کتاب نام من ریچل کوری است

کتاب نام من ریچل کوری است (My name is Rachel Corrie) نمایشنامه‌ای در قالب مونودرام (تک‌نمایش از زبان یک شخصیت زن) و برگرفته از خاطرات، یادداشت‌ها و ایمیل‌های ریچل کوری است (فعال آمریکایی که در ۲۳سالگی توسط سربازی اسرائیلی کشته شد). آلن ریکمن و کترین واینر این متن نمایشی را تنظیم کرده‌اند و حسین درخشان آن را ترجمه کرده است. نشر نی این کتاب را منتشر کرده است. مونودرام حاضر صدای زنی جوان را از خلال دفترچه‌ها و نامه‌های شخصی او به صحنه می‌آورد؛ صدایی که از اتاقی شلوغ در اولمپیا آغاز می‌شود و به تجربه‌ی زیستن در رفح می‌رسد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب نام من ریچل کوری است اثر آلن ریکمن و کترین واینر

کتاب نام من ریچل کوری است، نوشته‌ی آلن ریکمن و کترین واینر، نمایشنامه‌ای در قالب مونودرام (تک‌نمایش از زبان یک شخصیت زن) و برگرفته از خاطرات ریچل کوری است (فعال آمریکایی که در ۲۳سالگی توسط سربازی اسرائیلی کشته شد). دو نویسنده‌ی این اثر، یادداشت‌های روزانه، نامه‌ها، ایمیل‌ها و بخش‌هایی از خاطراتی را که تصویری از ذهن و زبان ریچل کوری بوده‌اند، به نمایشنامه تبدیل کرده‌اند.

اثر حاضر ریچل را به‌عنوان انسانی جوان، پرتناقض، خیال‌پرداز، عصبی، شوخ و درگیر با جهان نشان می‌دهد. صحنه‌ی نمایش ساده است و کلمات بار اصلی را به دوش می‌کشند. مونودرام از اتاق خواب و خاطرات کودکی شخصیت تا تجربه‌های دانشگاه، فعالیت اجتماعی و سفر به فلسطین را در بر گرفته است. جابه‌جایی میان امر شخصی و امر سیاسیْ فضای اثر را شکل داده است.

شخصیتِ مونودرام نام من ریچل کوری است فقط از جنگ و اشغال نمی‌گوید. او از خانواده، عشق، ترس، بدن، رؤیا، خشم، شوخی، احساس گناه و میل به مؤثربودن سخن می‌گوید. بخش‌های مربوط به رفح و خان یونس نشان می‌دهند که نگاه شخصیت چگونه به‌تدریج از دغدغه‌های فردی به درگیری مستقیم با واقعیت‌های خشن بیرون از خانه رسید. در پایان کتاب نیز نوشته‌ای از کترین واینر آمده است که فرایند شکل‌گیری نمایشنامه و نسبت آن با زندگی و مرگ ریچل کوری را توضیح می‌دهد.

نام من ریچل کوری است محصول سال ۲۰۰۵ است. این نمایشنامه که مسیر شکل‌گرفتن نگاه، تردیدها، خشم، شوخ‌طبعی و حساسیت اخلاقی یک انسان را ثبت کرده، بر فعالیت‌های ریچل کوری در نوار غزه و تجربیات او در آنجا تمرکز کرده است. مونودرام حاضر در تئاتر پلی‌هاوس در لندن و در چندین سالن در کشورهای مختلف به اجرا درآمده است.

اجرای این اثر نمایشی موجی از جنجال‌ها را در سطح آمریکا و اروپا رقم زد؛ به‌طوری‌که با وجود روی صحنه رفتن در کشورهای گوناگون، اجرای آن در ایالات متحده بارها از سوی دولت موانعی را تجربه کرد. احمد ساعتچیان برای اولین‌بار در سال ۱۳۹۴ این نمایشنامه را روی صحنه برد؛ اثری با نقش‌آفرینی فرانک حیدریان. ترجمه‌ی این نمایشنامه به قلم فرانک حیدریان در همان سال از سوی انتشارات کوله‌پشتی روانه‌ی بازار نشر گردید.

خلاصه داستان نام من ریچل کوری است

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان نمایشنامه را فاش می‌کند!

ریچل دختری جوان از اولمپیاست که از کودکی، خانواده، مدرسه، خیال‌پردازی‌ها، رابطه‌های عاطفی و سردرگمی‌هایش می‌گوید. صدای او به‌تدریج از جهان شخصی‌اش فاصله می‌گیرد و به فعالیت اجتماعی، اعتراض به جنگ و سپس سفر به فلسطین می‌رسد. شخصیت در بخش‌های مربوط به غزه از خانه‌های در معرض تخریب، ایست‌های بازرسی، چاه‌های آب، خانواده‌های محاصره‌شده و ترس دائمی ساکنان گفته است. این نمایشنامه مسیر دگرگونی ذهنی و اخلاقی ریچل کوری را دنبال می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه تجربه‌ی دیدن رنج دیگران، زبان و نگاه این انسان را تغییر می‌دهد.

چرا باید کتاب نام من ریچل کوری است را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب نام من ریچل کوری است را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این نمایشنامه شکل‌گرفتن ذهن و زبان ریچل کوری (فعال آمریکایی که در ۲۳سالگی توسط سربازی اسرائیلی کشته شد) را به تصویر می‌کشد.
• خواننده می‌تواند پیوند میان زندگی شخصی، دغدغه‌های اخلاقی و کنش اجتماعی شخصیت را دنبال کند.
• نمایشنامه‌ی اقتباسی از خلال نامه‌ها و یادداشت‌ها نوشته شده و این ویژگی، حس بی‌واسطه‌بودن و حضور را پررنگ کرده است.
• بخش‌های مربوط به رفح و خان یونس، تجربه‌ی زیستن زیر فشار نظامی و ناامنی روزمره را نشان می‌دهد.

خواندن کتاب نام من ریچل کوری است را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب نام من ریچل کوری است به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به ادبیات نمایشی قرن ۲۱ آمریکا و قالب نمایشنامه‌ی اقتباسی که بر پایه‌ی نامه‌ها، خاطرات و اسناد شخصی شکل گرفته است.
• خوانندگانی که می‌خواهند مسیر دگرگونی فکری و اخلاقی یک فعال آمریکایی را که در ۲۳سالگی توسط سربازی اسرائیلی کشته شد، دنبال کنند.
• کسانی که به موضوع فلسطین، اشغال، مقاومت مدنی و تجربه‌ی زیسته‌ی مردم در مناطق جنگی علاقه دارند.
• دانشجویان و پژوهشگران و هنرجویان تئاتر ایران.

درباره کترین واینر

کترین واینر (Katharine Viner) زاده‌ی ژانویه‌ی ۱۹۷۱، روزنامه‌نگار و نمایشنامه‌نویسی بریتانیایی است. او در ژوئن ۲۰۱۵ به‌عنوان نخستین زن در تاریخ ۱۹۴ساله‌ی روزنامه‌ی گاردین به سمت سردبیری کل این رسانه منصوب گردید. این نویسنده که فارغ‌التحصیل رشته‌ی ادبیات انگلیسی از کالج پمبروک دانشگاه آکسفورد است، فعالیت حرفه‌ای خود را با برنده‌شدن در مسابقه‌ی روزنامه‌نگاری دانشجویی گاردین آغاز کرد و پس از همکاری با مجله‌ی کازموپولیتن و روزنامه‌ی ساندی تایمز، در سال ۱۹۹۷، به گاردین پیوست.

واینر پیش از رسیدن به مقام سردبیری کل، مسئولیت راه‌اندازی نسخه‌های دیجیتال گاردین در استرالیا و مدیریت بخش ایالات متحده‌ی این روزنامه در نیویورک را بر عهده داشت. از مکتوبات او می‌توان به همکاری‌اش با آلن ریکمن در نگارش و تدوین نمایشنامه‌ی «نام من ریچل کوری است»، بر اساس یادداشت‌های ریچل کوری، اشاره کرد.

درباره آلن ریکمن

آلن ریکمن (Alan Rickman) زاده‌ی ۲۱ فوریه‌ی ۱۹۴۶، ۱۴ ژانویه‌ی ۲۰۱۶ درگذشت. او بازیگر و کارگردان سرشناس بریتانیایی در حوزه‌ی تئاتر و سینما بود که به‌خاطر صدای بم، متمایز و لحن خاص گفتارش شهرت فراوانی داشت. این نویسنده که فارغ‌التحصیل آکادمی سلطنتی هنرهای دراماتیک (RADA) و عضو شرکت سلطنتی شکسپیر بود، فعالیت هنرپیشگی خود را بر روی صحنه‌ی تئاتر آغاز کرد و برای بازی در نمایش «روابط خطرناک» (Les Liaisons Dangereuses) نامزد جایزه‌ی تونی گردید.

شهرت جهانی سینمایی آلن ریکمن با بازی در نقش منفی هانس گروبر در فیلم «جان‌سخت» (Die Hard) رقم خورد. او بعدها با ایفای نقش ماندگار پروفسور سیوروس اسنیپ در هشت قسمتِ مجموعه‌ی هری پاتر به اوج محبوبیت رسید. ریکمن برای بازی در «رابین هود: شاهزاده‌ی دزدان» برنده‌ی جایزه‌ی بفتا شد و با ایفای نقش در فیلم تلویزیونی «راسپوتین» جایزه‌های گلدن گلوب و امی را از آن خود کرد.

آلن ریکمن علاوه‌بر بازیگری، آثار نمایشی و سینمایی متعددی مانند «میهمان زمستانی» و «یک جنجال کوچک» را کارگردانی کرد. او در حوزه‌ی نگارش نمایشنامه نیز در نوشتن مونودرام «نام من ریچل کوری است» با کترین ماینر همکاری داشت. آلن ریکمن در ۶۹سالگی بر اثر سرطان پانکراس در لندن درگذشت.

درباره ریچل کوری

ریچل کوری (Rachel Corrie) زاده‌ی ۱۰ آوریل ۱۹۷۹، در ۱۶ مارس ۲۰۰۳ کشته شد. او از اهالی اولمپیا در واشنگتن، دانشجویی آمریکایی و از اعضای جنبش اتحاد جهانی (ISM) به شمار می‌رفت که در جریان انتفاضه‌ی اقصی جهت فعالیت‌های مدنی راهی نوار غزه شد. این فعال صلح آمریکایی توسط سربازی اسرائیلی در نوار غزه کشته شد. او در مواجهه با بولدوزر زرهی کاترپیلار D9R ارتش اسرائیل که قصد ویران‌سازی منازل فلسطینی‌ها را داشت، به نشانه‌ی اعتراض سر راه دستگاه ایستاد و در پی برخورد با بولدوزر جان باخت. جلسات گوناگون دادگاه در اسرائیل راننده‌ی بولدوزر یا نیروهای ارتش اسرائیل را در این حادثه گناهکار اعلام نکرده است.

جوایز و افتخارات کتاب نام من ریچل کوری است و نویسنده

نام من ریچل کوری است برای اولین‌بار در سال ۲۰۰۵ در تئاتر رویال کورت در لندن به کارگردانی آلن ریکمن روی صحنه رفت و چندین جایزه‌ی تئاتر بریتانیا ازجمله جوایز انتخاب تماشاگران تئاتر (Theatregoers' Choice Awards) را برای بهترین کارگردانی، بهترین نمایشنامه‌ی جدید و بهترین اجرای تک‌نفره برای بازیگر زن، مگان دادز، از آن خود کرد.

آلن ریکمن برای بازی در «رابین هود: شاهزاده‌ی دزدان» برنده‌ی جایزه‌ی بفتا شد و با ایفای نقش در فیلم تلویزیونی «راسپوتین» جایزه‌های گلدن گلوب و امی را دریافت کرد.

نظر افراد یا مجله‌های مشهور درباره کتاب نام من ریچل کوری است

گاردین (The Guardian) دررابطه‌با این اثر نوشته است که تئاتر نمی‌تواند دنیا را تغییر دهد، اما می‌تواند ما را سرشار از دغدغه‌ و شور کند.

تایم اوت (Time Out): شخصیت این نمایشنامه بانمک، پرشور، آکنده از آرمان‌گرایی و بسیار هوشمند است. او در این دنیای بی‌رحم به‌عنوان قهرمانی واقعی و اصیل ظاهر می‌شود.

چه نسخه‌های دیگری از کتاب نام من ریچل کوری است منتشر شده است؟

کتاب اسم من ریچل کوری است: مونولوگ با ترجمه‌ی فرانک حیدریان توسط نشر کتاب کوله پشتی در سال ۱۳۹۴ منتشر شد.

بخشی از کتاب نام من ریچل کوری است

«(یک پیغام تلفنی می‌گذارد.)

سلام مامان، می‌شود اسم هر کسی را که فکر می‌کنی اگر توی دردسر بیفتم می‌تواند کمک کند، برایم ایمیل کنی؟ البته تصمیمی ندارم توی دردسر بیفتم. مثلاً دوستان و اقوامی که اهل تماس‌گرفتن با نماینده‌شان در کنگره باشند. همین‌طور دوستانی که ممکن است برای‌شان جالب باشد دربارهٔ سفرم بیش‌تر بدانند، یا حداقل بخواهند مطلع شوند که دارم می‌روم.

شماره‌ات را به روزنامهٔ اولمپین می‌دهم. لطفا مراقب حرف‌زدنت با آن‌ها باش. خوب است در استفاده از کلمهٔ «تروریسم» احتیاط کنی. و اگر از سیکل خشونت حرف می‌زنی، یا از عبارت «چشم در برابر چشم»، حواست باشد که درواقع داری تقابل اسرائیل‌ـ فلسطین را یک رویارویی برابر می‌دانی؛ درحالی‌که باید آن را تقابل مردمی غیرمسلح در مقابل چهارمین ارتش قدرتمند دنیا بدانی. خوب است دربارهٔ این‌ها پیش از صحبت‌کردن با خبرنگاران فکر کنی.

امشب بهت زنگ می‌زنم.»