کتاب شهر غایب

کتاب شهر غایب (The Absent City)، نوشته‌ ریکاردو پیگلیا و ترجمه فاطمه نظیری، رمانی است که در آن شهر، حافظه، روایت و قدرت به‌ هم گره می‌خورند و انتشارات زندگی روزانه در سال ۱۴۰۳ آن را منتشر کرده است. ماجرا در بوئنوس آیرس پرتنش می‌گذرد؛ جایی که یک خبرنگار در پی کشف رازهایی است که به ماشینِ روایت‌ساز، تاریخِ دست‌کاری‌شده و زندگی آدم‌های حذف‌شده مربوط می‌شوند. کتاب شهر غایب فراتر از یک معمای شهری، به این پرسش می‌پردازد که چه کسی واقعیت را روایت می‌کند و داستان‌ها چگونه می‌توانند در برابر فراموشی دوام بیاورند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب شهر غایب

کتاب شهر غایب، نوشته‌ی ریکاردو پیگلیا، رمانی است که هم‌زمان چند مسیر را دنبال می‌کند: معمایی شهری، جست‌وجویی فکری، داستانی درباره‌ی حافظه و روایتی از جامعه‌ای که زیر فشار نظارت و کنترل زندگی می‌کند. جونیور در مرکز ماجرا قرار دارد؛ خبرنگاری که می‌خواهد در میان خبرها، شایعه‌ها و نشانه‌های پراکنده به حقیقتی پنهان برسد، اما آنچه او دنبال می‌کند فقط یک پرونده یا اتفاقی مشخص نیست. شهر در این رمان به شبکه‌ای از صداها، روایت‌ها و ردپاهای گم‌شده تبدیل می‌شود. پیگلیا فضایی ساخته است که در آن مرز میان واقعیت، خاطره، گزارش، خیال و بازنویسی مدام تغییر می‌کند.

کتاب شهر غایب در کنار جست‌وجوی جونیور، ایده‌ی ماشینی را مطرح می‌کند که داستان می‌سازد و به‌نوعی حافظه را زنده نگه می‌دارد. همین ایده رمان را به پرسش‌هایی مهم درباره‌ی زبان، تاریخ، فقدان و قدرت پیوند می‌دهد. در لایه‌ای دیگر، حضور شخصیت النا و پیوند او با ماسدونیو فرناندز به اثر حال‌وهوایی اندوه‌بار و تأمل‌برانگیز می‌دهد؛ گویی روایت‌کردن راهی برای مقاومت در برابر حذف و مرگ است. ریکاردو پیگلیا از ارجاع‌های ادبی و تاریخی نیز بهره می‌گیرد و به سنت ادبی آرژانتین، سانسور، روایت رسمی دولت و امکان ایستادگی از راه داستان‌گویی نزدیک می‌شود. این رمان در عین برخورداری از فضای پلیسی و پرتعلیق، تصویری چندلایه از شهری ارائه می‌دهد که هر گوشه‌ی آن با روایتی تازه و رازهایی پنهان پیوند خورده است.

خلاصه داستان شهر غایب

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

جونیور، خبرنگاری در بوئنوس آیرس، درگیر مجموعه‌ای از خبرها و تماس‌های مرموز می‌شود که او را به ماشین ماسدونیو می‌رساند؛ ماشینی که ظاهراً داستان تولید می‌کند و به هسته‌ی پنهان شهر وصل است. او در مسیر جست‌وجو با آدم‌هایی روبه‌رو می‌شود که هرکدام بخشی از حقیقت را در اختیار دارند و درعین‌حال خودشان در هاله‌ای از ابهام زندگی می‌کنند. کتاب شهر غایب از خلال این جست‌وجو، رابطه‌ی میان حافظه و قدرت را بررسی می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه روایت‌ها می‌توانند هم ابزار کنترل باشند هم راهی برای حفظ آنچه قرار است از تاریخ پاک شود.

چرا باید کتاب شهر غایب را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب شهر غایب را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این رمانْ معمایی شهری را به بحث درباره‌ی حافظه، تاریخ و زبان پیوند می‌دهد.
• خواننده با جهانی روبه‌رو می‌شود که در آن خبر، شایعه و داستان مرز روشنی ندارند.
• کتاب نشان می‌دهد که چگونه روایت‌ها می‌توانند آنچه را در معرض حذف و فراموشی است، حفظ کنند.
• بوئنوس آیرس در رمان تنها محل وقوع ماجرا نیست و در شکل‌گیری فضای داستان و معنای آن نقش دارد.
• ارجاع‌های ادبی و تاریخی لایه‌های بیشتری به اثر اضافه می‌کنند.
• این کتاب برای کسانی مناسب است که به رمان‌های معماییِ تأمل‌برانگیز و شخصیت‌محور علاقه دارند.

خواندن کتاب شهر غایب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب شهر غایب به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌هایی که معما را با پرسش‌های تاریخی و سیاسی ترکیب می‌کنند.
• خوانندگانی که به داستان‌های شهری با فضاهای پرابهام علاقه دارند.
• کسانی که می‌خواهند درباره‌ی نسبت حافظه، روایت و قدرت بیشتر بدانند.
• مخاطبانی که از رمان‌های پرارجاع و چندلایه لذت می‌برند.
• علاقه‌مندان به ادبیات آمریکای لاتین و آثاری که با سنت ادبی این منطقه ارتباط دارند.

درباره ریکاردو پیگلیا

ریکاردو امیلیو پیگلیا رنزی، نویسنده‌ی آرژانتینی، در ۲۴ نوامبر ۱۹۴۱ در آدروگو به دنیا آمد و در ۶ ژانویه‌ی ۲۰۱۷ در بوئنوس آیرس درگذشت. پس از سقوط حکومت پرون در سال ۱۹۵۵، خانواده‌ی او به مار دل پلاتا نقل‌مکان کردند. پیگلیا در دانشگاه ملی لاپلاتا تاریخ خواند و تا سال ۱۹۶۵ در این شهر زندگی کرد. پس از آن، حدود یک دهه در یکی از مؤسسه‌های انتشاراتی بوئنوس آیرس فعالیت کرد و مدیریت مجموعه‌ی پلیسی سری سیاه را بر عهده گرفت؛ مجموعه‌ای که آثار نویسندگانی مانند دشیل همت، ریموند چندلر، دیوید گودیس و هوراس مک‌کوی را منتشر می‌کرد.

پیگلیا از ۱۸سالگی به خواندن آثار ویلیام فاکنر پرداخت و فاکنر را یکی از نویسندگانی می‌دانست که بیشترین تأثیر را بر او گذاشته‌اند. از دیگر منابع الهام او می‌توان به فرانتس کافکا، روبرت موزیل و چهره‌های مهم ادبیات آرژانتین اشاره کرد. او بعدها گفت دو جریان ادبی بیش از همه بر نگاهش تأثیر گذاشته‌اند؛ ادبیاتی که بر زبان شفاهی تکیه دارد، مانند آثار ژوائو گیمارائس روزا و خوان رولفو و ادبیات آوانگارد، مانند آثار جیمز جویس و مانوئل پوییگ.

پیگلیا سال‌ها در ایالات متحده زندگی کرد و در دانشگاه‌های پرینستون و هاروارد به تدریس پرداخت و حدود ۱۵ سال استاد هاروارد بود. او در دسامبر ۲۰۱۱ به آرژانتین بازگشت.

پیگلیا در سینما نیز فعالیت داشت و در نوشتن چند فیلمنامه‌ مشارکت کرد.