرون هم از اینجا بیشتر وحشت دارم. من باید اینجا را دوست نمی‌داشتم و نترس بودم. اما گاهی ترس خوب است. باعث می‌شود که از اتفاق بد آینده جلوگیری کند. می‌پرسید چه اتفاقی؟ باید بگویم در دنیای بیرون، یعنی بین آدم‌ها که خطرناک‌ترین گونهٔ موجوداتند، هزاران اتفاق می‌افتد که صحبت از آن لرزه بر تن هر کسی می‌اندازد.»