کتاب کینو - آگورا؛ زندگی مولف

کتاب کینو - آگورا؛ زندگی مولف نوشته‌ی سارا کوزلوف با ترجمه‌ی روبرت صافاریان را نشر لگا منتشر کرده است. این کتاب به جایگاه مؤلف در سینما، نسبت نیت فیلمساز و معنای فیلم و تاریخ بحث‌های نظری پیرامون «مرگ مؤلف» می‌پردازد و از دل نمونه‌های مشخص، از ویلیام وایلر تا دوروتی دِوِنپُرت و والتر لانگ، بحث خود را پیش می‌برد. نویسنده با رجوع به متون کلاسیک نقد ادبی و نظریه‌ی فیلم، و همچنین تحلیل موردی فیلم‌هایی مثل کیمونوی سرخ، نشان می‌دهد که چگونه زندگی و عاملیت فیلمساز در فهم فیلم‌ها نقش دارد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب کینو - آگورا؛ زندگی مولف

کتاب کینو - آگورا؛ زندگی مولف بخشی از مجموعه‌ی کینو _ آگورا است که زیرنظر کریستین کیتلی در نشر کابوز شکل گرفته و نشر لگا نسخه‌ی فارسی آن را منتشر کرده است. سارا کوزلوف در این کتاب از دل یک تجربه‌ی آرشیوی در کتابخانه‌ی مارگارت هریک آغاز می‌کند؛ جایی که نامه‌ی ویلیام وایلر درباره‌ی فیلم کَری او را به بازاندیشی در نظریه‌هایی وامی‌دارد که نقش مؤلف را در سینما کم‌رنگ یا حذف کرده‌اند. کتاب کینو - آگورا؛ زندگی مولف در ادامه، تاریخچه‌ی بحث مؤلف را از نقد نو و مقاله‌ی «مغالطه‌ی نیت‌مندی» تا «مرگ مؤلف» رولان بارت و «مؤلف چیست؟» میشل فوکو مرور کرده است و نشان می‌دهد چگونه این جریان‌ها در نظریه‌ی فیلم جذب شده‌اند. کتاب کینو - آگورا؛ زندگی مولف سپس به سراغ نظریه‌پردازان و مورخان سینما می‌رود؛ از پیتر وُلِن و مفهوم «مؤلف _ کارکرد» تا بُردول و تامسون و کاریگان و وایت، و نشان می‌دهد چگونه در کتاب‌های درسی و مجموعه‌مقالات مرجع، مؤلف واقعی به حاشیه رانده شده است. کوزلوف در بخش مفصل دیگری، با تحلیل موردی فیلم صامت کیمونوی سرخ و بازسازی زنجیره‌ی مؤلفان و همکاران آن، از دوروتی دِوِنپُرت و آدلا راجرز سنت جانز تا دوروتی آرزنر و والتر لانگ، نشان می‌دهد که دانش زندگی‌نامه‌ای و آگاهی از شرایط تولید چگونه فهم ما از فیلم و پیام اخلاقی آن را دگرگون می‌کند. کتاب کینو - آگورا؛ زندگی مولف در سراسر متن، میان بحث نظری، تاریخ‌نگاری و خوانش دقیق صحنه‌ها و نماها در رفت‌وآمد است و از خلال مثال‌های جزئی، بحثی کلی درباره‌ی عاملیت فیلمساز و نسبت او با ایدئولوژی، صنعت و مخاطب طرح کرده است.

خلاصه کتاب کینو - آگورا؛ زندگی مولف

کتاب کینو - آگورا؛ زندگی مولف از یک پرسش مرکزی حرکت می‌کند: آیا فیلمسازان بر معنای آثارشان کنترل آگاهانه دارند یا فقط «تخته‌پاره‌هایی» بر امواج ایدئولوژی و صنعت‌اند؟ سارا کوزلوف ابتدا تاریخ نظریه‌ی مؤلف را از نقد نو، بارت و فوکو تا مؤلف‌گرایی ساختارگرا و مفهوم «مؤلف _ کارکرد» مرور می‌کند و نشان می‌دهد چگونه این رویکردها در مطالعات سینمایی جا افتاده‌اند. سپس با رجوع به گفته‌ها و تصمیم‌های دقیق فیلمسازانی مثل سیدنی لومت، ریدلی اسکات و مارتین اسکورسیزی، و نیز با تحلیل جزئی فیلم کیمونوی سرخ و بازسازی شبکه‌ی مؤلفان آن، استدلال می‌کند که نیت‌مندی و عاملیت خلاق فیلمساز واقعیتی حذف‌ناپذیر است. کتاب در نهایت پیشنهاد می‌کند که دانش زندگی‌نامه‌ای و توجه به شرایط تولید، نه‌تنها تفسیر را محدود نمی‌کند، بلکه افق فهم فیلم‌ها را گسترش می‌دهد.

چرا باید کتاب کینو - آگورا؛ زندگی مولف را بخوانیم؟

خواندن کینو - آگورا؛ زندگی مولف امکان می‌دهد بحث‌های انتزاعی درباره‌ی «مرگ مؤلف» و «مغالطه‌ی نیت‌مندی» در پیوند با مثال‌های عینی فیلم و تاریخ تولیدشان دیده شود. این کتاب نشان می‌دهد چگونه نامه‌ها، مصاحبه‌ها و زندگی‌نامه‌ی فیلمسازان می‌توانند خوانش صحنه‌ها، میزانسن و ساختار روایی را دگرگون کنند و درک تازه‌ای از رابطه‌ی میان نظریه، تاریخ و عمل فیلمسازی بسازند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

مطالعه‌ی کینو - آگورا؛ زندگی مولف به دانشجویان و پژوهشگران سینما، علاقه‌مندان نظریه‌ی فیلم، مترجمان و منتقدان، و همچنین کسانی پیشنهاد می‌شود که درگیر بحث نیت مؤلف، تفسیر متن و نسبت زندگی‌نامه و اثر هنری هستند و می‌خواهند این مباحث را در پیوند با نمونه‌های مشخص سینمایی دنبال کنند.

بخشی از کتاب کینو - آگورا؛ زندگی مولف

«در کتابخانهٔ مارگارت هِریک بود که به این نتیجه رسیدم که باید خود را از شرّ همهٔ نظریه‌هایی که در مدرسه آموخته بودم و تا اندازهٔ زیادی هنوز بر مطالعات سینمایی مسلّط بودند، خلاص کنم. در دستم نامه‌ای بود که کارگردان ویلیام وایلر در اوت ۱۹۵۲ به دان هارتمن، تهیه‌کنندهٔ پارامونت، نوشته بود. بخشی از نامه بحثی بود دربارهٔ فیلم کَری (۱۹۵۲) که آن روزها در نیویورک نقدهای تندی علیه‌اش نوشته بودند. عوامل گوناگونی باعث شده بودند کَری فیلم ناخشنودکننده و حتی می‌توان گفت نامنسجمی بشود: برای مثال «پروداکشن کُد ادمینیستریشن» ایرادهای متعددی به محتوای فیلم گرفته بود که حاوی مقدار قابل‌توجهی مناسبات جنسی خارج از زناشویی بود. پارامونت ماه‌ها فیلم را مسکوت گذاشته بود اما سرانجام به وایلر فشار آورده بود که تعدادی از این صحنه‌ها را از فیلم حذف کند. اما مهم‌ترین عیب فیلم از آنجا ناشی می‌شد که پرداخت شخصیت‌ها توسط وایلر بیش از اندازه مثبت و قراردادی بود __ در واقع او درست همان چیزی را نتوانسته بود به چنگ آورد که در ابتدا او را به‌سوی این شخصیت‌ها جذب کرده بود، این‌که رمان خواهر کَری (۱۹۰۰) تئودور درایزر ادعانامه‌ای است علیه مادی‌گرایی جامعهٔ آمریکا و وعدهٔ توخالی رؤیای آمریکایی، ارزش‌هایی که کاراکترهای فیلم هرست‌وود (لارنس الیویر) و کَری (جنیفر جونز) بدون ذره‌ای آگاهی اجتماعی، به جان می‌خرند. وایلر در نامه‌اش می‌نویسد: گمانم در کَری اشتباه بزرگی مرتکب شدیم و نقدهای هالیوودی سخت تلاش می‌کنند این را ثابت کنند ... موقع نگاه‌کردن به [صحنه‌های حذف‌شده] آدم متوجه غیاب کَری و فقدان هرگونه تلاشی از سوی او برای کمک به هرست‌وود می‌شود، یا متوجه خودخواهی عمیق او و ظرفیت محدودش برای عاشق‌شدن، چونان چیزی در برابر شهوت که هیچ مرزی نمی‌شناسد. ممکن است چنین به‌نظر برسد که این حرف‌ها دیگر به گذشته‌ها تعلق دارد اما من فکر می‌کنم که اگر می‌خواهیم در کاری که می‌کنیم هشیار و پیشرو باشیم، باید به اشتباهات خود بیاندیشیم همان طور که نقاط قوت خود را به رسمیت می‌شناسیم و بکوشیم از آن‌ها درس بیاموزیم. معنی چیزی که می‌گویم این است که ما شروع کردیم به روایتِ قصهٔ درایزر اما بعد انگار جرئتش را نداشتیم روایتش کنیم ... [بدون صحنه‌های حذف‌شده] فیلم آن فیلمی نیست که قصدش را داشتیم __ نه درایزر، نه گوتز، نه الیویر و قطعاً نه من نیت‌مان ساخت این فیلم نبود. بیایید اعتراف کنیم که حسابی گند زدیم.»