کتاب اگر بمانم

کتاب اگر بمانم داستانی از گیل فورمن با ترجمه بهرام معصومی است. این کتاب داستان میا و خانواده‌اش است که در یک روز برفی تصمیم می‌گیرند به مسافرت بروند؛ مسافرتی که زندگی همه را تغییر می‌دهد!

این کتاب در لیست برترین رمان‌های ادبیات نوجوان و پرفروش‌های نیویورک تایمز قرار دارد.

درباره کتاب اگر بمانم

میا و خانواده‌اش زندگی خوبی دارند. اما وقتی در یک روز زمستانی تصمیم می‌گیرند به یک مسافرت بروند و در راه تصادف می‌کنند، این زندگی خوب به هم می‌ریزد. میا چیزی از لحظه تصادف به یاد ندارد. اما بدنش را می‌بیند که غرق در خون شده و سوار آمبولانس می‌شود. اما مشکل میا، تصادف نیست. مشکل ضربه‌ای است که به او وارد شده و حافظه او را پاک کرده است. میا نمی‌فهمد چه چیزهایی را از دست داده است. حالا او باید تصمیم بگیرد که بماند یا برود...

کتاب اگر بمانم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

دوست‌داران رمان‌های عاشقانه و علاقه‌مندان به ادبیات داستانی را به خواندن کتاب اگر بمانم دعوت می‌کنیم.

درباره گیل فورمن

گیل فورمن، نویسنده‌ آمریکایی ۵ ژوئن۱۹۷۰ متولد شده است. گیل فورمن، با نوشتن مقالاتی مربوط به جوانان و دغدغه های اجتماعی برای مجلات، حرفه ی نویسندگی را آغاز کرد. او سپس به عنوان روزنامه نگار برای روزنامه ها و مجلاتی چون The Nation، Elle Magazine و Cosmopolitan مشغول به کار شد. فورمن در سال ۲۰۰۲ به همراه همسرش به سفری به دور دنیا رفت و تجاربی به دست آود که الهام بخش خلق اولین کتابش شد. گیل فورمن اکنون به همراه همسر و دو دخترش در بروکلین زندگی می کند.

کتاب‌های مشابه

اگر این رمان را خوانده‌اید و دوست داشتید، احتمالا از مطالعه این عناوین هم لذت خواهید برد: ۵ قدم فاصله اثر ریچل لیپینکات، جایی که عاشق بودیم اثر جنیفر نون و همه چیز همه چیز اثر نیکولا یون.

بخشی از کتاب اگر بمانم

پزشک‌ها مدام می‌آیند و سرمی‌زنند و پلک‌هایم را بالا می‌گیرند و چراغ قوه را در آن تکان می‌دهند. کمی خشن و شتاب‌زده هستند؛ انگار ارزش ندارد با پلکِ آدم مهربان‌تر رفتار کنند. این کار باعث می‌شود بفهمم ما در زندگی چقدر کم چشم‌های هم‌دیگر را لمس می‌کنیم. شاید پدر و مادرمان پلکمان را نگه دارند تا توی چشم‌مان فوت کنند که گرد و خاک بیرون بیاید؛ یا شاید همسرِ کسی قبل از خواب مثل لمسِ بالِ پروانه چشم‌هایش را ببوسد؛ اما پلک مثل آرنج یا زانو یا شانه نیست؛ یعنی بخش‌هایی از بدن که به لمس و تکان خو گرفته‌اند.

نمی‌دانم آیا وقتی آدم می‌میرد، چیزهایی که موقع زنده‌بودن برایش اتفاق افتاده بود، یادش می‌ماند یا نه! شاید معقول باشد که یادش نماند. شاید مردن مثل قبل از تولد است؛ یعنی یک دنیا هیچ.