دانلود و خرید کتاب صوتی فاصله ها

کتاب فاصله‌ها نوشته‌ی هایدی لین مایبوم با ترجمه‌ی اسد ناصحی و گویندگی مرجان عابدینی، اثری فلسفی و روان‌شناختی درباره‌ی ماهیت همدلی و نقش آن در شناخت خود و دیگران است. این کتاب صوتی با همکاری نشر ماه آوا منتشر شده و به بررسی ریشه‌های فلسفی، روان‌شناختی و اجتماعی همدلی می‌پردازد. نویسنده با تکیه‌بر سال‌ها پژوهش و تجربه‌ی تدریس، تلاش کرده است مفاهیم پیچیده‌ی فلسفی را با مثال‌های ملموس و روایت‌های روزمره پیوند بزند. نسخه‌ی صوتی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب فاصله ها

کتاب فاصله‌ها با قلم هایدی لین مایبوم، به بررسی مفهوم همدلی از منظر فلسفه و روان‌شناسی می‌پردازد. نویسنده در این کتاب، همدلی را نه صرفاً یک احساس یا واکنش عاطفی، بلکه به‌عنوان ابزاری برای شناخت عمیق‌تر خود و دیگران معرفی کرده است. ساختار کتاب بر پایه‌ی تحلیل دیدگاه‌ها و پرسپکتیوهای مختلف شکل گرفته و تلاش شده است تا نشان داده شود که چگونه زاویه‌دید هر فرد بر درک او از جهان و روابط انسانی تأثیر می‌گذارد. مایبوم با ارجاع به نمونه‌های تاریخی، ادبی و حتی سیاسی، مانند انتخاب قضات در نظام قضایی آمریکا، نشان داده است که همدلی چگونه می‌تواند به بی‌طرفی و انصاف نزدیک‌تر کند و چه سوءتفاهم‌هایی پیرامون آن وجود دارد. کتاب با رویکردی تحلیلی، به نقد دیدگاه‌های رایج درباره‌ی بی‌طرفی و عینیت می‌پردازد و نشان می‌دهد که پذیرش ذهنیت و تجربه‌ی شخصی، لازمه‌ی فهم بهتر دیگران است. این اثر برای کسانی که به فلسفه‌ی ذهن، روان‌شناسی اجتماعی و اخلاق علاقه‌مندند، تصویری چندلایه و دقیق از همدلی و نقش آن در زندگی روزمره ترسیم کرده است.

خلاصه کتاب فاصله ها

کتاب فاصله‌ها با محوریت مفهوم همدلی، به بررسی این پرسش می‌پردازد که چگونه می‌توان دیدگاه دیگران را درک کرد و چرا این کار اهمیت دارد. نویسنده با نقد تصورات رایج درباره‌ی بی‌طرفی و عینیت، تأکید کرده است که هیچ‌کس نمی‌تواند کاملاً بی‌طرف باشد و هر فرد جهان را از زاویه‌ی دید خود تجربه می‌کند. در این کتاب، همدلی به‌عنوان راهی برای گسترش افق‌های ذهنی و کاهش جانب‌داری معرفی شده است. مایبوم با مثال‌هایی از زندگی روزمره، ادبیات و حتی سیاست، نشان داده است که همدلی نه‌تنها به معنای پذیرش بی‌چون‌وچرای دیدگاه دیگران نیست، بلکه تلاشی است برای ایجاد تعادل میان منافع شخصی و درک دغدغه‌های دیگران. نویسنده با تحلیل فلسفی و داده‌های روان‌شناختی، فرایند اتخاذ دیدگاه را شرح داده و توضیح داده است که چگونه می‌توان با پذیرش محدودیت‌های خود، به فهمی عمیق‌تر از دیگران و حتی خود گذشته‌مان دست یافت. کتاب در بخش‌های مختلف، به بررسی چالش‌های همدلی، امکان‌پذیری آن و نقش آن در روابط انسانی، اخلاق و عدالت می‌پردازد و در نهایت نتیجه می‌گیرد که همدلی ابزاری برای رسیدن به شناختی جامع‌تر و منصفانه‌تر از جهان است.

چرا باید کتاب فاصله ها را بشنویم؟

کتاب فاصله‌ها با رویکردی تحلیلی و مثال‌های متنوع، به یکی از بنیادی‌ترین سؤالات انسانی یعنی امکان درک دیگری پاسخ می‌دهد. این کتاب صوتی با ترکیب فلسفه و روان‌شناسی، به شنونده کمک می‌کند تا نسبت به محدودیت‌های دیدگاه خود آگاه‌تر شود و اهمیت همدلی را در روابط فردی و اجتماعی بهتر درک کند. از ویژگی‌های شاخص این اثر، پرداختن به سوءتفاهم‌های رایج درباره‌ی همدلی و نقد نگاه‌های ساده‌انگارانه به بی‌طرفی است. شنونده با دنبال‌کردن مباحث کتاب، می‌تواند مهارت‌های ارتباطی و شناختی خود را تقویت کند و در مواجهه با اختلاف‌نظرها و تعارض‌ها، راهکارهایی برای درک متقابل بیابد. این کتاب همچنین برای علاقه‌مندان به فلسفه‌ی ذهن و روان‌شناسی اجتماعی، فرصتی برای آشنایی با نظریه‌های معاصر و کاربردهای عملی آن‌ها فراهم می‌کند.

شنیدن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

شنیدن این کتاب به کسانی پیشنهاد می‌شود که دغدغه‌ی درک بهتر روابط انسانی، شناخت خود و دیگران، یا علاقه‌مندی به فلسفه‌ی ذهن و روان‌شناسی دارند. همچنین به افرادی که در حوزه‌های آموزش، مشاوره، حقوق یا مدیریت با مسئله‌ی همدلی و بی‌طرفی مواجه‌اند، توصیه می‌شود.

بخشی از کتاب فاصله ها

«شاید فکر کنید خواستهٔ هرمیا خیلی ساده است. می‌خواهد پدرش با او موافقت کند. ختم کلام. یکی‌از دوستانم، که در حیطهٔ همدلی کارشناس بنامی هم هست، چنین تعبیری از ماجرا دارد. من مخالفم. درست است که هرمیا نه می‌خواهد بمیرد نه حاضر است با دمیتریوس ازدواج کند، ولی به این دلایل نیست که از پدرش می‌خواهد وضعیت را از نگاه او ببیند. هرمیا می‌خواهد به رسمیت شناخته شود. از طریق این به‌رسمیت‌شناخته‌شدن هم امید دارد پدرش را قانع کند که اجازه دهد او با لایسندر ازدواج کند. حالا این به‌رسمیت‌شناختن اصلاً چیست؟ دوک آتن در جوابی که به هرمیا می‌دهد این مسئله را به‌خوبی روشن می‌کند. «برعکس، این چشمان توست که باید از تشخیص پدر پیروی کند» (پردهٔ ۱، صحنهٔ ۱). در این جمله انگار هرمیا در هیئت یک شخص ناپدید شده و دیگر شیئی است که مبادله و کنترل می‌شود. یک ابژه است. ابژه زاویه‌دیدی ندارد یا اگر هم داشته باشد، این زاویه‌دید در شیوهٔ برخورد ما با آن هیچ اهمیتی ندارد. هرمیا به حرف می‌آید و از پدر می‌خواهد دیدگاه او را اتخاذ کند، آن هم در جامعه‌ای که پدر عملاً مالک دختر محسوب می‌شود؛ به این ترتیب هرمیا نشان می‌دهد که در‌واقع یک سوژه یا شخص است و می‌تواند به شیوهٔ خاص خودش به دنیا واکنش نشان دهد. او حیاتی درونی دارد. محور تجربه‌ای آگاهانه است. این همان واقعیتی است که هرمیا می‌خواهد به رسمیت شناخته و پذیرفته شود.»