کتاب بینش کارگردان

کتاب بینش کارگردان نوشته لوئیز کاترون است که منوچهر خاکسار هرسینی آن را به فارسی ترجمه کرده است. این کتاب روش‌هایی را ارائه می‌دهد که به کارگردانان تازه‌کار و کارگردانانی که تجربه‌ی بیشتری دارند، کمک کند تا نگاهی دقیق و اندیشمندانه نسبت به نمایشنامه به‌دست آورند، و این یعنی «بینش کارگردانی». در سراسر کتاب، یک روش‌یابی منظم برای راهنمایی‌هایی است که اندیشیدن، به مثابه یک کارگردان هدف آن است، که آن بینش را بر روی صحنه زنده خواهد کرد.

خواندن کتاب بینش کارگردان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان و دانشجویان هنر و کارگردانی پیشنهاد می‌کنیم

بخشی از کتاب بینش کارگردان

تضاد برای درام اساسی است. بدون تضاد، بحران نیست؛ بدون بحران، درام نیست. تضاد در موضوع و مضمون (تم)، در شخصیت‌های دراماتیک و در سبب نمایش وجود دارد. نمایشنامه‌نویس‌ها می‌آموزند تا حوادث دراماتیک را با شروع یک تضاد اساسی از نیروهایی که به‌طور پیوسته و صحنه‌به‌صحنه رشد می‌کنند را توسعه دهند؛ بازیگران یاد می‌گیرند با تأکید بر تضادی که از موانع مداخله‌گر به‌وجود آمده، اشخاص را پرورش دهند؛ و کارگردانان می‌آموزند حرکات دراماتیک را در کل نمایش با تکیه بر روی آن تضادها گسترش دهند.

درام، هنر زورآزمایی است. چنان‌چه در فیلم باشکوه وسترن صلات ظهر نشان داده شده، می‌بینیم کلانترِ شهر، تنها در خیابان‌ها دربه‌در به دنبال کمک می‌گردد، و از سوی دیگر نزدیک شدن افراد مسلحی که قرار است او را بکشند را نشان می‌دهد، همچنین در درام کلاسیک هملت، یک مرد جوان را نشان می‌دهد که به‌خاطر آگاهی از قتل پدر، آن قدر آشفته و گیج می‌شود که در مقابل عمو- ناپدری‌اش، روی صحنه ترتیب یک قتل نمایشی را می‌دهد تا گناه یا معصومیت او را بیازماید. تضاد یک مقابلهٔ چشم‌درچشم، نیرو در مقابل نیرو، فرد در مقابل فرد یا گروه است، که می‌تواند درونی یا بیرونی، شخصی یا انتزاعی باشد. این قضیهٔ اساسی در تئاتر، برای کارگردان آن‌قدر مهم است که در خور تکرار است: بدون وجود نیرو در مقابل نیرو، تضاد نیست؛ بدون تضاد، درام نیست.

به‌عنوان یک کارگردان، شما به‌طور پیوسته براساس تئاتری زنده، راه‌های نشان دادن تضاد اصلی را جست‌وجو می‌کنید. یک نمایش سه‌پرده‌ای را به‌عنوان یک مسابقهٔ بوکسِ حرفه‌ای پانزده روندی در نظر بگیرید. برای اینکه مسابقه تا آخر پانزده روند به‌طول انجامد، بوکسورها باید به‌طور نسبی مساوی باشند. ابتدا به‌نظر می‌رسد یکی از آنها در حال بُردن است، اما بعد دیگری قوت می‌گیرد؛ یک بوکسور بر زمین می‌افتد، ولی برخاسته و موفق می‌شود دیگری را با مشت به سوی طناب‌های رینگ پرتاب کند؛ سراسر مسابقه مملو از وانمودها، حقه‌ها، تاکتیک‌ها، و استراتژی‌ها هستند؛ و تمام طول نبرد، ضربه‌زدن و گریختن است. پس، همچنین در کارگردانی شما از یک نمایش، نیروها باید مساوی باشند.