کتاب باز همان خواب را دیدم

کتاب باز همان خواب را دیدم نوشته سامینو یورو، داستان دختری دبستانی است که برای پیداکردن معنای خوشحالی، به تجربه‌های روزمره و حرف‌های دوستانش فکر می‌کند. کویاناگی نانوکا خودش را باهوش می‌داند، کتاب‌ها را دوست دارد و رابطه‌ی چندان خوبی با همکلاسی‌هایش ندارد. یک تکلیف مدرسه، سؤال خوشحالی را از کلاس درس به گردش‌های بعدازظهر او می‌برد؛ جایی که پاسخ آدم‌های مختلف، همیشه با انتظارش یکی نیست. غزل بغدادی مترجم این رمان است و نشر پیدایش این کتاب را منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب باز همان خواب را دیدم

کتاب باز همان خواب را دیدم نوشته سامینو یورو، جهان را از نگاه کودکی نشان می‌دهد که به نتیجه‌گیری‌های خودش اطمینان زیادی دارد. نانوکا، راوی اول‌شخص داستان، برای رفتار آدم‌ها توضیح پیدا می‌کند، از گفته‌های بزرگ‌ترها سؤال می‌پرسد و گاهی برداشت‌های اشتباهش را کاملاً منطقی می‌داند. همین فاصله میان فهم او و چیزی که از موقعیت‌ها پیداست، بخشی از طنز رمان را می‌سازد. شخصیت نانوکا فقط به حاضر‌جوابی یا علاقه‌اش به مطالعه محدود نیست. او از نبودن پدر و مادرش در خانه دلگیر می‌شود، برای حرف‌زدن درباره‌ی دانسته‌های تازه‌اش دنبال هم‌صحبت می‌گردد و دوست دارد توانایی‌هایش دیده شوند. نانوکا تنهایی را مسئله‌ای حل‌شده معرفی می‌کند، اما توجهش به همراهی دیگران، حرف دیگری هم برای گفتن دارد. مدرسه نیز برای او فضایی دوگانه است: معلمش را دوست دارد و در کتابخانه احساس آسودگی می‌کند، اما معاشرت با بسیاری از همکلاسی‌ها برایش دشوار است. روایت، این تضادها را در میان اتفاق‌های معمول مدرسه و خانه نشان داده است، نه از طریق توضیح‌های جداگانه درباره‌ی احساسات کودک.
رابطه‌های میان نسل‌ها در کتاب باز همان خواب را دیدم، زمینه‌ای برای بررسی معنای دوستی، شناخت دیگران و خوشحالی فراهم کرده‌اند. اسکانک، زن جوانی که پذیرای نانوکاست، مادربزرگی که در خانه‌ای چوبی زندگی می‌کند و مینامی، دختری دبیرستانی که داستان می‌نویسد، هریک تجربه‌ای متفاوت از زندگی دارند. حضور این شخصیت‌ها، قطعیت‌های راوی را در برابر احساساتی قرار می‌دهد که همیشه نمی‌تواند توضیحشان بدهد. نانوکا ممکن است استعداد کسی را تشخیص دهد، اما هنوز نداند چرا صاحب آن استعداد از نشان‌دادنش می‌ترسد. رمان از همین تفاوت میان دانستن و فهمیدن بهره می‌گیرد. گفت‌وگوها سهم زیادی در پیش‌رفتن داستان دارند و تشبیه‌های نانوکا درباره‌ی زندگی، شیوه‌ی فکرکردن او را آشکار می‌کنند. کتاب‌خواندن نیز صرفاً سرگرمی شخصیت اصلی نیست؛ صحبت درباره‌ی شازده‌کوچولو، تام سایر و ماجراهای هاکلبری فین، امکان نزدیک‌شدن شخصیت‌ها به یکدیگر را فراهم می‌کند. حال‌وهوای رمان میان شوخی‌های کودکانه، لذت گردش‌های روزانه و مواجهه با اندوه دیگران حرکت می‌کند. پرسش خوشحالی در این میان، به موضوعی فراتر از پیداکردن پاسخی مناسب برای تکلیف مدرسه تبدیل می‌شود.

خلاصه کتاب باز همان خواب را دیدم

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
نانوکا می‌خواهد با استدلالی که از یک برنامه‌ی تلویزیونی ساخته است، از کلاس ورزش معاف شود، اما نقشه‌اش نتیجه نمی‌دهد. گفت‌وگوی بعد از مدرسه با معلم، سؤال تازه‌ای پیش پایش می‌گذارد: خوشحالی برای او چه معنایی دارد؟ او پس از برگشتن به خانه، همراه گربه‌ی دم‌کوتاهش به دیدن دوستانش می‌رود و سؤال را با آن‌ها در میان می‌گذارد. اسکانک از دیدن او خوشحال می‌شود و مادربزرگ، لذت چای‌نوشیدن و آمدن مهمان به خانه‌ی خلوتش را به یاد می‌آورد. کتاب باز همان خواب را دیدم، جست‌وجوی نانوکا را میان این دیدارها و اتفاق‌های مدرسه دنبال می‌کند. آشنایی او با مینامی و توجهش به همکلاسی نقاشش، کی‌ریو، جنبه‌های دشوارتری از این سؤال را آشکار می‌سازد: آیا دوست‌داشتن یک کار کافی است تا کسی احساس خوشحالی کند و آیا همه می‌توانند به یک اندازه از علاقه‌هایشان حرف بزنند؟

چرا باید کتاب باز همان خواب را دیدم را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب باز همان خواب را دیدم را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• راوی کودک، فاصله‌ی میان اطمینان به دانسته‌ها و فهم احساسات دیگران را نشان می‌دهد.
• گفت‌وگوهای شخصیت‌ها، تعریف‌های متفاوت خوشحالی را کنار هم قرار می‌دهند.
• روابط مدرسه، زمینه‌ای برای فکرکردن به تمسخر استعدادها و دشواری دفاع از علاقه‌ها فراهم می‌کنند.
• علاقه‌ی مشترک به ادبیات، نقش کتاب‌ها را در شکل‌گرفتن دوستی‌ها نشان می‌دهد.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب باز همان خواب را دیدم به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌هایی که راوی کودک دارند.
• خوانندگان علاقه‌مند به موضوع تنهایی و دوستی میان نسل‌ها.
• مخاطبانی که از پرسش‌های تأمل‌برانگیز در دل اتفاق‌های روزمره لذت می‌برند.
• علاقه‌مندان به داستان‌هایی درباره‌ی کتاب‌خوانی و پیداکردن هم‌صحبت.

بخشی از کتاب باز همان خواب را دیدم

«مادربزرگ اغلب دربارهٔ اینکه مردم چقدر زندگی کرده‌اند، صحبت می‌کرد. اما او درست می‌گفت مادربزرگ حداقل هفت برابر من زندگی کرده بود و احتمالاً دلیل اینکه کیک‌های مادلنش هم خیلی خوشمزه بودند، همین بود.
دستم را دراز کردم تا یک کیک مادلن دیگر بردارم. اما بلافاصله آن را عقب کشیدم. اگر قرار بود دو تا کیک مادلن روی آن یاکولت و بستنی بخورم دیگر جایی برای شامی که مادرم پخته بود نمی‌ماند.
تصمیم گرفتم از مغزم برای چیز دیگری استفاده کنم تا خود را مجبور به فراموش کردن کیک مادلن کنم.
گفتم: «ما یه تکلیفی تو مدرسه داریم. باید دربارهٔ خوشحالی فکر کنیم.»
«به نظر تکلیف جالبی می‌یاد.»
«آره. ولی خیلی سخته. اگه می‌تونستیم درمورد همهٔ چیزهایی که دوست داریم حرف بزنیم خوب می‌شد. ولی ما فقط به اندازهٔ یک کلاس زمان داریم و من هم تنها فرد اون کلاس نیستم.»
«درسته. تو باید تمام چیزایی رو که دوست داری، به ترتیب کنار هم بذاری و جوابت رو از بینشون بیرون بکشی.»
«می‌خوام جوابی پیدا کنم که خانم معلم هیتومی و بقیه رو شگفت‌زده کنه.»
از تصور اینکه خانم معلم هیتومی تشویقم کند، احساس غرور کردم و به خودم اجازه دادم جوگیر شوم و دستم را برای برداشتن یک تکهٔ دیگر از کیک مادلن دراز کردم. اما در لحظهٔ آخر آن را عقب کشیدم. مادربزرگ من را دید و خندید.
«خوشحالی تو چیه مادربزرگ؟»
«خوشحالی من؟ همم، خیلی چیزها، نوشیدن چای در روزهای آفتابی‌ای مثل امروز و موقع‌هایی که تو به این خونهٔ خلوت می‌یای. ولی پیدا کردن فقط یک جواب‌، کار سختیه. بهش فکر می‌کنم.»»