کتاب نامه های بلوغ

کتاب نامه های بلوغ نوشتهٔ علی صفایی حائری است. انتشارات لیلة القدر این کتاب را روانهٔ بازار کرده است. این اثر نامه‌هایی را در بر گرفته که به جایگاه بلوغ و اهمیت آن اشاره کرده و بحران‌های آن را شناخته است.

درباره کتاب نامه های بلوغ

کتاب نامه های بلوغ حاوی نامه‌های علی صفایی حائری به فرزندانش است. او این نامه‌ها را هنگام بلوغ فرزندانش برایشان نوشته است. مخاطب این نامه‌ها اگرچه فرزندان نویسنده‌اند اما در واقع خطاب به عموم جوانان است.  اخلاق شایسته، رضای پروردگار، حسنات و صالحات، استقامت و سلامت روح موضوعاتی هستند که در این نامه‌ها به آنها پرداخته شده است.

در انتهای این کتاب مجموعه اشعار این نویسنده نیز گنجانده شده است.

خواندن کتاب نامه های بلوغ را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران قالب ادبی نامه‌نگاری پیشنهاد می‌کنیم.

بخش‌هایی از کتاب نامه های بلوغ

««یا اَیتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ اِرْجِعی اِلی رَبِّک راضَیةً مَرْضیهً»

منیره جان! نازنین مهربانم؛ جوانه‌ی زنده‌ی قلبم!

ماه‌هاست که می‌خواهم برای تو، که مثل آبی آسمان و جاری آب‌ها هستی، حرف‌هایی را بنویسم؛ حرف‌هایی که در همین ماه‌ها در دل من جوشیده‌اند و در ذهنم شکل گرفته‌اند.

ولی می‌بینم که این حرف‌ها، برای دل کوچک و مهربان تو و برای ذهن صاف و روشن تو، سنگین و بزرگ است.

مدّتی منتظر ماندم تا تو به بلوغ ذهنی و رشد روانی بیش‌تری برسی. حرف‌هایی را که نمی‌توانم تخفیف بدهم، با انتظار بلوغ تو، به تأخیر انداختم؛ ولی می‌بینم هنوز تو می‌خواهی بر روی دست‌های من پرتاب شوی و هم‌چون مهدیه، در آغوش من بمانی.

با این‌که در تو جوانه‌های بلوغ دارد سر می‌کشد و تو از روز اوّل ماه رجب ۱۴۰۹، ساعت نه و نیم صبح، دهمین سال عمرت را آغاز کرده‌ای، ولی هنوز صلابت بلوغ و استقلال بلوغ و حتّی عصیان و سرکشی همراه بلوغ را نداری. راستی، تو مثل جریان آرام آبی هستی که روشن و زلال حرکت کرده و عفونت و کدورتی را با خود ندارد.

تو و برادر سفر کرده‌ات محمّد، در زلالی عاطفه و روشنی مهربانی، شبیه هم هستید. همان‌طور که موسی و مهدیه، در صلابت اراده و خشونت استقلال، به یکدیگر نزدیک هستند. و تمامی شما با تمامی خصوصیاتی که دارید، همان جرعه‌های گوارایی بوده‌اید و هستید، که دست مهربان حق، در گلوی خسته‌ی من ریخته و مرا سرشار و شرمنده گردانیده است.

راستی، حیفم آمد که از این‌همه ابتهاج و سروری که در دل من موج می‌زند، موج‌هایی که گاهی از خود شما، از نگاه شما، از حالت‌های شما و از حرف‌های شما سر می‌گیرد، برای شما سهمی نگذارم و در جام پاک شما جرعه‌ای نریزم و شما را به این ضیافت نور و سرور نخوانم.

راستی، چه کسی باور می‌کند که در این دنیای رنج، این‌همه سرشاری و در این کویر درد، این‌همه شادابی و در این آسمان تار، این‌همه نور و سرور و برفراز این‌همه حقارت و شماتت، این‌قدر اقتدار و شکوه؟»

***

«امشب، به یاد تو هستم، من.

امشب، در کنار تو هستم، من.

امّا زبان تو خاموش است.

و شمع قلب تو، در سینه‌ات نمی‌لرزد.

و دست‌های تو، این آیه‌های قدرت و نیرو، شمشیر رانمی‌خواند.

که تو، در نگاه من، می‌گویی.

که تو، در سینه‌ی من، می‌جوشی.

که تو، در دست‌های من

در دست‌های من!

امشب، بانگ و خروشی نیست.

در وسعت مکدّر این دشت سوگوار

تو

با آن شکوه پاک، همراه نسل‌ها رفتی.

با پروانه‌های سرخ

آن‌ها که سوختند، همراه یک شعله از چراغ رسالت.

امشب، دور از نینوای تو، در کنار تو هستم من.

و همان آتش بلند

آن آتشی که در دل پروانه‌ها فتاد.

دارد در دل من شعله می‌کشد.

من هم، دارم در کنار تو می‌سوزم.

ای شمع

ای شعله

ای پاک‌تر، ز آب

ای روشن‌تر از خورشید نینوا!»