کتاب دعای عرفه

کتاب دعای عرفه نوشته عبدالکریم بی‌آزارشیرازی است. این کتاب به درس شناخت و خودسازی از امام حسین (ع) در صحرای عرفات می‌پردازد.

درباره کتاب دعای عرفه

آن‌هایی که به خیال خودشان مردم را از دعا و ذکر پرهیز می‌دهند تا مردم به دنیا بپردازند نمی‌دانند که همین دعا آدم را می‌سازد. اقامۀ عدل را در دنیا همین انبیایی کردند که اهل ذکر و فکر و همه چیز بودند، قیام ضدّ ستمگرها را همین‌ها کردند، همان حضرت حسین بن علی(س) که دعای روز عرفه‌اش را می‌بینید.

همین دعاها، همین توجهات به خدا، انسان را به مبدأ غیبی متوجه می‌کند. اگر انسان درست بخواند، این توجه به مبدأ موجب می‌شود که انسان علاقه اش به خود کم شود؛ و نه تنها مانع فعالیت نمی‌شود، بلکه فعالیت هم می‌آورد، فعالیتی که برای خودش نیست برای بندگان خداست؛ می‌فهمد که فعالیت برای بندگان خدا خدمت به خداست. این‌هایی که از کتب ادعیه انتقاد می‌کنند... نمی‌دانند، جاهل‌اند، نمی‌دانند که این کتب ادعیه چه‌طور انسان می‌سازد، نمی‌دانند این کتاب دعاهایی که از ائمۀ ما وارد شده مثل مناجات شعبانیّه، دعای کمیل، دعای حضرت سیدُالشهدا (عرفه)، دعای سمات، و...-چه‌جور انسان درست می‌کنند. همان کس که دعای شعبانیه را می‌خواند شمشیر هم می‌کشد و با کفار جنگ می‌کند.

این ادعیه انسان را از این ظلمت بیرون می‌برد. وقتی از این ظلمت بیرون رفت، انسانی می‌شود که برای خدا کار می‌کند، برای خدا شمشیر می‌زند، برای خدا جنگ می‌کند، قیامش برای خداست؛ نه اینکه ادعیه انسان را از کار بازمی‌دارد. آن‌ها که همۀ آمالشان همین‌جاست، هرچه که ماورای اینجا باشد در نظرشان ذهنیّات است، یک وقت هم به آن می‌رسند که ببینند آن‌ها عینیّات بوده و [پندار آن‌ها] ذهنیّات است.

کتاب‌های ادعیه، همه کمک انسان‌اند در اینکه انسان را آدم کنند. وقتی یک انسانی آدم شد، به همۀ مسائل [اسلامی و انسانی] عمل می‌کند، زراعت و جنگ هم که می‌کند برای خدا است. همۀ جنگ‌هایی که در مقابل کفار و ستمگرها شده از اصحاب توحید و از این دعاخوان‌ها بوده‌است. آن‌هایی که در رکاب رسول خدا(ص) و در رکاب امیرالمؤمنین(ع) بودند اکثراً اهل دعا و عبادات زیاد بودند. این کتاب یکی از مهم‌ترین دعاهای مسلمانان به همراه ترجمه ان را در اختیار علاقه‌مندان قرار داده است.

خواندن کتاب دعای عرفه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام مسلمانان پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب دعای عرفه

قرآن و دعا

اگر قرآن هم می‌خوانید، قرآن از دعا تعریف می‌کند و مردم را به دعا وامی‌دارد:

قُلْ ما یَعْبَأُ بِكُمْ رَبّی لَوْ لا دُعائُکُمْ فَقَدْ كَذَّبْتُمْ فَسَوْفَ یَكونُ لِزاماً.۱

ای پیامبر، به مردم بگو: «اگر دعای شما نبود، خدا به شما اعتنایی نداشت. شما کافران آیات حق را تکذیب کردید و به‌زودی به کیفر آن گرفتار خواهید شد.»

بنابراین، آن‌ها که می‌گویند: «ما دعا را نمی‌خواهیم» قرآن را هم نمی‌خواهند؛ یعنی قرآن را قبول ندارند.

وَ قالَ رَبُّكُم ادْعونی اَسْتَجِبْ لَكُمْ.

و پروردگارتان فرمود: «مرا بخوانید تا شما را اجابت کنم.»

ان شاء الله خداوند ما را از اهل دعا و اهل ذکر و اهل قرآن قرار دهد.

آدم(ع) در عرفات

فَتَلَقَّى آدَمُ مِن رَبِّهِ كَلِماتٍ فَتابَ عَلَیهِ اِنَّهُ هُوَ التَّوّابُ الرَّحیمُ.

آدم از پروردگارش کلماتی دریافت کرد و با آن به سوی خدا بازگشت، و خداوند توبۀ او را پذیرفت که او توبه‌پذیر مهربان است.

طبق روایت امام صادق(ع)، آدم(ع) پس از خروج از جوار خداوند و فرود به دنیا ۴۰ روز هر بامداد بر فراز کوه صفا با چشم گریان در سجده بود. جبرائیل بر آدم(ع) فرود آمد و پرسید:

— چرا گریه می‌کنی ای آدم؟

— چگونه می‌توانم گریه نکنم، در حالی که خدا مرا از جوارش بیرون