کتاب چگونه سخنگوی خوبی باشیم

کتاب چگونه سخنگوی خوبی باشیم، نوشته پگی پست و‌ امیلی پست، درباره‌ مهارت‌های صحبت می‌کند که می‌تواند ما را به سخنران‌های حرفه‌ای، تبدیل کند. این کتاب با ترجمه مریم تقدیسی منتشر شده است.

درباره‌ کتاب چگونه سخنگوی خوبی باشیم

سخنگوی خوب کسی است که ساده و صریح صحبت کند، ظرافت طبع و حساسیت به خرج دهد، و به آنچه دیگران می‌گویند توجه کند ـ این‌ها مهارت‌هایی اکتسابی هستند. سخنگوی خوب هم‌چنین می‌داند کلمات ما و نحوهٔ بیان ما می‌تواند باعث روشن کردن موضوع یا گیج شدن طرف مقابلمان شود، و یا باعث شود طرف مقابل احساس راحتی کند یا جبهه بگیرد.

همه‌ ما در زندگی‌مان افرادی را دیده‌ایم که می‌توانند بسیار خوب و تاثیرگذار صحبت کنند. ممکن است این افراد را در یک جلسه‌ی سخنرانی عمومی دیده باشیم یا در طی یک گفتگوی کوتاه و دوستانه متوجه موضوع شده باشیم. اما آیا می‌دانیم که افراد مختلف چگونه می‌توانند سخنگوی خوبی باشند؟ آیا شما هم از صحبت کردن جلوی جمع خجالت می‌کشید یا دست و پایتان را گم می‌کنید؟ ممکن است پیش خود فکر کنید که حرفتان نمی‌تواند تاثیر چندانی روی دیگران داشته باشد. در کتاب صوتی چگونه سخنگوی خوبی باشیم درمی‌یابیم که این فن، مهارتی اکتسابی است که به مرور زمان به دست می‌آید و اصولی هم دارد. اما این اصول ابتدایی چه چیزهایی هستند؟

کتاب چگونه سخنگوی خوبی باشیم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

اگر دوست دارید بتوانید تاثیرگذار صحبت کنید و یا در جمع‌های بزرگ از حرف زدن خجالت نکشید، کتاب چگونه سخنگوی خوبی باشیم را مطالعه کنید.

بخشی از کتاب صوتی چگونه سخنگوی خوبی باشیم

گوش کردن. به جای اینکه به پاسخی که می‌خواهید بدهید فکر کنید، به آنچه می‌شنوید توجه کنید. واقعاً گوش کنید. برای افزایش مهارت‌های شنوندگی به نکات زیر توجه کنید:

هر فکر دیگری را از ذهنتان تخلیه کنید و فقط به آنچه می‌شنوید گوش کنید.

تماس چشمی برقرار کنید، گاهی سری تکان دهید و گاهی هم بگویید: «که این‌طور ...» یا «واقعاً؟» تا نشان دهید نه تنها گوش می‌کنید بلکه متوجه منظور طرفتان شده‌اید.

وقتی متوجه ریتم صحبت طرفتان شدید می‌توانید جملاتی طولانی‌تر را در جهت تأیید بیان کنید. اگر متوجه چیزی نمی‌شوید از طرفتان بخواهید برایتان توضیح دهد.

وسط حرف کسی دویدن. تنها زمانی می‌توانید وسط حرف کسی بدوید که صادقانه احساس کنید باید چیزی به او بگویید، و آن‌قدر مشتاقید که نمی‌توانید صبر کنید. حتی در چنین اوقاتی قبل از آنکه حرفتان را بزنید بگویید: «متأسفم که وسط حرفت می‌دوم.» یا این قبیل جملات.

اگر کسی میان حرف شما دوید قبل از آنکه حرفتان را تمام کنید چند لحظه مؤدبانه گوش کنید. بالا بردن دست به معنی «صبر کنید لطفاً» هم ژست مؤدبانه‌ای است که می‌تواند طرف را از این کار منصرف کند. وسوسه نشوید که جملهٔ گستاخانه‌ای مانند «وسط حرفم نپر!» را به زبان بیاورید، چون در این صورت کار بی‌ادبانه‌ای را با کار بی‌ادبانهٔ دیگری پاسخ می‌دهید.

فاصله. معمولاً نباید نزدیک‌تر از حدود نیم متر به طرف مقابل بایستید. ولی مقدار این فاصله در فرهنگ‌های مختلف و هم‌چنین با در نظر گرفتن سلیقه‌های فردی متفاوت است. زمانی که نشسته صحبت می‌کنید مقدار فاصله زیاد مهم نیست، ولی در مورد افرادی که آهسته صحبت می‌کنند باید کمی به جلو خم شوید و هنگامی که خودتان صحبت می‌کنید دوباره به عقب برگردید.