کتاب ترکم کن

کتاب ترکم کن نوشته‌ی گیل فورمن داستان زنی به نام ماری‌بث است که در میانه‌ی زندگی شلوغ و فرسوده‌کننده‌اش ناگهان با سکته‌ی قلبی و جراحی اورژانسی روبه‌رو می‌شود. این کتاب با ترجمه‌ی محدثه هدایتی و به‌وسیله‌ی انتشارات کتاب مرو منتشر شده است و در فضای معاصر نیویورک می‌گذرد. روایت، زندگی زنی را دنبال می‌کند که میان کار در مجله‌ای پرهیاهو، مادری‌کردن برای دوقلوها، رابطه‌ی پرچالش با همسر و گذشته‌ی مبهم خانوادگی‌اش گیر افتاده است. ترکم کن به احساس فرسودگی، ترس از فروپاشی، و بازنگری در انتخاب‌های زندگی می‌پردازد و نشان می‌دهد یک بحران جسمی چطور می‌تواند همه‌چیز را زیرورو کند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب ترکم کن

کتاب ترکم کن داستان ماری‌بث کلاین را روایت می‌کند؛ زنی چهل‌وچندساله در نیویورک که میان کار تمام‌وقت در مجله‌ی فراپ، مادری برای دوقلوهای چهارساله و مدیریت یک زندگی پرهزینه در محله‌ی تریبکا، به‌سختی خودش را سرپا نگه داشته است. گیل فورمن در این کتاب از همان فصل‌های ابتدایی، بدن فرسوده و نادیده‌گرفته‌شده‌ی ماری‌بث را در مرکز قرار داده است؛ بدنی که نشانه‌های سکته‌ی قلبی را نشان می‌دهد اما خود او و اطرافیانش آن را به استرس، رفلاکس معده یا خستگی معمول مادران شاغل نسبت می‌دهند. کتاب ترکم کن در ادامه، ماری‌بث را از دفتر مجله و خیابان‌های نیویورک تا اورژانس، بخش مراقبت‌های قلبی، اتاق عمل و سپس خانه‌ای که دیگر مثل قبل نیست دنبال می‌کند. جراحی بای‌پس، توقف قلب، و بازگشت به خانه، او را وادار می‌کند به همه‌چیز دوباره نگاه کند: به تقسیم کار نابرابر با جیسون، به رابطه‌ی پیچیده‌اش با مادرش، به دوستی قدیمی و نابرابر با الیزابت، و حتی به گذشته‌ی فرزندخواندگی‌اش که در فرم‌های پزشکی همیشه بخشی خالی می‌ماند. کتاب ترکم کن در فصل‌های متعدد، هم جزئیات پزشکی و اداری بیمارستان را نشان می‌دهد و هم فضای شلوغ و پرتنش خانه‌ی کوچک زیرشیروانی را؛ جایی که دوقلوها، پرستار، همسایه‌ها، دوستان قدیمی و مادر ماری‌بث هرکدام به‌نوعی با این بحران درگیر می‌شوند. گیل فورمن در این کتاب، از خلال دیالوگ‌ها و موقعیت‌های روزمره، فشارهای اقتصادی، فرسودگی عاطفی و ترس از رهاشدن را کنار هم قرار داده است تا تصویری چندوجهی از زنی بسازد که ناگهان با امکان «ترک‌شدن» یا «ترک‌کردن» روبه‌رو می‌شود.

خلاصه داستان ترکم کن

کتاب ترکم کن با یک روز کاری طولانی در مجله‌ی فراپ شروع می‌شود؛ جایی که ماری‌بث، میان ددلاین‌ها، ایمیل‌ها و بحث‌های بی‌پایان درباره‌ی جلد مجله، اولین نشانه‌های سکته‌ی قلبی را تجربه می‌کند اما آن را به غذای چینی، استرس و دعوا با همسرش جیسون ربط می‌دهد. او صبح روز بعد، با بدحالی و درد فک، باز هم نقش مادر و کارمند را هم‌زمان ادامه می‌دهد؛ بچه‌ها را به مهد می‌رساند، قرارهای کاری و اداری را می‌گذراند و حتی برای دوستش دنبال کار می‌گردد. وقتی دکتر زنانش در معاینه‌ی معمولی متوجه وضعیت غیرعادی می‌شود، ماری‌بث به اورژانس فرستاده می‌شود و آنجا، پس از آزمایش‌ها، مشخص می‌شود دچار سکته‌ی قلبی شده است. آنژیوگرافی به جراحی اورژانسی بای‌پس تبدیل می‌شود و قلبش برای مدتی متوقف می‌شود. بعد از عمل، او باید با بدن جراحی‌شده، درد، و ترس از مرگ کنار بیاید و هم‌زمان به خانه‌ای برگردد که در آن مادرش، دوقلوها، همسرش و دوستان قدیمی هرکدام انتظارات و نیازهای خودشان را دارند. کتاب، مسیر کند و پرتنش بهبود، احساس تنهایی در دل شلوغی، و پرسش‌های ماری‌بث درباره‌ی گذشته و آینده‌اش را دنبال می‌کند.

چرا باید کتاب ترکم کن را بخوانیم؟

کتاب ترکم کن تصویری نزدیک از فرسودگی پنهان در زندگی روزمره‌ی شهری ارائه می‌دهد؛ جایی که کار، فرزند، فشار مالی و روابط عاطفی روی هم تلنبار می‌شوند تا جایی که بدن از کار می‌افتد. این کتاب نشان می‌دهد یک بحران جسمی چطور می‌تواند لایه‌های پنهان رابطه‌ها، نابرابری‌ها و ترس‌ها را آشکار کند و خواننده را به فکرکردن درباره‌ی مرز توان خودش و نادیده‌گرفتن نشانه‌های خطر می‌کشاند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن ترکم کن به کسانی پیشنهاد می‌شود که به داستان‌های معاصر درباره‌ی زندگی شهری، فرسودگی، مادری، و روابط زناشویی علاقه‌مند هستند. همچنین به خوانندگانی پیشنهاد می‌شود که دوست دارند از خلال یک روایت شخصی، با تجربه‌ی بیماری ناگهانی و بازسازی زندگی بعد از آن همراه شوند.

بخشی از کتاب ترکم کن

«در وقت کار گروهی مهد، ماری‌بث کتاب "کیف پول بنفش لی‌لی" را باز کرد که لیو با وسواس برای امروز انتخاب کرده بود، و همان‌طور که کلمات روی صفحه می‌رقصیدند، پلک زد. صبح همان روز، بعد از آنکه توی دست‌شویی زردآب بالا آورده بود، به دخترش پیشنهاد کرده بود که شاید بهتر باشد برنامهٔ کتاب‌خوانی را تا جمعهٔ بعد عقب بیندازند. این جمله باعث شد لیو از کوره در برود: «اما تو هیچ‌وقت نمی‌آی مهد!» ناله می‌کرد: «نمی‌تونی زیر قولت بزنی!» ماری‌بث موفق شد کتاب را به آخر برساند، گرچه از ابرو درهم کشیدن لیو می‌شد فهمید که اجرایش چندان پرفروغ نبوده است. بعد با دوقلوها خداحافظی کرد و ده بلوک مسیر برگشت به خانه را با اتوبوس طی کرد و درحالی‌که عاجزانه آرزو می‌کرد می‌توانست به رخت‌خواب پناه ببرد، ایمیل‌هایش را چک کرد. بالای صف طویل ایمیل‌های خوانده‌نشده، ایمیلی بود از طرف منشی الیزابت، فینولا که به هردو حساب شخصی و کاری‌اش فرستاده بود و پرسیده بود آیا ماری‌بث می‌تواند مقالهٔ ضمیمه‌شده را ویرایشی سردستی بکند؟ بعدی، لیست کارهایش بود که دیشب از سر کار برای خودش ایمیل کرده بود و شامل دوازده مورد می‌شد. درواقع سیزده تا، اگر مقالهٔ فینولا را هم حساب می‌کردی. معمولاً از به تعویق‌انداختن کارها اجتناب می‌کرد؛ چون این کار فقط باعث می‌شد لیستش مثل غدهٔ سرطانی رشد کند. در ذهنش آن روز را بالا و پایین کرد تا اولویت‌بندی کند: چه کارهایی را نمی‌شد عقب‌انداخت (پزشک زنان، دفتر رسمی‌حسابداری، دیدن‌اندریا)، چه کارهایی را می‌شد (تماس با گفتاردرمانگر اسکار، خشک‌شویی، ادارهٔ پست، معاینهٔ فنی ماشین) و چه کارهایی را می‌شد گردن جیسون‌انداخت.»