کتاب صد لیکوی دوم؛ تک‌بیتی‌های بلوچی

«کوته‌سرایی» و «بیت‌گویی» در ایران عمری دراز دارد و در هر گوشه و کنار این سرزمین عجیب، هر قومی به لحنی و زبانی، نغمه‌هایی برای خلوت‌ها و محافل خود در سینه دارد. لیکو نیز یکی از همین‌ نغمه‌ها است. تک بیتی‌ای در وزن هجایی که با همراهی سازِ سروز یا سرود (قیچک) خوانده می‌شود. لیکو، شعری نامکتوب است که به صورت سینه به سینه و توسط نسل‌های مختلف در میانِ قوم بلوچ رواج داشته است. لیکو را با هیچ ترفندی نمی‌توان از زمین و زندگی برکند. لیکو‌‌ همان جایی‌ست که انسان هست و‌‌ همان را که آدمی از زندگی می‌بیند و می‌خواهد بازمی‌گوید. لیکو تن به اسطوره نمی‌دهد در روزگار خودش تنفس می‌کند و حتا می‌تواند برای باشندگان پسندیده‌ی خویش جایگاهی اسطوره‌یی بسازد. کتاب «صد لیکوی دوم» منصور مومنی به دنبال کتاب پیشین او «صد لیکو» منتشر شده است. مومنی در مقدمه این کتاب در توضیحی درباره مقایسه لیکو و هایکو نوشته است: «در این سال‌های پس از انتشار کتاب «صد لیکو»، بسیار با پرسش «لیکو و هایکو» روبرو بوده‌ام. و این هم از نابخت‌یاری تاریخی ماست انگار که چنان بی‌خویش‌مان کرده که چشم از کشتگاه همسایه برنمی‌داریم و درخت خود را نمی‌تکانیم تا رطب‌های تازه‌ای بر سرمان بریزد. سال‌ها در طلب جام جم از داشته‌های خودی غافل مانده‌ایم و از این کژراهه روی‌ها در تمنای بیگانه خسته نمی‌شویم.»