کتاب میان در و چند داستان دیگر

در کتاب حاضر، داستان «میان در» و چند داستان دیگر از نویسنده توانای ایرانی، اکبر رادی می‌خوانید. این کتاب یکی از کتاب‌های مجموعه «پیش از روزنه آبی» رادی است که شامل نوشته‌های منتشر نشده او در سال های پایانی دهه سی می‌شود. رادی یکی از ستون‌های ادبیات معاصر ایران محسوب می‌شود و از معدود نمایش‌نامه نویسان حرفه ای و جریان‌ساز ایران است. نثر او نثری است ویژه، پخته، سرشار از مایه‌های فرهنگ عامه و مناسب شخصیت‌هایی که او آفریده است. او پنجاه سال مداوم نمایشنامه نوشت و با وجود بهره‌مندی از توانایی‌های بسیار و حوزه‌های پول‌سازتر، به آنها نگروید و چنین شد که نسل بعدی رادی بسیار شیوهٔ او را در ارائهٔ «شخصیت» نمایشی به جای «تیپ» نمایشی (که در آثار حتی بزرگان هم‌نسل او جاری بود) پسندیدند و به کار گرفتند. زمزمه‌های خاموش، هزیمت، میان در و افسانه/ بهشت خدا را در این دفتر می خوانید. بخشی از «میان در»: «توی کوچه موج هراس ریخته بود. شب‌پره‌ای دور می‌شد. زبیده به دری که پر از روشنائی بود، خیره‌خیره نگاه می‌کرد. چشمانش خاموش بود. نگاهش تیز و تهی بود. روی شقیقه‌اش ناله‌خون را شنید. برگشت. نگاهش به عقب، توی خانهٔ گود و تاریک لغزید. همه‌چیز سنگین و هولناک بود. سرش را بالا کرد. آسمان باز و تاریک بود. تلاش تیره روز در پهنهٔ آن می‌پیچید و انعکاس خفیف داشت. ناگاه ستاره‌ای سُرید و افتاد، و زبیده به دیوار روبرو چشم دوخت. سایه‌اش، خشک و محو، روی دیوار ایستاده بود. احساس کرد زیر پایش زمین نفخ کرده. احساس کرد میان در فشرده می‌شود.»