کتاب خودکشی پس از مرگ

کتاب خودکشی پس از مرگ، مجموعه‌داستان کوتاهی نوشته یوسف یزدانی است که با روایت‌هایی تیره، ناآرام و گاه هذیانی، به سراغ تنهایی، مرگ، عشق، فروپاشی ذهن و نسبت آدم‌ها با خشونت و خاطره می‌رود. داستان‌ها از موقعیت‌های آشنا شروع می‌شوند، اما خیلی زود به فضاهایی لغزنده و پیش‌بینی‌ناپذیر می‌رسند؛ جایی که مرز واقعیت، کابوس و خیال مدام جابه‌جا می‌شود. انتشارات گیوا این مجموعه را منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب خودکشی پس از مرگ

کتاب خودکشی پس از مرگ نوشته‌ی یوسف یزدانی مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه است که در آن شخصیت‌ها اغلب در موقعیت‌هایی گرفتارند که هم بیرونی‌ است و هم درونی؛ از بیابان و دخمه و خیابان و دادگاه گرفته تا اتاقی بسته، نیمکتی خالی یا کنار دریاچه. جهان این داستان‌ها آرام و روزمره نیست. هر روایت با نشانه‌هایی از اضطراب، فرسودگی، انزوا، میل به گریز و درگیری با گذشته شکل می‌گیرد و بعد به‌تدریج لایه‌های تیره‌تر خود را نشان می‌دهد. در این فضا، مرگ فقط یک رخداد نیست، بلکه حضوری مداوم است که در زبان، تصویرها و رفتار شخصیت‌ها جریان دارد.

کتاب از چند داستان با فضاها و صداهای متفاوت تشکیل شده است. در بعضی از داستان‌ها راوی با ذهنی آشفته و نگاهی شکاک پیش می‌رود و در بعضی دیگر، زاویه‌ی دید در بخش‌هایی از روایت تغییر می‌کند؛ مثل تندیسی که ایستاده و جهان را از زاویه‌ی دید محدود خود تماشا می‌کند. همین جابه‌جایی زاویه‌ی دید باعث شده هر داستان حال‌وهوای مستقل خود را داشته باشد، اما در عین‌ حال همه در یک اقلیم مشترک تنفس کنند.

کتاب خودکشی پس از مرگ بیشتر بر وضعیت روانی و فشار درونی شخصیت‌ها تمرکز کرده است. عشق در این مجموعه اغلب با ترس، سوءتفاهم، فقدان یا ویرانی همراه می‌شود و روابط انسانی به‌ جای آنکه پناه باشند، گاهی به میدان تهدید و فرسایش بدل می‌شوند. زبان یوسف یزدانی تصویری و پرتنش است و از همان سطرهای اول، بو، صدا، خون، دود، سکوت و اشیای فرسوده را وارد داستان‌هایش می‌کند. نتیجه، مجموعه‌ای است که در آن واقعیت مدام ترک برمی‌دارد و از دل همان ترک‌ها، کابوس، طنز تلخ و حس بی‌پناهی بیرون می‌زند.

خلاصه داستان خودکشی پس از مرگ

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

کتاب خودکشی پس از مرگ چند روایت جدا از هم را در کنار هم می‌گذارد؛ روایت آدم‌هایی که هر کدام به‌ شکلی با تنهایی، فروپاشی، عشق نافرجام، هراس و میل به نابودی درگیرند. در یک داستان، گفت‌وگویی شبانه با شماره‌ای ناشناس گذشته‌ای عاطفی و زخمی قدیمی را زنده می‌کند. در داستانی دیگر، راوی در برابر موقعیتی هولناک میان عشق، ترس و مسئولیت گیر می‌افتد. جایی دیگر، یک مجسمه از زندگی ایستاده و بی‌حرکت خود حرف می‌زند و مرگ را تنها راه رهایی می‌بیند. 

این مجموعه، جهان‌هایی به‌ظاهر جدا را با حس مشترک بی‌قراری و زوال به هم پیوند می‌دهد.

چرا باید کتاب خودکشی پس از مرگ را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب خودکشی پس از مرگ را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب چند شکل متفاوت از تنهایی، اضطراب و فروپاشی روانی را در قالب داستان‌های کوتاه در کنار هم می‌گذارد.
• خواننده با مجموعه‌ای از زاویه‌ی دیدهای متنوع روبه‌رو می‌شود؛ از راوی‌های ناپایدار تا نگاهی که از دل یک تندیس شکل می‌گیرد.
• داستان‌ها نشان می‌دهند عشق، خاطره و خشونت چگونه می‌توانند در ذهن شخصیت‌ها به هم گره بخورند.
• فضاسازی پررنگ کتاب برای کسانی جالب است که به روایت‌های تیره، وهم‌آلود و پرتصویر علاقه دارند.
• این مجموعه امکان مقایسه‌ی چند موقعیت انسانی متفاوت را فراهم می‌کند، بی‌آنکه همه‌ی داستان‌ها به یک الگوی ثابت محدود شوند.

خواندن کتاب خودکشی پس از مرگ را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب خودکشی پس از مرگ به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به مجموعه‌داستان‌هایی که فضای تیره، ناآرام و گاه کابوس‌وار دارند.
• خوانندگانی که به داستان‌های شخصیت‌محور با تمرکز بر ذهن آشفته و تجربه‌ی انزوا علاقه دارند.
• کسانی که دوست دارند روایت‌هایی با زاویه‌ی دیدهای نامعمول و موقعیت‌های پیش‌بینی‌ناپذیر بخوانند.
• مخاطبانی که در داستان به‌ دنبال پیوند میان عشق، مرگ، خاطره و خشونت هستند.
• علاقه‌مندان به داستان کوتاه فارسی که از فضاهای تلخ و تصویرهای ماندگار استقبال می‌کنند.

بخشی از کتاب خودکشی پس از مرگ

«تلفن همراهم زنگ می‌خورد، تک‌زنگ. جدی نمی‌گیرم، اما دست‌بردار نیست. شماره ناشناس است. برای اطمینان، دفترچهٔ تلفن را هم به دقت ورق می‌زنم. نه! شماره مربوط به هیچ یک از کسانم نیست. وقتی یکی سعی می‌کند خودش را فراموش یا خاموش کند، انتظار سراغ گرفتن از طرف کسی را ندارد؛ شاید هم دارد و من کتمان می‌کنم، از خودم، از دوستان و دیگران. اما اگر قصد سراغ گرفتن دارد، چرا تک‌زنگ؟ توی شبکه‌های اجتماعی دنبال نشانی از صاحب شماره تلفن می‌گردم، ولی در هیچ یک پیداش نمی‌کنم. صفحهٔ ارسال پیام را باز می‌کنم و می‌نویسم: "شما؟"

زیاد منتظر جواب نمی‌مانم. "ببخشید آقا! می‌خواستم به داداشم زنگ بزنم، اشتباهی شمارهٔ شما رو گرفتم."

اشتباهی!؟ آیا این زنگِ نابه‌هنگام اشتباهی بود؟ آن هم ساعت یک و نیم شب؟ شاید مزاحم بی‌خوابی باشد که خواسته وقتش را با این کار پر کند و خودش را سرگرم! مشغول تجزیه و تحلیل بودم که دومین پیامش آمد. "البته ببخشید که جسارتاً آقا خطاب کردم! شایدم خانومید و من... شرمنده!"»