کتاب بانو، مینا و دیگران

کتاب بانو، مینا و دیگران (همه داستان‌های ناهید طباطبایی) نوشته ناهید طباطبایی و مجموعه‌ای از داستان‌هایی است که زندگی زنان، خانه، خاطره، تنهایی و فرسودگی رابطه‌ها را در موقعیت‌های گوناگون نشان می‌دهد. در این اثر، خانه فقط یک مکان نیست و به صحنه‌ای برای آشکارشدن حسرت‌ها، سکوت‌ها و کشمکش‌های پنهان تبدیل می‌شود. این مجموعه داستان کوتاه را نشر چشمه منتشر کرده است. در میان داستان‌های این مجموعه، گذشته گاهی مثل یک شخصیت زنده وارد زمان حال می‌شود و این ویژگی به بسیاری از داستان‌ها حال‌وهوایی خاص می‌دهد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب بانو، مینا و دیگران اثر ناهید طباطبایی

کتاب بانو، مینا و دیگران (همه داستان‌های ناهید طباطبایی) نوشته‌ی ناهید طباطبایی مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه اوست که موضوع بسیاری از آن‌ها تجربه‌های زنانه، حافظه، فرسایش زندگی مشترک، تنهایی و نسبت پیچیده‌ی آدم‌ها با گذشته است. فضای این مجموعه داستان کوتاه اغلب در خانه، اتاق، حیاط، پشت پنجره و محیط‌های بسته می‌گذرد؛ مکان‌هایی که در ظاهر آرامند، اما درونشان می‌تواند پر از تنش، حسرت، خشم فروخورده و گفت‌وگوهای ناتمام باشد. شخصیت‌های این مجموعه داستان معمولاً درگیر چیزی ازدست‌رفته‌اند؛ جوانی، عشق، فرزند، امکان انتخاب یا حتی تصویری که زمانی از خود داشته‌اند. پیوند میان زندگی روزمره و زخم‌های پنهان، به داستان‌ها حالتی می‌دهد که هم ملموس است و هم ناآرام.

مجموعه داستان کوتاه بانو، مینا و دیگران دامنه‌ای متنوع از موقعیت‌ها را در بر گرفته است؛ از بختک و بانو و جوانی او تا گمشدگی، زندان کوچک، موسم گل، وضع جوراب‌ها و مسابقه. بعضی داستان‌ها بر مرز خیال و واقعیت حرکت می‌کنند و گذشته را نه‌فقط به‌شکل خاطره بلکه به‌صورت حضوری زنده وارد زمان حال می‌کنند. بعضی دیگر از دل جزئیات ساده‌ی زندگی مثل لباس، پنجره، جوراب، عکس یا یک وسیله‌ی روزمره به لایه‌های عمیق‌تری از رنج و یادآوری می‌رسند.

ناهید طباطبایی در مجموعه داستان بانو، مینا و دیگران بیشتر به لحظه‌هایی پرداخته است که شخصیت‌ها ناگهان با خودِ فراموش‌شده، خشم انباشته یا حقیقتی قدیمی روبه‌رو می‌شوند. نتیجه کتابی است که بیش از تکیه بر حادثه، بر وضعیت روحی آدم‌ها و تغییرات آرام اما تعیین‌کننده‌ی آن‌ها و تأثیر زمان بر رابطه‌ها تمرکز کرده است.

خلاصه کتاب بانو، مینا و دیگران

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از برخی داستان‌ها را فاش می‌کند!
داستان‌های کوتاه حاضر گوشه‌ای از زندگی شخصیت‌هایی تنها، خسته یا درگیر گذشته را نشان می‌دهند. در داستان «بانو و جوانی خویش» زنی سالخورده با لباس‌ها و خاطرات جوانی‌اش به گذشته برمی‌گردد و سکوت سال‌های طولانی را به‌شکلی تلخ می‌شکند. در داستان «بختک» کابوس، خاطره و فاجعه در هم می‌آمیزند. در داستان «گمشده» زنی میان تصویر جوانی و اکنونِ فرسوده‌ی خودش سرگردان است. در داستان «مسابقه» رابطه‌ی ساده‌ی یک کارمند و مرد خدمتکار به مسیری پیش‌بینی‌ناپذیر می‌رسد. موضوع مشترک این داستان‌ها تنهایی، حسرت، حافظه و شکاف میان آن چیزی است که زندگی بوده است و می‌توانسته باشد.

چرا باید کتاب بانو، مینا و دیگران را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب بانو، مینا و دیگران را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب تصویری از تنهایی، فرسودگی رابطه‌ها و بازگشت مداوم گذشته به زندگی شخصیت‌ها ارائه می‌دهد.
• داستان‌ها نشان می‌دهند که خانه و اشیای روزمره چگونه می‌توانند حامل خاطره، خشم و حسرت باشند.
• خواندن این کتاب برای شناخت شیوه‌های مختلف پرداختن به شخصیت‌های زن و جهان درونی آن‌ها سودمند است.
• تنوع داستان‌ها باعث می‌شود با موقعیت‌ها و لحن‌های متفاوتی روبه‌رو شویم.

خواندن کتاب بانو، مینا و دیگران را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب بانو، مینا و دیگران به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به داستان‌های کوتاه فارسی که بر زندگی روزمره و لایه‌های پنهان آن تمرکز دارند.
• خوانندگانی که به شخصیت‌های زن و مسئله‌های مربوط به خانه، خاطره و تنهایی علاقه دارند.
• مخاطبانی که می‌خواهند در داستان، بیش از حادثه، با وضعیت روحی و کشمکش درونی شخصیت‌ها روبه‌رو شوند.
• دانشجویان و پژوهشگرانی که پیگیر نمونه‌هایی از داستان کوتاه معاصر فارسی با تمرکز بر تجربه‌ی زیسته‌ی زنان هستند.

درباره ناهید طباطبایی

ناهید طباطبایی، نویسنده و مترجم مطرح ایرانی، در سال ۱۳۳۷ در تهران به دنیا آمد و پس از گذراندن دوران کودکی و نوجوانی خود در جنوب ایران، در رشته‌ی ادبیات دراماتیک و نمایشنامه‌نویسی از مجتمع دانشگاهی هنر فارغ‌التحصیل شد. او که از دوران نوجوانی به دنیای نوشتن قدم گذاشته بود، نخستین‌بار داستان «گمشده» را در مجله‌ی سخن به چاپ رساند. او اغلب با نگاهی طنزگونه به زندگی، دنیای زنان را روایت می‌کند.

آثار این داستان‌نویس با استقبال هنری گسترده‌ای روبه‌رو شده است؛ به طوری که رمان «چهل‌سالگی» به قلم او توسط مصطفی رستگارپور به فیلم‌نامه تبدیل شد و فیلم سینمایی آن را علیرضا رئیسیان کارگردانی کرد. همچنین داستان «همایون» از مجموعه داستان «جامه‌دران» با همکاری مشترک خودش و حمیدرضا قطبی به فیلم‌نامه‌ی فیلم سینمایی «جامه‌دران» (ساخته‌ی سال ۱۳۹۳) بدل گشت. این اقتباس دیپلم افتخار بهترین فیلم‌نامه اقتباسی را در بخش نگاه نو در سی‌وسومین دوره از جشنواره‌ی فیلم فجر برای او به ارمغان آورد.

ناهید طباطبایی علاوه‌بر نویسندگی به ترجمه‌ی آثاری از زبان‌های انگلیسی و فرانسه (مانند داستان‌هایی از نویسندگان زن انگلستان) پرداخته، مدتی داستان‌های یادداشت‌گونه‌ای را تحت‌عنوان «از خودم تا همه» در روزنامه‌ی اعتماد منتشر کرده و با مجله‌های معتبری چون بخارا، سمرقند، عصر پنجشنبه، نشان و زنان همکاری مستمر داشته است. از دیگر نکات مهم در کارنامه‌ی حرفه‌ای او می‌توان به مدیریت انتشارات «دید» (با تمرکز بر چاپ کتاب‌های هنری)، انتخاب به‌عنوان دبیر ششمین دوره از جایزه‌ی ادبی «هفت‌اقلیم» و همچنین ترجمه‌شدن داستان‌هایش به زبان‌های مختلفی ازجمله ایتالیایی، آلمانی، دانمارکی، انگلیسی، ترکی، عربی و بلغاری اشاره کرد که سبب شد بارها جهت شرکت در کنفرانس‌های بین‌المللی به کشورهای اروپایی دعوت شود.

این نویسنده‌ی پرکار در طول حیات ادبی خود آثار متعددی را تألیف کرده است. کتاب‌های «بانو و جوانی خویش» (نخستین مجموعه داستان او در سال ۱۳۷۱)، «حضور آبی مینا»، «جامه‌دران»، «خنکای سپیده‌دم سفر»، «آبی و صورتی»، مجموعه داستان «برف و نرگس»، «ستاره‌ی سینما»، «رکسانا نیستم، اگر…» و «سور شبانه» از آن جمله‌اند. همه‌ی داستان‌های ناهید طباطبایی در کتاب «بانو، مینا و دیگران» گرد آمده و توسط نشر چشمه منتشر شده است.

جوایز و افتخارات نویسنده

ناهید طباطبایی (و حمیدرضا قطبی) در سال ۱۳۹۵ تندیس بهترین فیلم‌نامه‌ی اقتباسی را برای نگارش «جامه‌دران» (۱۳۹۴) دریافت کرد.

بخشی از کتاب بانو، مینا و دیگران

«ترانه زانوهایش را جمع کرده بود توی شکمش و پتو را محکم پیچیده بود به خودش، بالش را گذاشته بود روی سرش و دوتا انگشتش را کرده بود توی گوش‌هاش. حتی چشم‌هایش را هم محکم بسته بود. اما سروصدا آن‌قدر زیاد بود که از زیر هزارتا پتو و هزارتا بالش هم می‌خزید و می‌رفت توی کله‌اش و نمی‌گذاشت بخوابد. سعی کرد گوش نکند، سعی کرد به یک چیز دیگر فکر کند تا بلکه خوابش ببرد، نشد. صدای بلندگوها و سروصدای بچه‌ها آن‌قدر زیاد بود که تمام تنش را اشغال کرده بود، انگار توی دل و روده‌اش می‌پیچید و راه می‌افتاد توی پاهاش. ساعت دوازده که شده بود با ایرج آمده بود توی این اتاق که بخوابند و صبح ساعت چهار به طرف تهران راه بیفتند. ایرج فوری خوابش برده بود. اما ترانه یکی دو ساعت بود که هی وول می‌خورد و زیرلب غر می‌زد. ایرج می‌گفت اگر دیرتر راه بیفتند توی راه‌بندان می‌مانند و هیچ‌کدام‌شان حوصله نداشتند. آخرین‌باری که آمده بودند شمال ده ساعت توی راه مانده بودند و حسابی کلافه شده بودند. آن‌هایی که بیرون داشتند می‌رقصیدند و جیغ می‌زدند قرار بود دو روز بعد حرکت کنند. ترانه یک لحظه گوشش را تیز کرد و به نظرش رسید که صدای پسرش را می‌شنود. اما بعد فکر کرد اشتباه می‌کند. پسرش رقص را دوست داشت، اما بعید بود جیغ‌وویغ کند.»