کتاب تو کله خر هستی

کتاب تو کله خر هستی نوشته جین سینسرو و ترجمه میترا میرشکار، راهنمایی عالی برای خودشناسی و اسجاد تغییرات بزرگ و پایدار در زندگی است. 

این کتاب در لیست پرفروش‌ترین‌های نیویورک تایمز رتبه نخست را کسب کرده است.

درباره‌ی کتاب تو کله خر هستی

جین سینسرو که یکی از سخنرانان انگیزشی است در کتاب تو کله خر هستی به شما یاد می‌دهد که چطور در مسیر خودشناسی بردارید. این کتاب یک راهنمای کامل خودشناسی است که به شما کمک می‌کند کودک درونتان را پیدا کنید و با آن مرتبط شوید. کتاب تو کله خر هستی به شما می‌آموزد که چطور از طر یق خودشناسی به بهبود شخصیتتان کمک کنید و از این طریق تغییراتی بزرگ در زندگی‌تان به وجود بیاورید.

کتاب تو کله خر هستی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم 

کتاب تو کله خر هستی برای تمام کسانی است که در زندگی‌شان به دنبال تغییرات بزرگ و عظیم هستند. 

بخشی از کتاب تو کله خر هستی

چند سال پیش در بازی بولینگ دچار سانحه شدم. من و دوستانم در پایان برد و باخت بازی بودیم و من آن‌قدر حواسم به این بود که هدف‌گیری بی‌عیب و نقصی را از خود به نمایش بگذارم که متوجه نشدم وقتی توپ را پرتاب کردم پایم را کجا قرار دادم.

آن روز بود که فهمیدم چرا اگر کسی پایش را جلوتر از خط‌کشی بگذارد، جریمه می‌شود. در مسیر حرکت توپ، روغن یا واکس یا چیزی که واقعاً لغزنده است می‌مالند و اگر کسی بر حسب تصادف هنگامی که می‌خواهد توپ را پرتاب کند پایش را بر آن بگذارد، لیز می‌خورد و به هوا پرتاب می‌شود و بعد روی سطحی فرود می‌آید که حتی با توپ بولینگ ترک برنمی‌دارد.

چند هفتهٔ بعد برای خرید تشک به فروشگاه میسیز رفتم. درحالی‌که روی تختخوابی لم داده بودم، برای فروشنده توضیح دادم که بعد از آن سانحه، شب‌ها از درد پا از خواب می‌پرم. طبق گفتهٔ پزشک طب سوزنی، این درد بر اثر آسیب عصب‌های کمرم هنگام زمین خوردن به وجود آمده بود و برای این‌که بتوانم شب‌ها بخوابم، باید تشکی نو و سفت‌تر می‌خریدم.

فروشنده دستش را به حالت تأیید بالا برد و گفت: «من هم وقتی می‌خوابم پاهایم درد می‌گیرد.»

واقعاً از دستش ناراحت شده بودم. به نظرم خرید تشک بسیار نفرت‌انگیز و خجالت‌آور بود؛ این‌که مجبور باشی به پهلو بخوابی و متکایی بین پاهایت بگذاری خودش ناراحت کننده بود، چه برسد به این‌که فروشنده روی تشک کناری بخوابد و بعد هم دستش را به حالت تأیید بالا ببرد. اصلاً نمی‌توانستم تحمل کنم.

نمی‌شد کاری کرد. متوجه شدم فروشندگان دیگر فقط پایین تخت می‌ایستند و درحالی‌که مشتری حالت‌های مختلف خوابیدن روی تشک را امتحان می‌کند، از مزایای تشک، داد سخن می‌گویند. اما این فروشنده روی تشک کناری خوابید، دست‌هایش را روی سینه‌اش گذاشت و انگار که در یک کمپ تابستانی است، به سقف خیره شد. منظورم این است که او خیلی خوب بود و در مورد تشک اطلاعات کافی داشت.

آیا بیش از حد خودمانی بودم؟ آیا نباید می‌پرسیدم اهل کجاست؟ آیا وقتی با او در مورد بیماری‌ام درددل کردم در موردم فکرهای نادرستی کرد؟

شاید باید از او می‌خواستم تا از روی آن تخت لعنتی بلند شود یا از فروشندهٔ دیگری کمک می‌خواستم اما نمی‌خواستم او را شرمنده کنم.

نمی‌خواستم او را شرمنده کنم!

این راهی بود که از خانواده‌ام آموخته بودم تا در مقابل هر عکس‌المل ناراحت کننده‌ای از خود بروز دهم و طرف مقابل را از خود نرجانم.

از آن‌جایی که اصل و نسب مادرم پروتستان انگلیسی بود، والدینش از آن‌هایی بودند که می‌گفتند بچه‌ها را فقط باید دید اما به حرف‌شان گوش نداد و ابراز احساسات را کاری دور از شأن و پَست می‌دانستند.

و هرچند مادرم سعی کرد محیطی گرم، صمیمی و مملو از شادی و لبخند برای‌مان فراهم کند، اما سال‌ها طول کشید تا سرانجام یاد گرفتم در برابر این جمله که 'باید با هم حرف بزنیم'، پاسخی بدهم.