کتاب گذشته، هنوز تصمیم می گیرد

کتاب گذشته، هنوز تصمیم می‌گیرد (شفای زخم‌های عاطفی که روابط ما را مخدوش می‌کنند) نوشته دیوید ریکو و ترجمه مریم نیکی است. این کتاب را نشر بنیاد فرهنگ زندگی دیجیتال منتشر کرده است. این اثر روان‌شناختی به بررسی عمیق پدیده‌ی انتقال و بازآفرینی ناخودآگاه الگوهای کودکی در تعاملات روزمره و روابط عاطفی بزرگسالی می‌پردازد. نویسنده با تلفیق روان‌درمانی و اصول ذهن‌آگاهی نشان می‌دهد که احساسات شدید ما نسبت‌به اطرافیان اغلب ریشه در مسائل ناتمام گذشته دارند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب گذشته، هنوز تصمیم می گیرد

کتاب گذشته، هنوز تصمیم می‌گیرد نوشته دیوید ریکو با تمرکز بر مفهوم روان‌کاوانه‌ی «انتقال» نشان می‌دهد که چگونه انسان‌ها به‌طور ناخودآگاه هیجانات، ترس‌ها، انتظارات و کمبودهای دوران کودکی خود را به شریک عاطفی، دوستان یا همکارانشان منتقل می‌کنند. نویسنده در این اثر توضیح می‌دهد که جذب یا دفع شدید دیگران معمولاً نشانه‌ای از کارهای ناتمام گذشته با افراد مهم زندگی، به‌ویژه والدین است. این اثر سازوکارهای دفاعی مانند فرافکنی، جابه‌جایی و همانندسازی فرافکنانه را بررسی می‌کند و تفاوت‌های دقیق هریک را با ارائه‌ی مثال‌های ملموس آشکار می‌سازد تا مخاطب ریشه‌ی واکنش‌های انفجاری و سوءتفاهم‌های ارتباطی خود را بهتر بشناسد.
کتاب گذشته، هنوز تصمیم می‌گیرد در فصل‌های آغازین خود به معرفی مفهوم بنیادین انتقال، دلایل شکل‌گیری و شیوه‌های عمل‌کردن آن پرداخته است. ریکو موضوعاتی نظیر «چگونه از خود دفاع کنیم»، «به‌جای من احساس کن»، «تولد خواسته‌ها»، «امیدواریم یا ناامید؟» و «چگونه کودکی در روابط بزرگسالی‌مان ادامه می‌یابد» را مطرح می‌سازد و به پنج ویژگی اساسی عشق بزرگسالانه یعنی توجه، پذیرش، قدردانی، محبت و آزادی برای خود بودن اشاره می‌کند. او همچنین تکنیک‌های ذهن‌آگاهی و خرد شرقی نظیر تمرین بودایی تانگ‌لن را به خدمت می‌گیرد تا ابزاری برای مواجهه‌ی شفاف با احساسات سرکوب‌شده و رسیدن به آرامش درونی فراهم آورد.

خلاصه کتاب گذشته، هنوز تصمیم می گیرد

این اثر بر این ایده‌ی محوری استوار است که رفتارهای عاطفی ما در روابط کنونی، ترجمه‌ای از وقایع حل‌نشده‌ی گذشته هستند. انسان‌ها بدون آگاهی، اطرافیان خود را شبیه بازیگرانی در نمایشنامه‌ی کهن کودکی خود می‌نشانند تا دردها و ناکامی‌های گذشته را تکرار یا جبران کنند. دیوید ریکو انتقال را تنها یک نقص رفتاری نمی‌داند، بلکه آن را تابلوی راهنما و فرصتی برای دیدن زخم‌های ترمیم‌نشده برمی‌شمارد. کتاب بیان می‌کند که شفای واقعی با سوگواری برای کمبودهای گذشته، پذیرش بدون قیدوشرط واقعیت و حضور در لحظه‌ی اکنون از طریق ذهن‌آگاهی امکان‌پذیر است، نه با وادارکردن دیگران به برآوردن نیازهای التیام‌نیافته‌ی دوران خردسالی.

چرا باید کتاب گذشته، هنوز تصمیم می گیرد را بخوانیم؟

چرا باید کتاب گذشته، هنوز تصمیم می‌گیرد را بخوانیم؟

• این کتاب ریشه‌های روان‌شناختی واکنش‌های تند عاطفی و رفتارهای تکرارشونده در روابط را رمزگشایی می‌کند.
• خواننده با مطالعه‌ی این اثر می‌تواند تفاوت میان مفاهیمی نظیر انتقال، فرافکنی و جابه‌جایی را بشناسد.
• این اثر تمرین‌ها و نگاهی مبتنی‌بر ذهن‌آگاهی را برای رهایی از آسیب‌های عاطفی گذشته و حضور در زمان حال معرفی می‌کند.
• این کتاب به درک عمیق پنج نیاز بنیادین عشق بالغانه کمک می‌کند و شیوه‌ی مدیریت انتظارات از اطرافیان را نشان می‌دهد.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب گذشته، هنوز تصمیم می‌گیرد را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

• علاقه‌مندان به مباحث روان‌شناسی تحلیلی و رشد فردی
• کسانی که احساس می‌کنند الگوهای رفتاری آسیب‌زا را دائماً در روابط عاطفی خود تکرار می‌کنند.
• خوانندگانی که می‌خواهند زخم‌ها و آسیب‌های روانی حل‌نشده‌ی ناشی از دوران کودکی خود را ریشه‌یابی کنند.
• زوج‌هایی که در پی فهم علت سوءتفاهم‌ها و تنش‌های تکراری در زندگی مشترک هستند.
• افرادی که به دنبال تقویت ذهن‌آگاهی و خروج از چرخه‌ی قضاوت‌ها و فرافکنی‌های ذهنی هستند.

بخشی از کتاب گذشته، هنوز تصمیم می گیرد

«انتقال یک کُد است. کد توضیحی کامل از موضوعی است، اما به‌شکل رازآلود که باید رمزگشایی شده تا فهمیده شود. انتقال نشانه‌های پیچیده‌ای را دربارهٔ گذشته در خود دارد که هنوز در انتظار بازشدن هستند. روش‌هایی که از طریق آن‌ها بر دیگران انتقال را انجام می‌دهیم، کدهایی را به ما می‌دهد که در گذشته چه اتفاقی برایمان رخ داده است. آنچه که دیوانه‌وار از همسرمان طلب می‌کنیم، کدی است که به ما می‌گوید در رابطه با والدین یا همسر قبلی‌مان چه چیزی را نداشته‌ایم. آنچه از رابطه انتظار داریم، کدی است که نشان می‌دهد در روزهای دور گذشته با اولین نامزدمان در کلبه‌ای که برای ماه‌عسل گرفته بودیم، واقعاً چه اتفاقی افتاده است. ازآن‌جایی‌که انتقال فرآیندی ناخودآگاه است، داشتن نشانه‌ای از آن این حس را به ما می‌دهد که چیزی می‌دانیم، اما نمی‌دانیم که آن را چطور می‌دانیم. این حس را داریم که کسی این قدرت را دارد که ما را اغوا یا دفع کند، اما نمی‌توانیم دقیقاً بگوییم که چرا. این «چرا» به دهه‌ها پیش و دوران کودکی‌مان برمی‌گردد...»