کتاب دیگری (جلد چهارم)

کتاب دیگری (جلد چهارم) نوشته یوکیتو آیاتسوجی، اردویی دانش‌آموزی را به موقعیتی آکنده از تردید و هراس تبدیل می‌کند. دانش‌آموزان کلاس ۳ سال سوم برای رهایی از مصیبت‌هایی مرگبار به مجتمعی جنگلی می‌روند، اما احتمال حضور یک «نفر اضافه» آرامش جمع را تهدید می‌کند. میلاد بابانژاد و الهه مرادی مترجمان این رمان معمایی و ترسناک هستند و نشر پیدایش این کتاب را منتشر کرده است. کشمکش اصلی فقط پیداکردن منشأ خطر نیست؛ ترس از متهم‌کردن دیگران نیز به‌اندازه‌ی خود خطر اهمیت دارد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب دیگری (جلد چهارم)

کتاب دیگری (جلد چهارم) از یوکیتو آیاتسوجی، فضای مدرسه و روابط همکلاسی‌ها را به محیط بسته‌ی یک اقامتگاه جنگلی منتقل می‌کند. مجتمع یادبود ساکیتانی، ساختمانی قدیمی در پای کوه یومی‌یاما، محل برگزاری اردویی است که امید به نجات و بیم تکرار حادثه را هم‌زمان در خود دارد. دانش‌آموزان می‌کوشند رفتار معمول یک سفر گروهی را حفظ کنند؛ عکس یادگاری می‌گیرند، اتاق‌ها را تقسیم می‌کنند و دور میز شام می‌نشینند. راوی، ساکاکیبارا، پشت این رفتارهای عادی اضطرابی مشترک را تشخیص می‌دهد. روایت اول‌شخص سبب می‌شود شناخت خواننده نیز به مشاهده‌ها، خاطرات و حدس‌های او وابسته بماند. جزئیاتی مانند صدای جیرجیرک‌ها، پنجره‌های رو به جنگل و راهروهای کم‌نور صرفاً توصیف منظره نیستند؛ این جزئیات فاصله‌ی میان ظاهر آرام محیط و انتظار وقوع حادثه را محسوس می‌کنند. حضور بزرگ‌سالان نیز اطمینان کامل ایجاد نمی‌کند، زیرا آنان هم درباره‌ی تصمیم درست تردید دارند.
کتاب دیگری (جلد چهارم) علاوه‌بر معمای فراطبیعی، سازوکار اتهام‌زنی در جمعی ترسیده را بررسی می‌کند. همکلاسی‌ها برای توضیح مصیبت‌ها به رفتار یکدیگر رجوع می‌کنند و گاه حدس را جای مدرک می‌نشانند. موقعیت مِی میساکی در این میان اهمیت ویژه‌ای دارد؛ دختری که تجربه‌ی نادیده‌گرفته‌شدن، رابطه‌اش با دیگران را تحت‌تأثیر قرار داده است. واکنش‌های متفاوت او، ساکاکیبارا، موچیزوکی و تشیگاوارا نشان می‌دهد دوستی و همدلی چگونه زیر فشار ترس آزموده می‌شوند. نویسنده تعلیق را از کنارهم‌گذاشتن گفت‌وگوهای روزمره، مکث‌های ناراحت‌کننده و اطلاعات ناقص ساخته است. خاطره‌ها و مدارک نیز جایگاهی مطمئن ندارند و همین مسئله تشخیص واقعیت را دشوارتر می‌کند. مضمون جایگزین‌بودن، احساس تعلق و فاصله‌ی میان حضورداشتن و پذیرفته‌شدن، وجه عاطفی ماجرا را گسترش می‌دهد. خواننده در چنین فضایی نه‌فقط منشأ تهدید، بلکه اعتبار برداشت شخصیت‌ها و پیامد تصمیم‌های آنان را نیز دنبال می‌کند.

خلاصه داستان دیگری (جلد چهارم)

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
کتاب دیگری (جلد چهارم) سفر ۱۴ دانش‌آموز و خانم میکامی به مجتمع ساکیتانی را دنبال می‌کند. گروه امیدوار است برنامه‌ی زیارت معبد کوهستان به پایان مصیبت‌های کلاس کمک کند. ساکاکیبارا و دوستانش، درعین‌حال، نواری قدیمی در اختیار دارند که ممکن است سرنخی درباره‌ی اتفاقات کلاس باشد. آنان نمی‌دانند بازگوکردن محتوای نوار به نجات جمع کمک می‌کند یا بدگمانی خطرناکی به‌وجود می‌آورد. تنش هنگام شام بالا می‌گیرد و بعضی همکلاسی‌ها مِی و ساکاکیبارا را مسئول حوادث می‌دانند. باران، اختلال ارتباط تلفنی و وضعیت اضطراری یکی از دانش‌آموزان، نگرانی‌ها را بیشتر می‌کند. مِی نیز تصمیم می‌گیرد درباره‌ی بخشی از گذشته‌ی شخصی خود با ساکاکیبارا حرف بزند.

چرا باید کتاب دیگری (جلد چهارم) را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب دیگری (جلد چهارم) را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• تعلیق از تلاقی یک معمای فراطبیعی و بدگمانی میان همکلاسی‌ها شکل می‌گیرد.
• روایت، مرز میان احساس گناه و مسئولیت اثبات‌شده را به پرسش می‌کشد.
• شخصیت مِی امکان تأمل درباره‌ی طردشدن، تعلق و جایگزین‌بودن را فراهم می‌کند.
• جزئیات محیط اقامتگاه، نقش انزوا را در تشدید ترس نشان می‌دهند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب دیگری (جلد چهارم) به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های معمایی و وحشت فراطبیعی.
• خوانندگان پیگیر جلدهای پیشین مجموعه که سرنوشت روابط شخصیت‌ها را دنبال می‌کنند.
• علاقه‌مندان به داستان‌هایی درباره‌ی فشار جمع، طردشدن و انتخاب اخلاقی در موقعیت خطر.

بخشی از کتاب دیگری (جلد چهارم)

«باهم، سوار اتوبوس عمومی شدیم و به پای کوهستان یومی‌یاما در حاشیهٔ شمالی شهر رفتیم. در آخرین جایی که می‌توانستیم پیاده شدیم و بعد پای پیاده بیست دقیقه‌ای را طی کردیم. در این بین، بیشتر از نیمی از دانش‌آموزان کم و بیش همین‌گونه رفتار کرده بودند...
با آرامشی ظاهری.
مطمئن بودم بقیه هم متوجه این موضوع هستند.
در واقع، می‌دانستم که تک‌تک ما در درون‌مان اضطراب و ترس عمیقی را تجربه می‌کردیم. همه احساس همدیگر را درک می‌کردند اما این احساسی بود که نمی‌توانست بروز بیرونی داشته باشد.
احساسی که صحبت کردن ازش بیهوده بود. اگر احساس درونی‌ات را با صدای بلند می‌گفتی، ممکن بود این ترس و اضطراب تبدیل به واقعیتی غیر قابل کتمان شود. ظاهراً همه چنین ذهنیتی داشتیم... با خودم فکر کردم: احتمالاً چنین ذهنیتی در چنین شرایطی خیلی هم بی‌راه نباشد. تازه...
با وجود همهٔ اینها، همه احتمالاً آگاه بودند که این آرامش ظاهری در حقیقت آرامش قبل از توفان است. امکان نداشت این آرامش باقی بماند.
۲
مجتمع یادبود ساکیتانی در جنگل و در پایهٔ کوه بنا شده بود. ساختمانی با معماری غربی و کلاسیک، درست برعکس آن چیزی که قبل از رسیدن‌مان در ذهنم پرورانده بودم.
آقای اسمش را نمی‌دانم ساکیتانی یکی از دانش‌آموزان سابق یومی شمالی بوده که بعدها تبدیل به آدم مشهوری می‌شود. او ابتدا این مکان را به عنوان بخشی از شرکتش می‌سازد و بعدها، یعنی چند دهه بعد آن را به مدرسه اهدا می‌کند. همین شد که نام این مکان را به اسم او گذاشتند و حالا به نام مجتمع یادبود ساکیتانی شناخته می‌شود.»