کتاب گردش دسته جمعی کارکنان کارخانه

کتاب گردش دسته جمعی کارکنان کارخانه (The Bottle Factory Outing) نوشته بریل بینبریج، ماجرای دو زن هم‌اتاقی است که در یک کارخانه‌ی شراب‌سازی کار می‌کنند و از گردش پیش‌روی کارکنان انتظارهای کاملاً متفاوتی دارند. فرِدا این برنامه را فرصتی برای نزدیک‌شدن به مرد محبوبش می‌بیند اما برِندا از تصور همراهی با جمع مضطرب می‌شود. رابطه‌ی این دو زن، میان مراقبت، دخالت و نادیده‌گرفتن نیازهای یکدیگر، محور مهم داستان است. کاوه بلوری این رمان را برای نشر بیدگل ترجمه کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب گردش دسته جمعی کارکنان کارخانه

کتاب گردش دسته جمعی کارکنان کارخانه از بریل بینبریج، زندگی آدم‌هایی را نشان می‌دهد که نزدیکی روزانه لزوماً به شناخت متقابل‌شان منجر نشده است. فرِدا و برِندا هم در اتاقی اجاره‌ای کنار هم زندگی می‌کنند و هم در کارخانه همکارند اما برداشت‌شان از تقریباً هر چیز متفاوت است. فرِدا خواهان محبت، تعلق و حضور در جمع است. برِندا پس از ترک زندگی مشترکش بیشتر به خلوت و حفظ فاصله نیاز دارد. راوی سوم‌شخص به ذهن هر دو نزدیک می‌شود و فاصله‌ی میان رفتار بیرونی و احساس پنهان‌شان را آشکار می‌کند. 

طنز داستان از موقعیت‌های نامتناسب، خیال‌پردازی‌ها و گفت‌وگوهایی شکل می‌گیرد که طرفین در خلال‌شان حرف یکدیگر را درست نمی‌شنوند. این طنز، اضطراب و رنج شخصیت‌ها را کنار نمی‌زند؛ گاهی همان صحنه‌ای که خنده‌دار به‌ نظر می‌رسد، ناتوانی کسی در دفاع از خواسته‌هایش را نشان می‌دهد. جزئیات اتاق، لباس‌ها و وسایل مشترک نیز بخشی از شخصیت‌پردازی‌اند. مرزی که برِندا با کتاب‌ها روی تخت می‌سازد، نمونه‌ای از نیاز او به فاصله در فضایی است که حتی هنگام خواب هم استقلال چندانی ندارد.

کتاب گردش دسته جمعی کارکنان کارخانه، محیط کار را صرفاً پس‌زمینه‌ی روابط عاطفی قرار نداده است. سرمای ساختمان، دستمزد کم، تجهیزات فرسوده و کار تکراری بر زندگی کارکنان اثر دارند. کارگران ایتالیایی، صاحب کارخانه را حامی خود می‌دانند اما فرِدا شرایط کار را ناعادلانه می‌بیند و از حقوق کارکنان و سندیکا حرف می‌زند. این اختلاف، معنای متفاوت امنیت و رضایت را برای آدم‌هایی با پیشینه‌های متفاوت روشن می‌کند. ماریا، لوئیجی، راسی و پاتریک نیز هر یک جایگاهی در مناسبات این جمع دارند؛ از تحسین فردا تا خصومت با او یا تجربه‌ی بیگانگی در میان همکاران. 

بریل بینبریج همچنین آزار برِندا در محیط کار و دشواری اعتراض‌کردن او را مطرح کرده است. واکنش دوستش نشان می‌دهد حمایت همیشه با شنیدن دقیق همراه نیست. برنامه‌ی گردش در چنین فضایی معنایی فراتر از تفریح پیدا می‌کند: هر شخصیت امید، نگرانی یا خواسته‌ای شخصی را به روزی نسبت می‌دهد که قرار است خارج از کارخانه بگذرد.

خلاصه داستان گردش دسته جمعی کارکنان کارخانه

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

فرِدا و برِندا صبحی را با تماشای تشییع جنازه‌ی زنی سالخورده آغاز می‌کنند. فردا از مراسم متأثر می‌شود و درباره‌ی آینده خیال می‌بافد اما برندا از دیده‌شدن پشت پنجره هم معذب است. آن‌ها به کارخانه می‌روند؛ جایی که فرِدا مشتاق دیدار ویتوریو است و برِندا می‌خواهد از توجه ناخواسته‌ی راسی دور بماند. برِندا برای متوقف‌کردن آزار مدیر، حرفی درباره‌ی مراسم صبح می‌زند که به سوءتفاهمی درباره‌ی مرگ مادر فردا تبدیل می‌شود. فرِدا در این سوءتفاهم امکان جلب محبت ویتوریو را می‌بیند. همزمان، تدارک گردش کارکنان ادامه دارد و مشکلات مالی و گرفتاری‌های خانه به موقعیت‌های تازه دامن می‌زنند. 

داستان گردش دسته جمعی کارکنان کارخانه در این اتفاق‌ها نشان می‌دهد چگونه نیاز به محبت، ترس از اعتراض و سوءبرداشت‌های کوچک بر روابط روزمره اثر می‌گذارند.

چرا باید کتاب گردش دسته جمعی کارکنان کارخانه را بخوانیم؟

• تقابل فرِدا و برِندا، تفاوت میان میل به تعلق و نیاز به حفظ حریم شخصی را در موقعیت‌های ملموس نشان می‌دهد.
• طنز موقعیت‌ها در کنار اضطراب شخصیت‌ها، امکان بررسی همزمان وجه خنده‌دار و آزاردهنده‌ی روابط را فراهم می‌کند.
• تصویر کارکنان مهاجر، رابطه‌ی وابستگی به کارفرما و برداشت‌های متفاوت از امنیت شغلی را پیش چشم می‌گذارد.
• رفتار برِندا زمینه‌ای برای تأمل درباره‌ی دشواری نه‌ گفتن فراهم می‌کند.

خواندن کتاب گردش دسته جمعی کارکنان کارخانه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

• علاقه‌مندان به رمان‌های اجتماعی که به روابط کارکنان و زندگی بیرون از محیط کار توجه دارند.
• خوانندگانی که از طنز تلخ و شخصیت‌هایی با خواسته‌های متضاد استقبال می‌کنند.
• مخاطبانی که به موضوع تنهایی، حریم شخصی و دشواری اعتراض در روابط نابرابر علاقه دارند.

درباره بریل بینبریج

بریل بینبریج (Beryl Bainbridge) (۱۹۳۲-۲۰۱۰)، رمان‌نویس، منتقد و بازیگر بریتانیایی بود. او در لیورپول متولد شد و در سال‌های آغازین فعالیت حرفه‌ای، به ایفای نقش در تئاتر و برنامه‌های تلویزیونی پرداخت، سپس از دهه‌ی ۱۹۷۰ فعالیت اصلی خود را به نگارش رمان و نقد ادبی معطوف کرد. آثار داستانی او عموماً بر بسترهای تاریخی، طنز سیاه، روان‌شناسی شخصیت‌ها و بازنمایی زندگی روزمره‌ی طبقه‌ی کارگر و متوسط انگلستان متمرکز است.

بینبریج در طول دوران نویسندگی پنج بار با رمان‌های «خیاط»، «گردش دسته جمعی کارکنان کارخانه»، «یک ماجراجویی بسیار بزرگ» (۱۹۸۹)، «هر کس به فکر خودش» (۱۹۹۶) و «مستر جورجی» به فهرست نهایی جایزه‌ی بوکر راه یافت، هرچند در زمان حیات موفق به دریافت آن نشد. بنیاد بوکر در سال ۲۰۱۱، پس از درگذشت او، جایزه‌ای ویژه‌ تحت عنوان جایزه‌ی بینبریج به کارنامه‌ی ادبی وی اختصاص داد. او همچنین برای «هر کس به فکر خودش» جایزه‌ی ادبی ویت‌برد را دریافت کرد و در سال ۲۰۰۰ به دریافت عنوان رسمی «دیم» (DBE) نائل آمد. سبک نگارش بینبریج مبتنی بر روایت‌های کوتاه، موجز و ساختار داستانی با پایان‌های تراژیک یا طنزآمیز است. نشریه‌ی تایمز در سال ۲۰۰۸ نام او را در فهرست نویسندگان برجسته‌ی بریتانیا پس از سال ۱۹۴۵ قرار داد.

جوایز و افتخارات کتاب گردش دسته جمعی کارکنان کارخانه

• نامزد جایزه‌ی بوکر (سال ۱۹۷۴)
• برنده‌ی جایزه‌ی داستانی گاردین (سال ۱۹۷۴)
• در لیست ۱۰۰ رمان برتر تاریخ نشریه‌ی آبزرور

بخشی از کتاب گردش دسته جمعی کارکنان کارخانه

«ماشین نعش‌کش جلوی مجتمعِ آپارتمانی نگه داشت، منتظر بانوی پیر بود. فِرِدا گریه می‌کرد. چند بچه و یک سگ لابه‌لای ردیف درخت‌های عریانِ سیاهی که در پیاده‌رو کاشته بودند می‌دویدند.

بِرِندا گفت: "نمی‌دونم برای چی گریه می‌کنی، تو که نمی‌شناختیش!"

چهار کارگرِ مرد با لباس‌های سیاه، تابوت‌به‌دوش، راه افتادند و از این سر تا آن سرِ پاگرد بالایی رد شدند. پایین، در طبقهٔ اول، ردیفی از سالمندان با لباس‌خواب و پالتو ایستاده بودند در بالکن‌هایشان و آماده بودند تا برای بانوی پیر دست تکان بدهند و با او وداع کنند.

فرِدا گفت: "خوشم می‌آد! خیلی قشنگه!"

با حالتی پرشکوه کنار پنجره ایستاد، گونهٔ نخودی‌رنگش را تکیه داد به شیشه و غم‌زده خیره شد به مجتمع آپارتمانی. مجتمع به کشتی اقیانوس‌پیمایی می‌مانست که در سیمان لنگر انداخته باشد. پشت آنتن‌های تلویزیون، که طناب‌ها و دکل‌هایش بودند، باد ابرهای سفید را در آسمان از این‌سو به آن‌سو می‌برد. خدمهٔ سالخورده همه باهم سردرگریبان آمده بودند روی عرشه و لک‌ولک‌کنان رفته بودند پشت نرده‌ها تا پیاده‌شدنِ آخرین مسافر را تماشا کنند.

فرِدا کیفش کوک بود. قطره اشکی را با نوک انگشت نگه داشت و آن را تا دهانش برد.

همین‌طور که تابوت به‌شکلِ اریب از پله‌ها پایین می‌رفت، گفت: "واقعاً متأثر شدم."»