کتاب پیشوای صادق؛ گفتارهای درباره‌ی امام صادق (ع)

جعفر بن محمد الصادق (ع) در هفدهم ربیع الاول سال ۸۳ هجری در مدینۀ منوره پای به هستی نهاد و پس از ۶۵ سال عمر پربرکت در سال ۱۴۸ هجری به شهادت رسید. شخصیت با عظمت امام صادق (ع) در اذهان شیعیان، با لقب «رئیس مذهب شیعه» پیوندی همیشگی خورده است. محمدعلی انصاری، در کتاب «پیشوای صادق» تلاش کرده است تا به گوشه‌ای از ابعاد شخصیت این امام همام بپردازد. در میان ائمه (ع)، سال‌های عمر امام صادق (ع) بیش از دیگران است؛ عمر ۶۵ سالۀ پربار ایشان فرصتی بی نظیر برای ترویج تشیع فراهم می‌کند. دوران امامت ایشان نیز ۳۴ سال است که مدت درخور توجهی برای به انجام رساندن هدف والای امام است. امام ۱۲ سال در دامان تربیت نیای بزرگوار و گران‌قدر خود، امام سجاد (ع)، پرورش یافت و ۱۹ سالِ پس از آن را در دامان پدر بزرگوارش، باقرالعلوم (ع)، درس عشق و محبت و معرفت فرا گرفت. امام باقر (ع)، این حجت بالغۀ الهی، در تربیت فرزند گرامی خود از هیچ تلاشی فروگذار نکرد و کوشید تا ذهن و ضمیر فرزند گران‌قدر خویش را به مسئولیت سنگین امامت معطوف نگاه دارد. امام صادق (ع) در حدیثی می‌فرماید: «اجْتَهَدْتُ فِی الْعِبَادَةِ وَ أَنَا شَابٌّ فَقَالَ لِی أَبِی (ع) یا بُنَی دُونَ مَا أَرَاک تَصْنَعُ فَإِنَّ اللهَ عَزَّ وَ جَلَّ إِذَا أَحَبَّ عَبْداً رَضِی عَنْهُ بِالْیسِیرِ». در جوانی بسیار در عبادت می‌کوشیدم. پدرم به من فرمود: فرزندم، کمتر از آنچه می‌بینم عبادت کن؛ زیرا خداوند عزیز و جلیل اگر بنده‌ای را دوست بدارد، با عبادت کم هم از او خشنود می گردد.