کتاب ما همه خوبیم

کتاب ما همه خوبیم نوشته مژگان فرح آور مقدم و فیلم‌نامه‌ای ایرانی است که غیبتی طولانی را به مرکز تنش‌های یک خانواده آورده است؛ غیبتی که با رسیدن عکسی از جمشید و درخواست ضبط یک فیلم خانوادگی از نو زنده می‌شود. آنچه در ظاهر قرار است پیامی ساده برای یک عضو دورافتاده باشد، کم‌کم به مجالی برای آشکارشدن دلخوری‌ها، امیدها، سوءتفاهم‌ها و شکاف‌های پنهان میان اعضای خانه تبدیل می‌شود. این فیلم‌نامه را نشر نی منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب ما همه خوبیم اثر مژگان فرح آور مقدم

کتاب ما همه خوبیم، نوشته‌ی مژگان فرح آور مقدم، زندگی خانواده‌ای را در قالب فیلم‌نامه دنبال می‌کند که سال‌هاست با نبودن پسر بزرگ خانه کنار آمده‌اند، اما هرگز از زیر سایه‌ی این غیبت بیرون نرفته‌اند. جمشید در صحنه حضور ندارد، اما تقریباً همه‌چیز در خانه به او مربوط می‌شود؛ از نگرانی‌های مادر و خشم فروخورده‌ی پدر گرفته است تا دلخوری ناهید، بلاتکلیفی ویدا و کنجکاوی امید. متن حاضر نشان می‌دهد که نبودن یک نفر چگونه می‌تواند به حضوری سنگین‌تر از حضور واقعی تبدیل شود و روابط روزمره را شکل دهد.

فیلم‌نامه‌ی ما همه خوبیم بر موقعیتی بنا شده است که در آن دوربین خانگی بهانه‌ای برای حرف‌زدن می‌شود. اعضای خانواده قرار است برای جمشید فیلمی بفرستند. این کارِ ساده به صحنه‌ای برای بروز اختلاف‌ها و اعتراف‌های ناگفته بدل می‌شود. هرکس می‌خواهد تصویری از خود و زندگی‌اش ارائه کند، اما فاصله‌ی میان آنچه می‌خواهند نشان دهند و آنچه واقعاً در خانه جریان دارد، مدام آشکارتر می‌شود. اثر از این تضاد استفاده کرده است؛ از یک‌سو تلاش برای آبروداری و حفظ ظاهر دیده می‌شود و از سوی دیگر فشار اقتصادی، بیماری، فرسودگی عاطفی و ناامیدی آرام‌آرام خود را نشان می‌دهد.

ما همه خوبیم علاوه‌بر کشمکش خانوادگی به مسئله‌ی ارتباط از راه دور هم می‌پردازد. نامه، عکس، تلفن و دوربین در این فیلم‌نامه فقط ابزار نیستند؛ هرکدام نشانه‌ی نوعی رابطه‌ی ناقصند که نمی‌تواند جای حضور واقعی را بگیرد. شخصیت‌های این اثر سینمایی که حال‌وهوایی آمیخته به انتظار، تردید و دلخوری دارد، از زاویه‌های گوناگون به جمشید نگاه می‌کنند.

فیلم سینمایی ما همه خوبیم به‌عنوان نخستین تجربه‌ی فیلم بلند از بیژن میرباقری در سال ۱۳۸۳ تولید شد. این اثر مسئله‌ی مهاجرت را از نگاه افرادی روایت می‌کند که به‌جای رفتن، در وطن مانده‌اند. هنرمندانی همچون آهو خردمند، لیلا زارع، محسن قاضی‌مرادی، آیدا کیخانی و ناصر ممدوح در این فیلم به ایفای نقش پرداخته‌اند.

در این کتاب پس از متن فیلم‌نامه، یادداشت‌هایی با عنوان «آتش زیر خاکستر» به قلم هما توسلی، «همه‌چیز درباره هیچ‌چیز» به قلم سعید قطبی‌زاده، «کشف بزرگ جشنواره» به قلم اشکان راد و در نهایت متن گفت‌وگوی جمیله دارالشفائی با مژگان فرح آور مقدم تحت‌عنوان «جذابیت شخصیت غایب» قرار گرفته است.

خلاصه داستان ما همه خوبیم

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

مردی به خانه‌ی خانواده‌ی سخایی می‌آید و عکسی تازه از جمشید، پسر غایب خانواده، را نشان می‌دهد. او پیغام می‌آورد که جمشید می‌خواهد فیلمی از همه‌ی اعضای خانواده ببیند. این درخواست خانه را به هم می‌ریزد. مادر آن را نشانه‌ای از بازگشت امید می‌بیند، پدر میان خشم و نگرانی مانده است، ناهید به همه‌چیز بدبین است، ویدا با زخمی قدیمی روبه‌رو می‌شود و امید با شوق دوربین را به دست می‌گیرد. هربار که یکی از اعضای خانواده مقابل دوربین می‌ایستد، بخشی از حقیقت زندگی‌شان بیرون می‌زند و تصویر خانواده‌ای که قرار بود منظم و آرام به نظر برسد، ترک برمی‌دارد.

چرا باید کتاب ما همه خوبیم را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب ما همه خوبیم را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این فیلم‌نامه نشان می‌دهد که غیبت یک نفر چگونه می‌تواند مرکز ثقل زندگی یک خانواده باقی بماند.
• خواننده با شیوه‌ی شکل‌گیری تنش در فیلم‌نامه، از خلال گفت‌وگوهای روزمره و موقعیت‌های ساده، آشنا می‌شود.
• اثر حاضر رابطه‌ی میان تصویر، حافظه و حقیقت را از خلال دوربین خانگی نشان می‌دهد.
• این فیلم‌نامه تصویری از فشار اقتصادی، بیماری، انتظار و فرسودگی در یک خانه‌ی ایرانی را ارائه کرده است.

خواندن کتاب ما همه خوبیم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب ما همه خوبیم به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به فیلم‌نامه‌های ایرانی که می‌خواهند متن یک اثر سینمایی را جدا از فیلم دنبال کنند.
• خوانندگانی که به روابط خانوادگی پرتنش و شخصیت‌های درگیر با غیبت، انتظار و دلخوری علاقه دارند.
• کسانی که می‌خواهند ببینند یک دوربین خانگی چگونه به محرک اصلی درام تبدیل می‌شود.
• دانشجویان و هنرجویان سینما که به بررسی گفت‌وگو، موقعیت و شخصیت‌پردازی در فیلم‌نامه نیاز دارند.
• مخاطبانی که از آثاری با فضای واقع‌گرایانه و جزئیات زندگی روزمره‌ی شهری لذت می‌برند.

درباره مژگان فرح آور مقدم

مژگان فرح آور مقدم در سال ۱۳۴۲ در رشت به دنیا آمد. او دانشنامه‌ی کارشناسی خود را در رشته‌ی سینما در سال ۱۳۷۰ اخذ کرد و در سال ۱۳۸۱ موفق به دریافت مدرک کارشناسی‌ارشد ادبیات دراماتیک از دانشکده‌ی سینما و تئاتر (دانشگاه هنر) شد. این نویسنده علاوه‌بر عهده‌داریِ مدیریت بخش سینما و تئاتر فرهنگسرای نیاوران، در دانشگاه‌های هنر، میراث فرهنگی، دانشکده‌ی هنر دانشگاه آزاد اسلامی، آکادمی هنر ایران، انجمن سینمای جوان و دیگر آموزشگاه‌های آزاد سینمایی و هنری به تدریس پرداخته است.

جوایز و افتخارات کتاب ما همه خوبیم و نویسنده

فیلم‌نامه‌ی ما همه خوبیم موفق به دریافت جایزه‌ی یوزپلنگ نقره‌ای از فستیوال فیلم لوکارنوی سوئیس در سال ۲۰۰۵ شد؛ همچنین در سال ۱۳۸۴ کاندیدای جایزه‌ی بهترین فیلم‌نامه در بیست‌وسومین جشنواره‌ی فیلم فجر و جشن بزرگ خانه‌ی سینما گردید. فیلم سینماییِ تولیدشده از این متن در بیست‌وسومین دوره‌ی جشنواره‌ی فیلم فجر با نامزدی در ۱۰ بخش، دیپلم افتخار بهترین فیلم اول و دوم، سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای لیلا زارع و سیمرغ بلورین بهترین تدوین برای سعید شاهسواری را به دست آورد؛ همچنین در نهمین جشن خانه‌ی سینمای ایران ضمن نامزدی در ۹ بخش، تندیس بهترین بازیگر نقش مکمل مرد به محسن قاضی‌مرادی اختصاص یافت.

در کارنامه‌ی افتخارات مژگان فرح آور مقدم کسب رتبه‌ی سوم مسابقه‌ی فیلم‌نامه‌نویسی خانه‌ی فرهنگ سینمایی برای «عَلَم»، دریافت جایزه‌ی ویژه برای کارگردانی فیلم «آبی» در جشنواره‌ی فیلم زن و همچنین انتخابش به‌عنوان نویسنده‌ی برتر بخش کودک و نوجوان برای فیلم‌نامه‌های «آیینه‌ی جادو» و «دیوار آبی» به چشم می‌خورد. همچنین او برای هدایت فیلم کوتاه ۳۵میلی‌متری «فرصت» در هجدهمین دوره از جشنواره‌ی بین‌المللی فیلم فجر نامزد دریافت جایزه‌ی بهترین کارگردانی شد و با نگارش نمایشنامه‌ی برگزیده‌ی «یک فیلم کوتاه» در بخش مسابقه‌ی جشنواره‌ی بین‌المللی تئاتر فجر سال ۱۳۸۲ حضور یافت.

بخشی از کتاب ما همه خوبیم

«خیابان. خارجی. روز

شیدا همراه ویدا از مدرسه به خانه برمی‌گردد. ویدا سعی دارد که خوشحال جلوه کند، ولی افسردگی او مشخص است.

شیدا: برام جوجه می‌گیری؟

ویدا: مادربزرگت خوشش نمی‌آد عزیزم.

شیدا: من یه حیوون می‌خوام.

ویدا: صبر کن، وقتی رفتیم خونه خودمون.

شیدا: حالا یه دونه که چیزی نمی‌شه.

مقابل ساختمان سخائی. خارجی. روز

مقابل ساختمان گروهی زن و مرد که فرنگیس و دختر جوان او (لیلا ــ بیست ساله) هم جزو آنان هستند، با گل و شیرینی و کادو از ماشین سمندی پیاده می‌شوند. زن‌ها یکدیگر را می‌بوسند و مردها با هم دست می‌دهند. ویدا و شیدا به مقابل درِ ساختمان می‌رسند.

فرنگیس: دست شما درد نکنه، زحمت کشیدین.

مرد: خداحافظ شما.

زن‌ها: خداحافظ.

لیلا درِ گوش ویدا چیزی می‌گوید و به اتفاق وارد ساختمان می‌شوند. به دنبال آن‌ها جوانی که نامزد لیلا به نظر می‌رسد (شایان ــ بیست و چند ساله) وارد ساختمان می‌شود.»