کتاب باور کن تو فوجیکو نیستی

«باور کن تو فوجیکو نیستی» مجموعه ۱۱ داستان کوتاه نوشته نعیمه بخشی است. معصوم، روح مسخ شده کتایون، متاستاز، نارنجی، زامبی ها همه‌جا هستند، طهران، نیمه دیگر، شاید اگر ویرجینیا ولف باشی، بعد از کوچه سوم، ملالت، باور کن تو فوجیتو نیستی نام داستان‌های این مجموعه‌اند. داستان‌ها فرم و محتوای متنوع و متفاوتی دارند و نگاهی جوان و جستجو گر را در حوزه ادبیات داستانی دنبال می‌کنند. از زیستن در قلب تهران مدرن در «شاید اگر ویرجینیا وولف باشی»، تا شهرک‌های بی روح حاشیه شهر در «معصوم» و از بازی عاشقانه‌ای در پی بازسازی روزگار خوش رفته در «متاستاز» و «روح مسخ شده‌ی کتایون»، تا گره خوردن رویای دختری جوان به جادوی شرق دور در «باور کن تو فوجیکو نیستی». نعیمه بخشی در نخستین اثر خود نشان داده که نمی‌خواهد در دایره بسته طرح کلیشه‌ای مسائل زنان باقی بماند و جسورانه تخیل خود را در میان راوی‌ها و فضاهای گوناگون آزاد کرده است. در آمیختگی برخی از داستان‌های این مجموعه با اساطیر، افسانه‌های شرق دور و شیوه روایت هزار و یک شب، گواه این تخیل ورزی است که طعمی راز آلود، گوتیگ و شرقی به کتاب داده است. «در هیاهوی دانشجوهای کله‌خرابی که آخر اسفند به خانه‌هایشان برمی‌گردند، خوابیدم و در سکوت خوابگاهی که به سردخانهٔ مُردگان شباهت داشت، بیدار شدم. همهٔ چراغ‌ها خاموش بود. بعید نبود نگهبان بدون چک کردن لیست آخرین بازماندهٔ خوابگاه، سیستم گرمایشی را بسته باشد. از راهرویی که اتاق‌های شمالی و جنوبی را از هم جدا می‌کرد، گذشتم. سرما و تاریکی باعث می‌شد خیال کنم در یکی از خواب‌های بی‌شمارم راه می‌روم. زیر کتری را روشن کردم و موقع برگشتن، صدایی شبیه ناله و گریه از اتاق آن‌طرف راهرو به گوشم خورد. تقه‌ای زدم و بی آن‌که منتظر جواب باشم، در را باز کردم. توی خوابگاه، دانشجوی سال آخر مقطع دکتری اجازهٔ هر کاری را دارد. چراغ مطالعه با نور ضعیف روشن بود و کنج اتاق هیکل کوچکی جمع شده در خودش فین‌فین می‌کرد. از این‌که در خوابگاهی با شصت و دو تخت خالی تنها نیستم، خوشحال شدم. هنوز آن هیکل جمع‌شده را نشناخته بودم؛ اما گفتم: «تویی؟»