کتاب ایده‌های خیابانی؛ نوشته‌هایی درباره‌ی شهر، تن و زندگی روزمره

کتاب «ایده‌های خیابانی»، کتابی است از یادداشت‌های امین بزرگیان دربارهٔ تهران. کتاب، سه فصل دارد که که هر کدام به ارتباط شهر با «فضا»، «بدن» و «زندگی روزمره» پرداخته است. در قسمتی از این کتاب،‌از اهمیت شهر در ذهن و روانِ انسان می‌گوید: «والتر بنیامین ایدۀ «پروژۀ پاساژها» را در خلال قدم‌زدن در خیابان‌های پاریس پیدا کرده و آن را بعدها، البته نیمه‌کاره، بسط داده است. این واقعیت به‌همراه اهمیت تاریخی و انضمامی مفهوم «شهر» ما را به سه‌ضلعی ایده، خیابان و قدم‌زدن متصل می‌کند. چه نسبتی است میان خلاقیت ذهنی (ایده)، خیابان (شهر) و قدم‌زدن (پرسه‌زنی)؟ در وهلۀ نخست این‌گونه به‌نظر می‌رسد که ایده‌پردازی، در مقام امری متعالی، با پرسه‌زنی (به تعبیر عامیانه: ولگردی) در خیابان‌های شهر، در مقام امری مبتذل، بی‌قرابت و نامتجانس است، اما تأملِ بیشتر به ما می‌گوید که به یک اعتبار،‌ تمامی «ایده‌ها» محصول «شهر»ند. خلاقیت‌ها در «خیابان» می‌رویند، نه «مزرعه». حتی ایدۀ هایدگری بازگشت به طبیعت برهنه یا روستا (چیزی در تقابل با تکنولوژی) در «شهر» روییده است.» در ادامه، این کتاب ارتباط آدم‌ها را با مدرن‌شدن تهران با مصادیق مختلف مدرنیتهٔ تهران مثل پاساژ، مترو، علاقهٔ مردم به باریک‌اندامی، سیگار، سانسور و... را از دیدگاه نویسنده بیان می‌کند و به چالش می‌کشد. یادداشت‌های امین بزرگیان دربارهٔ تهران، در سال‌های ۸۱ تا ۸۶ نوشته شده است و با ده سال تأخیر پس از نگاشته‌شدن آن‌ها، توسط انتشارات تیسا منتشر می‌شود. امین بزرگیان سردبیر روزنامهٔ گلستان ایران بود. ابتدا به فرانسه می‌رود و مدتی در آن‌جا ساکن می‌شود و روزنامه‌نگاری را ادامه می‌دهد و به تحلیل مساپل اجتماعی ایران می‌پردازد. اکنون هم به آمریکا مهاجرت کرده است ترجمه و پژوهش در حوزهٔ اجتماعی هم به فعالیت‌های او اضافه شده است.