کتاب فرشتگان در دین عامیانه

کتاب فرشتگان در دین عامیانه نوشته کبری نوفر به فرشتگان در باورهای مختلف می‌پردازد. این کتاب ابتدا به بررسی فرشتگان و ابعاد مختلف آن و هم چنین اعتقادات مردم نسبت به فرشتگان در ادیان زرتشتی، یهود، مسیحیت و اسلام می‌پردازیم، انسان از دیرباز به وجود پدیده‌های ماورای طبیعی اعتقاد داشته که این موضوع آشکارا در زندگی روزمرّهٔ آن‌ها نمایان است.

درباره کتاب فرشتگان در دین عامیانه

فرشته (فِ رِ تَ) در پهلوی: fristak خوانده می‌شد. همچنین در متون کهن به‌صورت فریشته و فرسته به معنی موجود آسمانی که دارای سیرت نیکو و صورت بسیار زیباست و به چشم دیده نمی‌شود، وجود دارد. فرشته در زبان سنسکریت پرشیته و مرکب از پر و اش به معنی سفیر است. در فارسی باستان فرائیشته و در اوستا فرائشت خوانده می‌شد. این کلمه را به عربی مَلَک می‌خوانند. مخلوقی روحانی که به تازی مَلَک گویند. این کتاب این موجودات آسمانی را در باورهای مختلف بررسی می‌کند.

خواندن کتاب فرشتگان در دین عامیانه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به شناخت باورها و ادیان مردم مختلف پیشنهاد می‌کنیم

بخشی از کتاب فرشتگان در دین عامیانه

امشاسپندان

از عناصر اساسی در نظام زرتشتی که در زندگی عبادی و اخلاقی آن‌ها نیز نقش اساسی دارد، آموزه هفت امشاسپند است. عده‌ای از پژوهشگران وجود این آموزه در «گاهان» را انکار می‌کنند چرا که به‌زعم آنان این آموزه با توحید ناب در تضاد است؛ اما این نظر اشتباهی است چرا که در گاهان به کرّات این اعضای هفت‌گانه را مورد خطاب قرار می‌دهند.۱۵ امشاسپند، نامی است که به یک دسته از بزرگ‌ترین فرشتگان «مزدیسنا» داده شده است. این نام در اوستا به‌صورت امشه‌سپنته آمده است. این کلمه مرکب از سه جزء نخست، «اَ» ادات نفی به معنی «بی» و جزء دوم مشه به معنی «مرگ» از ریشهی mar- مردن است و جزء سوم یعنی سپنته واژهی است بسیار اساسی که زردشت آن را به‌عنوان صفتی برای اهوره‌مزدا و همهی آفرینش وی بهکار برده و یکی از مهمترین اصطلاحات دین او است. به نظر میرسد که این اصطلاح در اصل به معنی «نیرومند» بوده و آنگاه که برای مینوان سودبخش به کار رفته است، معنایش «نیرومند برای کمک» و از اینرو «تقویت‌کننده، حمایت‌کننده و سودبخشنده» بوده است. به سبب استفادهی دینی مدام از واژهی سپنته، این واژه معنای مقدّس را یافته است؛ ولی برخی دانشمندان معنی «فزونی‌بخش» را به‌عنوان ترجمهی معیار ترجیح دادهاند. از اینرو می‌توان کل این واژه را «جاودانان مقدّس» و یا «نامیرایان فزونی بخش» ترجمه کرد.

امشاسپندان به معنی مقدّسان بی‌مرگ جمع کلمه مذکور است و از این مقدّسان بی‌مرگ که شش وجود کرّوبی در گات‌ها یاد شده و این نشانی است بر قدرت و خدمتشان، همهٔ این‌ها مظهر صفات ممتاز اهورامزدا هستند و جلوه‌گاه روشنایی، نیکی، نعمت و عظمت است که هر یک از این‌ها، عهده‌دار وظیفهٔ خاصی هستند. آنچه دربارهٔ امشاسپندان مهم است، جلوه‌های خوب و اعمال شایسته و پرمنفعت آنان است.