کتاب شیخ احمد احسایی

«شیخ احمد احسایی» کتابی نوشته سید محمد موسوی درباره زندگی این عالم و عارف دینی و بنیانگذار فرقه شیخیه است.

در بریده‌ای از کتاب می‌خوانیم:

شیخ‌ احمد احسائی‌ فرزند زین‌الدّین‌ در رجب‌ سال‌ ۱۱۶۶ هـ . ق‌ متولّد مطیرفی‌ از قراء لحسا (یا احساء) بحرین که پس از تصنیف بیش از ۳۰۰جلد کتاب در تاریخ‌ ۲۱ ذی‌القعده‌ سال‌ ۱۲۴۱ هـ . ق‌. سه‌ منزلی‌ مدینه طیبه‌ وفات یافته در قبرستان‌ بقیع‌ دفن شد.

آنطور که خود شیخ و بعضی اطرافیان‌و فرزندش نوشته‌اند: از ابتدای‌کودکی اهل تفکر و دقت در فنای دنیا بوده و سپس قبل از بلوغ، ادبیات و عربی را نزد استادان بسیاری فراگرفت.

بنا به این نوشته‌ها، شیخ در سن۲۰سالگی به عتباتِ عالیاتِ عراق مُشرّف و چون در آن زمان مرکز علوم و مرجعیّت در حوزه علمیه کربلا متمرکز بود به محضر مراجع تقلید و درس علما حاضر گردید و کتابهای خود را که شرح قسمتی از کتاب تبصره‌المتعلمین علامه‌حلّی‌ره و رساله جبریه و غیره بود را به مراجع تقلیدِ آنجا عرضه داشت.

پس از این وقایع، شیخ به جهت زیارت حضرت رضا علیه‌السلام در بین راه در شهرهای مختلف ایران از جمله اصفهان و یزد جهت درس و منبر، سکونت نمود و خبر علم وی به شاه قاجار رسید...