کتاب مسیر ایران بر فراز برودپیک

کتاب مسیر ایران بر فراز برودپیک، داستان یکی از بزرگترین تراژدی‌های تاریخ کوهنوردی ایران است که بر اساس نوشته‌های آیدین بزرگی و به دست مجید بزرگی و آزاد بهادری نوشته شده است. این کتاب از محصولات نشر چشمه است. 

درباره‌ی کتاب مسیر ایران بر فراز برودپیک

کتاب مسیر ایران بر فراز برودپیک، روایت یک تراژدی بزرگ ملی است. داستان سه جوان جستجوگری که از سفری که برای فتح یکی از بزرگترین قله‌های هیمالیا داشتند بازنگشتند و فریاد کمکشان در دل کوه خاموش شد. آیدین بزرگی، پویا کیوان و مجتبا جراهی پس از صعود به قله و برای رسیدن به هدفشان که گشایش مسیر ایران بر فراز برودپیک بود هرگز بازنگشتند ولی همین تراژدی تلخی که رقم زدند، نام ایران و کوهنوردی را تا مدت‌ها در اخبار برجسته ساخت. 

در کتاب مسیر ایران بر فراز برودپیک تلاش شده است تا هم این موضوع از جنبه‌ها و زوایای خاص بررسی شود و با نگاهی جامع و اطلاعات کافی به تجزیه و تحلیل مستندات پرداخته شود. کاری که تا پیش از این، در منابع دیگری که به موضوع فتح برودپیک اخصاص داشتند، انجام نشده بود. 

کتاب مسیر ایران بر فراز برودپیک را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

این کتاب ترکیبی از یادداشت‌های آیدین بزرگی و  داستانی از ماجرای برودپیک است. اگر به مطالعه‌ی کتاب‌های غیر داستانی و مستند علاقه‌مند هستید، کتاب مسیر ایران بر فراز برودپیک را جذاب و خواندنی خواهید یافت. 

جملاتی از کتاب مسیر ایران بر فراز برودپیک

ما برای بوسیدن خاک سر قُله‌ها

چه خطرها کرده‌ایم

چه خطرها کرده‌ایم

داستان برودپیک داستان سه جان‌شیفته‌ای است که در راه هدف خود برای فتح قُله‌ها، جان خود را گذاشتند. آن سه آرش‌وار جان خود را بر سر گشودن «مسیر ایران» بر فراز برودپیک نهادند. آن‌ها در کوه باهم آشنا شدند و در کوه باهم ماندند.

داستان آشنایی آیدین با کوه به دوران نوجوانی‌اش برمی‌گردد. او که علاقهٔ زیادی به ورزش داشت و ورزش‌هایی مثل فوتبال و کونگ‌فوتوآ و والیبال را آزموده بود، وقتی در سیزده چهارده‌سالگی پایش به کوهستان و مسیر کلک‌چال باز شد، دیگر از آن جدا نشد و روزبه‌روز وابستگی و علاقه‌اش به کوه بیشتر و بیشتر شد. به طوری که این امر تمام زندگی‌اش را تحت‌تأثیر قرار داد و دیگر برای همیشه اولویت او کوه شد و تمام رشته‌های مرتبط با آن مانند سنگ‌نوردی، یخ‌نوردی، بدن‌سازی، دومیدانی و... همگی برای این بود که خود را آماده نگه دارد تا بتواند بیشتر با او (کوه) باشد.

سال ۱۳۸۸ وقتی مطرح کرد که با گروهی از باشگاه آرش می‌خواهد در قالب یک تیم به پاکستان و هیمالیا برود، هنوز بیست سالش تمام نشده بود، اما با پشتکار خودش و دوستان و خانواده به فراهم آوردن زمینه‌های این سفر ورزشی پرداخت. در تیم ده‌نفرهٔ باشگاه قرار گرفت و رهسپار رشته‌کوه‌های قراقروم در پاکستان شد. پس از گذشت نزدیک به دو ماه با باز کردن بخشی از مسیر تا ارتفاع ۷۱۰۰ متری، که تنها دو نفر از اعضای این تیم به این ارتفاع رسیدند (آیدین و رامین)، اقدام به بازگشت کرد اما کوتاه نیامد و خود را برای صعودی دیگر در سال ۱۳۹۰ آماده می‌کرد.